Γενικότερες σκέψεις με αφορμή την απόλυση Μπογιόπουλου από το Ριζοσπάστη

Χθες που έλειπα, όπως και σήμερα το πρωί, δέχτηκα πολλά emails για το θέμα που απασχολεί τους πάντες (όχι δεν είναι η ανεργία, οι πλειστηριασμοί, ούτε βέβαια οι διεθνείς εξελίξεις, αλλά είναι...τα εσωτερικά του ΚΚΕ, για τα οποία όλοι στην Ελλάδα λατρεύουν να έχουν άποψη (παραδεχτείτε το, σας αρέσει, ειδικά στους μη-κομμουνιστές, γιατί ψάχνετε να βρείτε μικρά ή μεγάλα ψεγάδια για να δικαιολογήσετε τη δική σας άρνηση του κομμουνισμού και άρα τη στήριξη σας -τελικά- στον καπιταλισμό).

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το ΚΚΕ δίνει αφορμές και αιτίες σε όλους τους "καλοθελητές "και μη:

Δεν σχολιάζουν όλοι με κακή πρόθεση - αλλά οι ΚΚΕδες αυτό δεν το καταλαβαίνουν, και αυτό είναι από τα μεγαλύτερη λάθη τους, που δίνει ακόμα περισσότερη τροφή για σχόλια στους "καλοθελητές", και απογοητεύει και τους υπόλοιπους.

Βλέπετε, στη ζωή ισχύει η γνωστή λαϊκή ρήση "τα ράσα δεν κάνουν τον παπά".

Ε λοιπόν στο μυαλό πολλών κουκουέδων (όχι όλων) η ρήση αυτή έχει...αντιστραφεί, και στην περίπτωση του Ριζοσπάστη (και όχι μόνο) "τα ράσα κάνουν τον παπά".

Δηλαδή στο μυαλό πολλών κοκουέδων "ο Ριζοσπάστης είναι το όργανο του κόμματος, το κόμμα είναι κομμουνιστικό, άρα ο ριζοσπάστης είναι η καλύτερη εφημερίδα, τα ρεπορτάζ του είναι τέλεια, δεν επιδέχονται κριτική/βελτίωση, κτλ".

Το πρόβλημα είναι ότι το περιεχόμενο του Ριζοσπάστη δεν είναι καθόλου "τέλειο".

Υπάρχουν βέβαια ρεπορτάζ και άρθρα που δε θα βρεις αλλού, ειδικά από τον εργατικό χώρο, υπάρχουν και σωστές αναλύσεις (πολύ σωστότερες από κάτι άλλες αναλύσεις άλλων εφημερίδων που ανήκουν σε άλλους χώρους  - άλλο αν αυτό δε θα το αναγνωρίσουν ποτέ οι "καλοθελητές").

Παρόλα αυτά, εγώ λέω (μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια) ότι το περιεχόμενο αυτής της εφημερίδας δεν πολυαξίζει. Τώρα βλέπω ότι έδιωξε και το Μπογιόπουλο, ο οποίος έχει αποδείξει, τουλάχιστον σε εμένα, ότι αξίζει, με αποτέλεσμα να πέφτει κι άλλο η αξία της (για εμένα τουλάχιστον).

Ίσως βέβαια ο Μπογιόπουλος να μην άξιζε να γράφει στο Ριζοσπάστη, ή ίσως οι απόψεις του να μην ταιριάζουν με τις απόψεις του ΚΚΕ (που εκδίδει το Ριζοσπάστη) - δε θα κάτσω εγώ να εμπλακώ στα εσωτερικά του ΚΚΕ, μιας και εγώ δεν βρίσκομαι στο χώρο αυτό, και "όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει".

Το θέμα είναι όμως μεγαλύτερο από το Μπογιόπουλο: Είναι ότι το περιεχόμενο του Ριζοσπάστη δεν αξίζει και τόσο. Και η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη από τη άρνηση του ΚΚΕ να το δει αυτό το πράγμα, ή έστω να αναλογιστεί αν ισχύει, και τι μπορεί να βελτιώσει.

Βγαίνουν τώρα πάλι και ζητούν λεφτά για οικονομική ενίσχυση. Καλά κάνουν, και εγώ άλλωστε ζητάω οικονομική ενίσχυση για να γράψω, και όλοι χρειαζόμαστε λεφτά για να ζήσουμε. Θεμιτό λοιπόν και απαραίτητο να βρεθούν τα "προς το ζην".

ΟΚ λοιπόν, να ενισχύσω. Αλλά ΤΙ να ενισχύσω; Τι ακριβώς θα μου δώσει ο Ριζοσπάστης αν τον ενισχύσω; Ας δεχτώ ότι ο Μπογιόπουλος δεν πρέπει να γράψει στο Ριζοσπάστη. Ποιος θα γράψει, και -κυρίως- τι θα γράψει;

Ξαναλέω: Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.

Το ότι ο Ριζοσπάστης έχει ένδοξη ιστορία, είναι επίσημο όργανο του ΚΚΕ, κτλ, δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ότι το περιεχόμενο της εφημερίδας είναι άξιο (ειδικά αν σκεφτεί κανείς και τις υψηλές απαιτήσεις που υπάρχουν, και λόγω της ιστορικής συγκυρίας, και λόγω της πράγματι ένδοξης ιστορίας).

Δυστυχώς, στο μυαλό πολλών κουκουέδων, αρκεί το όνομα "Ριζοσπάστης" για να θεωρήσουν ότι η εφημερίδα είναι "αυταποδείκτως" άξια. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα, διότι τίποτα δεν είναι αυταπόδεικτο, και όλα κατακτιόνται. Με το να θεωρείς κάτι "αυταπόδεικτο", μένεις στάσιμος, δεν παλεύεις για αυτό, και τελικά χάνεις τη μάχη.

Δυστυχώς, ο Ριζοσπάστης χάνει τη μάχη. Και ένας από τους μεγαλύτερους λόγους που τη χάνει είναι επειδή δε θέλει καν να το παραδεχτεί ότι χάνει τη μάχη, και συνεχίζει να βαδίζει "αγέρωχος", καμαρώνοντας ότι τάχα "είμαι η καλύτερη εφημερίδα", ενώ δεν είναι. Δεν είναι τόσο άσχημο να έχεις ελλείψεις και ελαττώματα, λάθη, κτλ. Όλοι έχουν άλλωστε. Αυτό που είναι ΠΟΛΥ άσχημο είναι να μην θέλεις με τίποτα να το παραδεχτείς.

(να σημειωθεί ότι όλα αυτά που γράφω για το Ριζοσπάστη παρατηρούνται λίγο-πολύ και σε όλους τους υπόλοιπους χώρους της "ριζοσπαστικής αριστεράς", που βγάζει επίσης τις δικές της εφημερίδες, τις οποίες αγοράζουν τα δικά της μέλη. Θα τις αγόραζαν και άλλοι, αλλά το περιεχόμενο δεν πολυαξίζει, οπότε η κατάσταση είναι ίδια και χειρότερη. Εκτός και αν νομίζετε ότι τάχα το ΠΡΙΝ, η Εργατική Αλληλεγγύη, κτλ είναι "καλύτερες" από το Ριζοσπάστη, οπότε μάλλον είστε ακόμα πιο πλανεμένοι από τους κουκουέδες που αγοράζουν το Ριζοσπάστη όσο υποβαθμισμένο και να είναι το περιεχόμενο του, μιας και κάνετε ακριβώς το ίδιο πράγμα το οποίο κοροϊδεύετε)

Μια αναδημοσίευση από τα παλιά για μια χώρα σε χρεωκοπία

Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, σήμερα δεν υπάρχει χρόνος για κάτι παραπάνω, οπότε ξαναβάζω κάποια αποσπάσματα από το έργο του Μαρξ για τη χρεωκοπημένη Γαλλία του 1850, και το τι επακολούθησε. Όλα αυτά τα αποσπάσματα τα έχουμε ξαναδεί κατά καιρούς, αλλά έχουμε καιρό να τα δούμε, και είναι χρήσιμο να τα έχουμε στο μυαλό, διότι "είναι πιο επίκαιρα από ποτέ" (τετριμμένο, αλλά αληθινό):

***

Στην εποχή του Λουδοβίκου Φιλίππου δεν κυριαρχούσε η γαλλική αστική τάξη, αλλά μόνο μια ομάδα της […] η λεγόμενη αριστοκρατία του χρήματος.  Αυτή κάθισε στο θρόνο, αυτή υπαγόρευε τους νόμους στα κοινοβούλια, αυτή μοίραζε τις δημόσιες θέσεις.

Ενώ η αριστοκρατία του χρήματος έκανε τους νόμους, διεύθυνε το κράτος, είχε στη διάθεση της όλες τις οργανωμένες δημόσιες εξουσίες, και με βάση αυτά τα ίδια τα γεγονότα και με τον τύπο εξουσίαζε την κοινή γνώμη και ενώ σ' όλες τις σφαίρες από την αυλή ως το Café Borgne (Σημ. Συντ: έτσι ονομάζουν στο Παρίσι τα κακόφημα καφενεία και καπελειά) συνεχιζόταν η ίδια πορνεία, η ίδια ξετσίπωτη απάτη, η ίδια μανία πλουτισμού, όχι με την παραγωγή, αλλά με το επιτήδειο τσέπωμα του ετοίμου πλούτου των άλλων, ξέσπασαν, ιδιαίτερα στις κορυφές της αστικής κοινωνίας, και επικράτησαν αχαλίνωτα νοσηρές και έκλυτες ορέξεις πού κάθε στιγμή έρχονταν σε σύγκρουση με τους ίδιους τους αστικούς νόμους — ορέξεις όπου πλούτος που προερχόταν απ' το παιχνίδι γύρευε φυσικά την ικανοποίησή του εκεί που η απόλαυση γίνεται ακολασία, εκεί που γίνονται ένα το χρήμα, η βρωμιά και το αίμα. Η χρηματική αριστοκρατία, με τον τρόπο πλουτισμού της, όπως και με τις απολαύσεις της, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναγέννηση του κουρελοπρολεταριάτου στα ανώτατα στρώματα της αστικής κοινωνίας.

Και οι ομάδες της γαλλικής αστικής τάξης που δε βρίσκονταν στην εξουσία, φώναζαν: «Διαφθορά!». Κι όταν το 1847, στις πιο υψηλές βαθμίδες της αστικής κοινωνίας παρουσιάζανε δημόσια τις ίδιες εκείνες σκηνές που οδηγούν κανονικά το κουρελοπρολεταριάτο στα πορνεία, στα φτωχοκομεία, στα τρελοκομεία, μπρος στο δικαστή, στα κάτεργα και στην κρεμάλα, ο λαός φώναζε: «Κάτω οι μεγάλοι κλέφτες, κάτω οι δολοφόνοι!». Η βιομηχανική αστική τάξη έβλεπε τα συμφέροντα της να κινδυνεύουν, η μικροαστική τάξη ήταν γεμάτη από ηθική αγανάχτηση, η λαϊκή φαντασία ήταν ξαναμμένη, το Παρίσι ήταν πλημμυρισμένο με λίβελους—«η δυναστεία των Ρότσιλντ», «οι τοκογλύφοι είναι βασιλιάδες της εποχής » κλπ— με τους οποίους, με περισσότερο ή λιγότερο πνεύμα, καταγγέλλανε και στιγματίζανε την κυριαρχία της αριστοκρατίας του χρήματος.

Η μοναρχία του Ιούλη δεν ήταν τίποτε άλλο από μια μετοχική εταιρία για την εκμετάλλευση του γαλλικού εθνικού πλούτου. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος ήταν ο διευθυντής αυτής της εταιρείας. Η καθαυτό βιομηχανική αστική τάξη αποτελούσε ένα μέρος της επίσημης αντιπολίτευσης, δηλαδή δεν αντιπροσωπευόταν στα κοινοβούλια παρά σα μειοψηφία.

Η μικροαστική τάξη σ’ όλες τις διαβαθμίσεις της, όπως και η αγροτική τάξη είχαν αποκλειστεί ολότελα από την πολιτική εξουσία. Η βιομηχανική αστική τάξη έβλεπε τα συμφέροντά της να κινδυνεύουν, η μικροαστική τάξη ήταν γεμάτη από ηθική αγανάκτηση.

Αν η κοινοβουλευτική δημοκρατία ήταν “η κρατική μορφή που διαιρούσε λιγότερο από κάθε άλλη μορφή τις διάφορες ομάδες της άρχουσας τάξης” άνοιγε όμως αντίθετα μιαν άβυσσο ανάμεσα σ’ αυτή την τάξη και ολόκληρο τον κοινωνικό οργανισμό που ζούσε έξω από τις αραιές γραμμές της.

Ενώ η επανάσταση του 1789 άρχισε με την αποτίναξη των φεουδαρχικών βαρών από τους αγρότες, η επανάσταση του 1848, για να μη βάλει σε κίνδυνο το κεφάλαιο και για να εξασφαλίσει τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού του, εμφανίστηκε στον αγροτικό πληθυσμό με την επιβολή ενός νέου φόρου. […] Η προσωρινή κυβέρνηση επέβαλε ένα πρόσθετο φόρο από 45 λεπτά σε κάθε φράγκο πάνω στους τέσσερις άμεσους φόρους [...] ο φόρος αυτός χτύπησε πριν απ’ όλα την αγροτική τάξη, δηλαδή την πλειοψηφία του γαλλικού λαού. Οι αγρότες έπρεπε να πληρώσουν τα έξοδα της επανάστασης του Φλεβάρη, και σ’ αυτούς η αντεπανάσταση βρήκε το κυριότερο υλικό της. Ο φόρος των 45 λεπτών ήταν για τον Γάλλο αγρότη ζήτημα ζωής ή θανάτου, και ο αγρότης το μετέτρεψε σε ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη δημοκρατία. Από τη στιγμή αυτή η δημοκρατία για τον Γάλλο αγρότη ήταν ο φόρος των 45 λεπτών και στο παρισινό προλεταριάτο έβλεπε ο αγρότης τον άσωτο που καλοπερνούσε με δικά του έξοδα.

Γράφει ο Μαρξ στους Ταξικούς Αγώνες στη Γαλλία: «Η 10η του Δεκέμβρη 1848 [εκλογή του Λουδοβίκου Βοναπάρτη στο προεδρικό αξίωμα] ήταν η μέρα της αγροτικής εξέγερσης. Μόνο απ’ τη μέρα αυτή χρονολογείται ο Φλεβάρης των Γάλλων αγροτών. [...] Η δημοκρατία είχε αναγγείλει την παρουσία της στην τάξη αυτή με το φοροεισπράκτορα κι εκείνη αναγγέλθηκε στη δημοκρατία με τον αυτοκράτορα. Ο Ναπολέων ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε αντιπροσωπεύσει εξαντλητικά τα συμφέροντα και τη φαντασία της νέας τάξης των αγροτών που είχε δημιουργηθεί στα 1789. Η αγροτιά, γράφοντας το όνομα του Ναπολέοντα στην προμετωπίδα της δημοκρατίας, κήρυττε την επιβολή των ταξικών συμφερόντων της. Ο Ναπολέων δεν ήταν για τους αγρότες ένα πρόσωπο, αλλά ένα πρόγραμμα. […] Όχι άλλοι φόροι, κάτω οι πλούσιοι, κάτω η δημοκρατία, ζήτω ο αυτοκράτορας! Πίσω απ’ τον αυτοκράτορα κρυβόταν ο πόλεμος των χωρικών. Η δημοκρατία που καταψήφισαν ήταν η δημοκρατία των πλουσίων. Για τη μικροαστική τάξη ο Ναπολέων σήμαινε την κυριαρχία του οφειλέτη πάνω στον πιστωτή»

Η εργατική τάξη ήταν αρκετά αποδυναμωμένη πολιτικά μετά την ήττα του Ιούνη του 1848, δεν συγκροτούσε κοινωνική δύναμη σε επαναστατική κατεύθυνση, για να αποτελέσει πόλο ταξικής συμμαχίας με τους μικροαστούς αγρότες.

Η περαιτέρω αποδυνάμωση της εργατικής τάξης ως επαναστατικής κοινωνικής δύναμης ήρθε με την «κατάργηση του γενικού εκλογικού δικαιώματος» με τον εκλογικό νόμο της 31 του Μάη του 1850 που «ήταν το coup d’ etat [πραξικόπημα] της αστικής τάξης» ενάντια στη μικροαστική Montagne (Ορεινούς) μετά τις εκλογές στις 10 Μάρτη 1850, αλλά και μια απόπειρα «να περάσει λαθραία η προεδρική εκλογή από τον λαό στην Εθνοσυνέλευση »· κατάργηση στην οποία, ας σημειωθεί, αντιτάχθηκε ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης, ο οποίος και επανέφερε την καθολική ψηφοφορία. Γράφει ο Μαρξ για τις συνέπειες αυτού του εκλογικού νόμου για την εργατική τάξη, ειδικότερα για το παρισινό προλεταριάτο: «Μόνο που ο εκλογικός νόμος της 31 του Μάη 1850, το απόκλειε από κάθε συμμετοχή στην πολιτική εξουσία. Το ξέκοβε από αυτό το ίδιο το πεδίο της μάχης. Ξανάριχνε τους εργάτες πίσω στην κατάσταση του παρία που βρίσκονταν πριν από την επανάσταση του Φλεβάρη» . Οι εργάτες έτσι «απόδειξαν πως η ήττα του Ιούνη 1848 τους είχε κάνει για χρόνια ανίκανους για πάλη και πως η ιστορική πορεία θα πρέπει να συνεχίσει το δρόμο της περνώντας πρώτα-πρώτα πάνω από τα κεφάλια τους»

Οι Γάλλοι αγρότες, εντούτοις, όχι μόνο ψήφισαν μαζικά στις 10 Δεκέμβρη 1848 τον Λουδοβίκο Βοναπάρτη αλλά και τον στήριξαν εξίσου μαζικά στο πραξικόπημά του στις 2 Δεκέμβρη 1851 νομιμοποιώντας τον ανοικτά και με την ψήφο τους. Γράφει ο Μαρξ: «Η ιστορία τους κρατούσε από τον λόγο της και η πλειοψηφία ήταν σε τέτοιο βαθμό δεσμευμένη από τις αυταπάτες της που ίσα - ίσα στους πιο κόκκινους νομούς ο αγροτικός κόσμος ψήφισε ανοικτά το Βοναπάρτη»

Οι μικροαστοί αποτελούν συχνά μια τάξη-στήριγμα του κράτους». Ιδίως ποιου κράτους; «Η συμμαχία τους με την αστική τάξη δεν είναι άμεση, αλλά πραγματοποιείται χάρη στην υποστήριξη εκείνων των μορφών κράτους που η μικροαστική τάξη θεωρεί αντίθετες προς τα συμφέροντα της αστικής τάξης και πρόσφορες στα δικά της» . Μια τέτοια μορφή κράτους της οποίας αποτέλεσαν ιστορικά τάξη-στήριγμα οι μικροαστοί αγρότες αποτελούσε το βοναπαρτικό κράτος εκτάκτου ανάγκης. «Ο εκλεκτός των αγροτών δεν είναι ο Βοναπάρτης που υποτασσόταν στο αστικό κοινοβούλιο, μα ο Βοναπάρτης που διάλυσε το αστικό κοινοβούλιο»

η εξωκοινοβουλευτική μάζα της αστικής τάξης […] καλούσε τον Βοναπάρτη να καταπιέσει, να εκμηδενίσει το τμήμα της που μιλούσε και έγραφε, τους πολιτικούς της και τους συγγραφείς της, το ρητορικό της βήμα και τον τύπο της, έτσι που να μπορεί γεμάτη εμπιστοσύνη, κάτω από την προστασία μιας ισχυρής και απολυταρχικής κυβέρνησης να ασχολείται με τις ιδιωτικές της υποθέσεις.

«Στην πραγματικότητα η αυτοκρατορία ήταν η μόνη δυνατή μορφή διακυβέρνησης σε μια εποχή που η αστική τάξη είχε χάσει πια την ικανότητα να κυβερνά το έθνος και η εργατική τάξη δεν είχε ακόμα αποκτήσει αυτή την ικανότητα»

***

Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για την σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς – τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες τους μικροέμπορους, πραγματευτάδες επαγγελματίες κλπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί. Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκοταν οι πελάτες και οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού. Κι οταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί ! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!

Διάσωση της ιδιοκτησίας! Όμως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο που τρώγανε, ούτε το κρεβάτι που κοιμούνταν άνηκαν σε αυτούς. Απ’ αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που τους είχε εμπιστευθεί σ’ αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε παραδώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ’αυτούς τους επαγγελματίες. Αποκατάσταση της πίστης! Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερεις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με την γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη.

Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες, παράδωσαν τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους. Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχθηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη. Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειάζοταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες πάνω από 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη.

***

«Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γιαυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.»
- Καρλ Μαρξ 

«…Αντίθετα η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τα κοινοβούλια, είχε άμεσο συμφέρον στη καταχρέωση του κράτους. Το κρατικό έλλειμμα, αυτό ήταν ίσα - ίσα το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα - πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματική αριστοκρατία μία καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος, που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεωκοπίας - και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους ποιο δυσμενείς όρους. Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μιαν ακόμη ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές επιχειρήσεις το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαια του σε κρατικά ομόλογα και που στα μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της Βουλής».
- K. Mαρξ, «Οι ταξικοί αγώνες στην Γαλλία 1848-1850»

***

Η δημόσια πίστη και η ιδιωτική πίστη ήταν φυσικά κλονισμένες. Η δημόσια πίστη στηρίζεται στην πεποίθηση ότι το κράτος θα δέχεται να το εκμεταλεύονται οι χρηματιστές τοκογλύφοι. Το παλαιό όμως κράτος είχε εξαφανιστεί και η επανάσταση στρέφονταν πριν απ’ όλα ενάντια στην ολιγαρχία του χρήματος. Οι δονήσεις της τελευταίας ευρωπαϊκής εμπορικής κρίσης δεν είχαν ακόμα σταματήσει. Συνεχίζονταν οι χρεοκοπίες η μια πίσω από την άλλη.
 
Η ιδιωτική πίστη είχε, παραλύσει, η κυκλοφορία είχε περιοριστεί, η παραγωγή είχε σταματήσει πριν ακόμα ξεσπάσει η επανάσταση του Φλεβάρη. Η επαναστατική κρίση μεγάλωσε την εμπορική κρίση. Και αν η ιδιωτική πίστη στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η αστική παραγωγή σ’όλη την έκταση των σχέσεών της, ότι το αστικό καθεστώς είναι απρόσβλητο και απαραβίαστο, ποια επίδραση μπορούσε να’χει μια επανάσταση που διαμφισβητούσε τη βάση της αστικής παραγωγής, την οικονομική σκλαβιά του προλεταριάτου, μια επανάσταση που έστησε αντίκρυ στο χρηματιστήριο τη σφίγγα του Λουξεμβούργου; Η απελευθέρωση του προλεταριάτου είναι η κατάργηση της αστικής πίστης γιατί σημαίνει την κατάργηση της αστικής παραγωγής και του καθεστώτος της. Η δημόσια πίστη και η ιδιωτική πίστη είναι το οικονομικό θερμόμετρο που με αυτό μπορεί να μετρήσει κανείς την ένταση της επανάστασης. Στο βαθμό που πέφτουν, στον ίδιο βαθμό ανεβαίνουν η φλόγα και η δημιουργική δύναμη της επανάστασης [...]
…
[…] Η προσωρινή κυβέρνηση μπορούσε, χωρίς βίαιη επέμβαση, με νόμιμο τρόπο, να εξαναγκάσει την τράπεζα σε χρεοκοπία. Δεν είχε παρά να κρατήσει μία παθητική στάση και να εγκαταλείψει την τράπεζα στην τύχη της. Η χρεοκοπία της τράπεζας θα ήταν ο κατακλυσμός που στο άψε-σβήσε θα σάρωνε από το γαλλικό έδαφος την αριστοκρατία του χρήματος, το χρυσό βάθρο της μοναρχίας του Ιούλη. Και όταν θα είχε πια χρεοκοπήσει η τράπεζα, η ίδια η αστική τάξη θα ήταν υποχρεωμένη να θεωρηθεί σαν μία τελευταία απεγνωσμένη απόπειρα σωτηρίας την ίδρυση από την κυβέρνηση μιας εθνικής τράπεζας και την υπαγωγή της εθνικής πίστης στον έλεγχο του έθνους.

Η προσωρινή κυβέρνηση αντίθετα, επέβαλε την αναγκαστική κυκλοφορία των τραπεζογραμματίων. Έκανε κάτι περισσότερο: Μετέτρεψε όλες τις επαρχιακές τράπεζες σε υποκαταστήματα της Τράπεζας της Γαλλίας και της επέτρεψε να απλώσει τα δίκτυα της σε όλη τη Γαλλία. Αργότερα υποθήκευσε στην τράπεζα τα κρατικά δάση, σαν εγγύηση για ένα δάνειο που συνομολόγησε μαζί της. Έτσι, η επανάσταση του Φλεβάρη στερέωσε άμεσα και πλάτυνε την τραπεζοκρατία που επρόκειτο να την ανατρέψει.

Στο μεταξύ, η προσωρινή κυβέρνηση λύγιζε κάτω από τον βραχνά ενός ελλείμματος που μεγάλωνε. Μάταια ζητιάνευε πατριωτικές θυσίες. Μονάχα οι εργάτες τις έριξαν την ελεημοσύνη τους. Έπρεπε να γίνει προσφυγή σ’ ένα ηρωικό μέσο, στην επιβολή ενός νέου φόρου. Ποιον όμως να φορολογήσουν; Τους λύκους του χρηματιστηρίου τους βασιλιάδες της τράπεζας, τους πιστωτές του κράτους, τους εισοδηματίες τους βιομήχανους; Μα αυτό δεν ήταν καθόλου ένα μέσο για να κερδίσει η δημοκρατία την εύνοια της αστικής τάξης. Αυτό θα σήμαινε από τη μία ότι διακινδυνεύανε την κρατική πίστη και την εμπορική πίστη, που απ’την άλλη επιδιώκανε να τις εξαγοράσουν με τόσο μεγάλες θυσίες και ταπεινώσεις. Κάποιος όμως έπρεπε να πληρώσει [...]
-Κ. Μαρξ – «Οι ταξικοί αγώνες στην Γαλλία 1848 έως το 1850» 

Ότι περισσεύει πρέπει να εξοντωθεί [Αναδημοσίευση]

Αναδημοσίευση από avantgarde2009:

 

Κ. Μαραγκός|sort link: http://wp.me/pryYN-1pN

Έχουν περάσει ήδη 40 μέρες από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η χώρα επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς, αφού πρώτα κοντέψαμε να πάθουμε μια μίνι κρίση ταυτότητας με τον “καταιγισμό” αποκαλύψεων γύρω από τη ΧΑ και τον αντιφασισμό του Σαμαρά και του Δένδια. Και ω εκ θαύματος ο καθεστωτικός αντιφασισμός μας τελείωσε εν μια νυκτί και τη θέση του πήραν απανωτά ρεπορτάζ για τους ρομά που αρπάζουν παιδιά και επιδίδονται σε εμπόριο βρεφών, αφού ενδιάμεσα βιάζουν τα μικρότερα παιδιά των καταυλισμών, για τη βιομηχανία επιδομάτων που έχουν στήσει βουλιάζοντας προφανώς τα δημόσια ταμεία ενώ με τις ανεξέλεγκτες και δωρεάν γέννες τους, κουβαλώντας και τους ρομά όλων των βαλκανίων, έχουν ρίξει έξω ολόκληρο το ΕΣΥ, για τους “λαθρομετανάστες” που επελαύνουν εκ νέου στην Ευρώπη (βλέπε Λαμπεντούζα) και στην Ελλάδα (βλέπε αντίσκηνα στον λιμένα Μυτηλίνης) είναι τόσοι όσοι και οι άνεργοι, για τις νέες επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου, παρουσία υφυπουργού, που βρίσκει άσυλο στην ΑΣΟΕΕ, για την ανασύσταση της “τρομοκρατίας” με το εντυπωσιακό κτύπημα που ετοιμάζουν οι “αδίστακτοι” Μαζιώτης και Παλαιοκώστας. Ταυτόχρονα δειλά-δειλά τα ρεπορτάζ και οι έρευνες (του Τέλογλου) ανακαλύπτουν ότι στο Πέραμα το Συνδικάτο μετάλλου πράγματι δρούσε ως μια άλλη μαφία (παράλληλα με αυτή του Λαγού) επιβάλλοντας τα μεροκάματα της συλλογικής σύμβασης στους κακόμοιρους εργοδότες, ασκώντας ταυτόχρονα βία σε όσους δεν ακολουθούσαν τις προτροπές του συνδικάτου, ενώ αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι που οι τράπεζες τους κατάσχουν τις λιγοστές οικονομίες τους για χρέη προς το δημόσιο σκέπτονται πλέον να ψηφίσουν ΧΑ παρά τις δημοκρατικές τους καταβολές (βλέπε Ευαγγελάτο). Και όλα αυτά με τον Φαήλο να δηλώνει ότι φυλάει τις  σφαίρες του για τους πραγματικούς εχθρούς (το αριστερό άκρο), για να κατατάξει λίγο αργότερα εξ αφορμής της 28ης τον Μεταξά στην κεντροδεξιά.

Αν αυτά αφορούν την ιδεολογική διαχείριση της κρίσης από τη μεριά της κυβέρνησης και του κράτους, η πραγματικότητα είναι αναλόγως αφόρητη και ασφυκτική. Η ανεργία βρίσκεται επίσημα κάτι λίγες χιλιάδες πριν το 1,5 εκ., ενώ η πλειοψηφία όσων κάπου απασχολούνται ακόμα και οι μικροαστοί αυτοαπασχολούμενοι δουλεύουν χωρίς να είναι ασφαλισμένοι. Αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια πλέον άνθρωποι δεν έχουν πλέον καμία πρόσβαση στη δημόσια υγεία, ενώ με τα εισιτήρια των 25 ευρώ, την αύξηση της συμμετοχής στα φάρμακα και τα κλεισίματα νοσοκομείων και των πολυιατρίων του ΕΟΠΠΥ (πρώην ΙΚΑ) από τον Άδωνη δεν θα έχουν ούτε οι ασφαλισμένοι.

Η συζήτηση για τα νέα μέτρα που δεν θα παρθούν γιατί υποτίθεται η χρονιά θα έκλεινε με πρωτογενές πλεόνασμα κατέληξε σε ένα φτηνό επικοινωνιακό παιχνίδι του Σαμαρά που δήθεν συγκρούεται με την τρόικα που θέλει να επιβάλλει νέα μέτρα από 3 μέχρι και 5 δις. Στην πραγματικότητα βεβαίως δεν υπάρχει κανένα πρωτογενές πλεόνασμα, απλά πρόκειται για λογιστικές αλχημείες, με τις οποίες κρύβονται κάτω από το χαλί οι τεράστιες τρύπες στα ασφαλιστικά ταμεία (γύρω στα 2 δις) και πάνω από όλα των τραπεζών και άλλων επισφαλειών κρατικοδίαιτων καπιταλιστών που το κράτος έχει μπει εγγυητής, για ποσά που περνάνε κατευθείαν στο χρέος και όχι στο δημοσιονομικό έλλειμμα του τρέχοντος έτους. Γι’ αυτό άλλωστε ενώ υποτίθεται δεν υπάρχουν πρωτογενή ελλείμματα το χρέος από 305 δις στις αρχές του έτους βρίσκεται ήδη στα 321 δις στις 30/6. Να θυμίσουμε εδώ ότι στο πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα, δεν υπολογίζονται οι τόκοι από το χρέος που φέτος θα είναι γύρω στα 9δις. Και εν πάση περιπτώσει αν κανείς δεν υπολογίζει τώρα τους τόκους, ας μην τους υπολόγιζε ούτε και το 2009 ή το 2010 που ήταν 12 ή 13 δις και τότε το έλλειμμα δεν θα ήταν 13% αλλά 7%. Είναι προφανές ότι τα περί βιωσιμότητας του χρέους, ακόμα και ο υπολογισμός του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού είναι προϊόν πολιτικής απόφασης και ως εκ τούτου δεν έχει κανένα νόημα να μπαίνει κανείς σ’ αυτή τη γελοία συζήτηση, με αυτούς τους αγύρτες, ψάχνοντας δήθεν μια λύση στο πρόβλημα.

Ο νέος φόρος για τα ακίνητα έρχεται να μονιμοποιήσει τον έκτακτο (υποτίθεται για 2-3 χρόνια) κεφαλικό φόρο στα ακίνητα (χαράτσι ΔΕΗ), φορολογεί με τον πιο απίστευτο τρόπο τα χωράφια που αν έχουν ένα μικρό εξοχικό πάνω θα τετραπλασιάζεται ο φόρος, την ίδια ώρα που απαλλάσσει από την προοδευτική φορολόγηση την πραγματικά μεγάλη περιουσία, αφού κάθε ακίνητο θα φορολογείται ξεχωριστά και όχι ως συνολική περιουσία με αυξανόμενους συντελεστές στα μεγαλύτερα κλιμάκια Απεναντίας δεν προβλέπεται κανένα αφορολόγητο και έτσι από δω και στο εξής σε μόνιμη βάση κάποιος που έτυχε να έχει ένα σπίτι στην Αθήνα και ένα χαμόσπιτο στο χωριό του με λίγα στρέμματα γύρω θα φτάνει να πληρώνει 1000-1500 ευρώ φόρο ακίνητης περιουσίας. Τέλος στα μέτρα που “δεν θα πάρει” η κυβέρνηση περιλαμβάνεται το πετσόκομμα των συντάξεων σε πρώτη φάση των επικουρικών και των εφάπαξ που το κράτος παύει πια να εγγυάται και στη συνέχεια των συντάξεων του ΟΑΕΕ που ως φαίνεται και για αυτές δεν υπάρχουν πλέον εγγυήσεις. Και οι διαθεσιμότητες που κατά τα λεγόμενα του αρμόδιου υπουργού (Κ. Μητσοτάκης) θα είναι οι γνωστές 12500 για τον Δεκέμβρη που ίσως πάνε για το Γενάρη και 30000 (από 25000) για το 2014. Ως γνωστόν από αυτές 15000 τουλάχιστον θα είναι απολύσεις.

Η αριστερά των φαντασιώσεων

Η αριστερά όλων των ειδών ανέμενε από το καλοκαίρι ένα παρατεταμένο θερμό φθινόπωρο. Η αριστερά του κοινοβουλίου το ενέτασσε σε μια στρατηγική φθοράς της κυβέρνησης που θα κατέληγε στην κεφαλαιοποίηση της δυσαρέσκειας στις κάλπες. Η αριστερά εκτός κοινοβουλίου ήλπιζε σε ένα νέο γύρο 25 γενικών απεργιών σαν αυτό του 2010-12, αφού όπως και η ίδια υπογραμμίζει μέσω των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών της επιτελείων ο αγώνας θα είναι μακρύς και παρατεταμένος. Είναι γεγονός ότι το θερμό φθινόπωρο δεν ήρθε και η τόσο πολλά υποσχόμενη απεργία των καθηγητών κατέρρευσε από την τρίτη μέρα, παρά τα πανηγυρτζίδικα παλαμάκια του πρώτου διημέρου. Παρόλα αυτά τίποτα δεν φαίνεται να διαταράζει τον βαθύ ύπνο του εγχώριου ρεφορμισμού και των συναφή εξωκοινοβουλευτικών δορυφόρων του. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το ΚΚΕ που παρά την αριστερίζουσα -αλλά ανέξοδη πάντα- ρητορική του, φροντίζει σε όλες τις κρίσιμες μάχες (βλέπε καθηγητές- να σπέρνει την ηττοπάθεια και τελικά να λειτουργεί ως απεργοσπαστικός μηχανισμός, στο όνομα πάντα της αναγκαιότητας της διαμόρφωσης καλύτερων όρων πάλης όταν διαμορφωθούν οι όροι. Σ’ αυτό το σημείο συναντιόνται όλες οι υπάρχουσες αριστερές, στην αναβολή της αναμέτρησης για την επόμενη φορά που όταν έρθει θα ανακαλύψουν ότι πάλι την επόμενη φορά θα υπάρχουν καλύτεροι συσχετισμοί για να δοθεί η μάχη.

Τώρα αυτή η αριστερά περιμένει να ξεσπάσει η δυσαρέσκεια από το νέο φόρο για τα ακίνητα και από την διάψευση του Success Story του Σαμαρά από την ίδια την τρόικα, ενώ το κάπως λιγότερο ενσωματωμένο κομμάτι της (έξω κοινοβούλιο) να περιμένει αυτό που άλλωστε περίμενε πάντα από το 1974: την οικονομική κατάρρευση, που προφανώς θα γίνει το υπόστρωμα για να ξεδιπλωθεί -πάνω στα ερείπια- η αυθόρμητη και από τα κάτω επανάσταση. Ο καθένας έχει τον οικονομισμό που του ταιριάζει, αρκεί τα πράγματα να γίνουν από μόνα τους. Σε πρώτη πάντως φάση οι περισσότερες συνιστώσες αυτής της αριστεράς συγκλίνουν στο ότι η κυβέρνηση είναι αδύναμη και όπου να ναι καταρρέει. Άλλωστε αυτή η αριστερά έχει όλα τα ρεκόρ στις πτώσεις κυβερνήσεων, αρκεί να θυμηθούμε τις πιο πρόσφατες, όπως του ΓΑΠ (Οκτώβρης 2011) και του Παπαδήμου (Φλεβάρης 2012), ακόμα κι αν η κάθε φορά διάδοχη λύση ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Εννοείται ότι η αποχώρηση του Κουβέλη από την κυβέρνηση μετά από μερικές πιρουέτες με αφορμή την ΕΡΤ πιστώνεται στο λαϊκό κίνημα που εκπροσωπεί η αριστερά μας. Εξυπακούεται λοιπόν ότι και ο Σαμαράς πλέον “βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης” και ως εκ τούτου επιβεβαιώνεται η ορθότητα της πολιτικής τακτικής η οποία μάλιστα δεν μπορεί να μπει σε κριτική δεδομένου ότι ο αγώνας ακόμα και μετά από τα απανωτά στραπάτσα που έχει φαει το κίνημα και η αριστερά συνεχίζεται. Μετά μάλιστα την τελευταία “νίκη του αντιφασιστικού κινήματος” που “επέβαλε” στην κυβέρνηση την “εξάρθρωσης της εγκληματικής ΧΑ”, η αριστερά μπορεί να χαίρεται με τα κατορθώματά της, μόνο που εδώ τελειώνει η πλάκα, μαζί και οι φαντασιώσεις.

Δεν είναι εικονική, είναι η νέα πραγματικότητα

Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει η αριστερά των 70′s, είναι ότι αυτό που ζούμε είναι πλέον η νέα πραγματικότητα του καπιταλισμού μετά την τελευταία παγκόσμια κρίση. Δεν πρόκειται για μια προσωρινή κατάσταση, από την οποία θα δραπετεύσουμε με τρόπο και επικοινωνιακούς εξυπανακισμούς σαν αυτόν του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς που προτείνει για πρόεδρο της κομισσιόν τον Αλ. Τσίπρα. Ούτε φυσικά με μια κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα που θα διαπραγματευτεί τη δανειακή σύμβαση, αφού πρώτα θα… ακυρώσει το μνημόνιο. Η αριστερά αυτή επιμένει στις ανώδυνες και χωρίς κανένα κόστος λύσεις, αποδεικνύοντας όχι μόνο το ουτοπικόν του πράγματος, αλλά κάτι ακόμα βαθύτερο, την αδυναμία να καταλάβει ποια είναι η νέα πραγματικότητα. Νομίζει ότι ο καπιταλισμός μπορεί να επιστρέψει σε μια προηγούμενη κατάσταση ισορροπία, όπου η αγορά εργασίας και κεφαλαίου ήταν ρυθμισμένη και το κοινωνικό συμβόλαιο εξασφάλιζε μια ταξική πάλη μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Ξεχνά ότι σε αυτή τη συνθήκή το σύστημα δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί.

Ο καπιταλισμός όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο, μπορεί να επιβιώσει μόνο καταστρέφοντας όλη την περίσσια πλεονάζοντας κεφαλαίου και εργασίας. Εδώ οι επιλογές είναι αμείλικτες και το ξεκαθάρισμα δεν μπορεί να γίνει με λογικές φιλικής αναμέτρησης, αλλά αδυσώπητου ταξικού πολέμου. Και επειδή οι σχέσεις κεφαλαίου εργασίας δεν είναι αδιαμεσολάβητες, το ξεκαθάρισμα αφορά επίσης και τις όποιες εκπροσωπήσεις τους. Εδώ είναι που ακυρώνεται ο διαπραγματευτικός ρόλος των συνδικάτων και η απαξίωση όλων των θεσμών ταξικής διαμεσολάβησης και μαζί τους το δίκαιο (εργατικό δίκαιο, δημοκρατικές πολιτικές ελευθερίες) που κανονικοποιούσε αυτή την σχέση. Μαζί τους συμπαρασύρονται και οι θεσμοί αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, μια αναπαραγωγή που σε ένα ορισμένο βαθμό είχε αναλάβει το κράτος (πρόνοιας) εξασφαλίζοντας στις υποτελείς τάξεις μια ορισμένη εκπαίδευση, μια σχετική πρόσβαση στο σύστημα υγείας και μια πρόνοια (επιδόματα για τους αναξιοπαθούντες, συντάξεις κοκ). Είναι προφανές ότι το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης περνάει πλέον αποκλειστικά στον καθένα ξεχωριστά, που πρέπει να φροντίσει μόνος του πλέον για ότι μέχρι τώρα εγγυούνταν το κράτος.

Στις συνθήκες αυτές κάτι πρέπει να αντικαταστήσει το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο. Εδώ ακριβώς χτίζεται μια νέα εθνική ταυτότητα, μια νέα αφήγησή της. Στο πλαίσιο αυτό τελειώνει η ανοχή σε όσους δεν στοιχίζονται στον εθνικό κορμό, και όσοι δεν συντάσσονται με τη νέα αφήγησή του. Οι τσιγγάνοι πχ. δεν μπορούν πλέον να γίνονται ανεκτοί, όχι μόνο στην Ελλάδα του Σαμαρά, αλλά ούτε στη Γαλλία του Ολάντ. Οι μετανάστες από την Αφρική θα πνίγονται πριν τα καΐκια φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος και στη συνέχεια οι υποκριτές ευρωπαίοι θα παραδίδουν μαθήματα για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Την ίδια άλλωστε υποκρισία που δείχνουν και για τη μικρή Μαρία και τις υιοθεσίες μεταξύ τσιγγάνων. Εδώ ο Σαμαράς κατάφερε να δώσει μαθήματα νομιμοφροσύνης και ρατσισμού σε όλη την Ευρώπη. Ακόμα και στην μακρινή Ιρλανδία η αστυνομία φρόντισε να μιμηθεί της ΕΛΑΣ μπουκάροντας σε σπίτι τσιγγάνων και απαγάγωντας ένα 7χρονο ξανθό επίσης κοριτσάκι ως πιθανό απαχθέν, ακόμα κι αν δύο μέρες αργότερα αποδείχτηκε ότι οι φυσικοί γονείς του παιδιού ήταν αυτοί που δήθεν το είχαν απαγάγει. Τόσο στην Ιρλανδία όσο και εδώ η όλη επιχείρηση ήταν μια καλοστημένη απάτη προκειμένου να δικαιολογηθεί ένα πογρόμ κατά των τσιγγάνων. Όλοι ήξεραν ότι η εξαθλίωση των ανθρώπων αυτών τους αναγκάζει πολλές φορές να αφήνουν τα παιδιά τους να τα μεγαλώσουν άλλες οικογένειες που ίσως μπορεί να τους επιφυλάξουν μια καλύτερη μοίρα. Και είναι πολύ φυσικό να διαλέγουν οικογένειες της ίδιας φυλής ή και συγγενείς τους όπως στην περίπτωση της Μυτιλήνης. Αλήθεια, οι καθαρόαιμοι έλληνες δεν άφησαν ποτέ τα παιδιά τους σε συγγενείς ή ακόμα και σε οικογένεια που εμπιστεύονταν για να τα μεγαλώσουν. Μα δεν ήταν νόμιμες οι υιοθεσίες. Μάλιστα ότι δεν περνάει από το Χαμόγελο του Παιδιού τώρα, ή από το ίδρυμα της Φρειδερίκης κάποτε, δεν είναι νόμιμο. Το κράτος της καθαρής Ελλάδας πρέπει να αποφασίζει αυτό, που θα μείνουν τα παιδιά, όσων δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν και όχι οι δικοί τους γονείς. Το ίδιο κράτος που έχει στο περιθώριο τους εκατοντάδες χιλιάδες τσιγγάνους όσο τους έχει εδώ και αιώνες η κατά τα άλλα ανεκτική και δημοκρατική Ευρώπη, επιφυλάσσοντάς τους διωγμούς, διώξεις και γενοκτονίες, τώρα ζητάει από τα θύματά του και τα ρέστα. Μα παίρνουν τσάμπα επιδόματα. Μάλιστα, ενώ οι καπιταλιστές και οι εφοπλιστές που έχουν φαει τρισεκατομμύρια σ’ αυτή τη χώρα μέσα από τα άτοκα δάνεια από τα ασφαλιστικά ταμεία, τους αναπτυξιακούς και τα ΕΣΠΑ, ή μέσα από τις πιο αδιανόητες φοροαπαλλαγές δεν έφαγαν τίποτα. Οι τσιγγάνοι και τα επιδόματα πρόνοιας έριξαν την οικονομία έξω. Λοιπόν, τα επιδόματα αυτά τα έδινε το κράτος για να διατηρεί σε αυτές τις εξαθλιωμένες ομάδες ένα μίνιμουμ ενσωμάτωσης στο σύστημα. Όπως άλλωστε σε όλες τις κατηγορίες δικαιούχων, τα επιδόματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν και ως ένα είδος συναλλαγής με την εξουσία. Όχι με τους “πολιτικούς”, αλλά με την εξουσία. Δεν αποφάσιζε μόνο ο βουλευτής για τα επιδόματα, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα, γιατρών, δικηγόρων, δικαστικών, παπάδων, αστυνομικών, κρατικών οργανισμών, τοπικών παραγόντων κοκ. Όλοι ήξεραν και όλοι βολεύονταν με αυτά και πάνω απ’ όλα το κράτος. Στο καπιταλισμό μετά την κρίση, τα επιδόματα μαζί και οι συντάξεις, η ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία, η πρόνοια και γενικά η ανεκτικότητα στους πιο αδύναμους δεν είχε πλέον καμία θέση. Το κράτος παραιτείται από όλα αυτά, όχι γατί ενδιαφέρεται να γίνει αξιοκρατικό αλλά γιατί εις γνώση του, προωθεί την εξόντωση αυτού του πληθυσμού, με τον ίδιο τρόπο που εξοντώνεται το περίσσιο κεφάλαιο, ιδιαίτερα το πιο μικρό μέσα από την ασφυκτική πίεση του ΣΔΟΕ, των απανωτών χαρατσιών, των υποχρεωτικών κατασχέσεων για χρέη σε δημόσιο και ταμεία.

Δεν πρόκειται λοιπόν για την αλλαγή της ατζέντας, ούτε για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα “πραγματικά” της προβλήματα, όπως νομίζει συνήθως η βρισκόμενη σε άνοια αριστερά. Το τηλεοπτικό λιντσάρισμα των τσιγγάνων ή των μεταναστών, με μια υπόθεση που στήθηκε από την ασφάλεια (αφού ήταν γνωστή σε 3 πόλεις του κάμπου) δεν έγινε ούτε για να μεταφερθεί το ενδιαφέρον από τη ΧΑ ή τα νέα μέτρα του μνημονίου στους τσιγγάνους, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν το -τηλεοπτικό;;- κοινό της αριστεράς και των κινημάτων. Ούτε οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του Σαμαρά περί λαθρομετανάστευσης λίγο πριν αναλάβει την προεδρία της ΕΕ, είναι και αυτή μια τηλεπικοινωνακή μπλόφα. Ούτε το ξαφνικό ενδιαφέρον για την Μαρφίν, ή η ανασύσταση του αντάρτικου πόλεων από κάποιους φυγάδες. Όποιος αντιλαμβάνεται όλα τούτα σαν αντιπερισπασμό ή απλά σαν ένα παιχνίδι διαμόρφωσης τηλεοπτικών συσχετισμών ζει σε μια εικονική πραγματικότητα.

Πρόκειται για μέρος του ίδιου πολέμου, ενός εμφυλίου πολέμου της άρχουσας τάξης εναντίον της εναπομένουσας εργατικής τάξης και τμημάτων που έχουν περιθωριοποιηθεί και που η ύπαρξή τους αποτελεί πλέον μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του συστήματος. Η ολοκληρωτική εξαθλίωση αυτών των στρωμάτων, η επιβίωσή τους στις πιο ελεεινές συνθήκες θα πρέπει να προκύψει με τη σύμφωνη γνώμη ενός άλλου κομματιού της κοινωνίας που θα ταυτίζεται με αυτές τις επιλογές επιβίωσης του νέου καπιταλισμού. Είσαι άνεργος; Μάλιστα. Αν θέλεις επίδομα, να ξέρεις ότι θα το πάρεις μόνο αν δεν το πάρουν όλοι αυτοί οι άχρηστοι χαραμοφάηδες που μέχρι τώρα τα λυμαίνονταν. Ποιοι είναι αυτοί; Οι τσιγγάνοι, οι “λαθρομετανάστες”, οι τεμπέληδες, τα λαμόγια και οι αριστεροί που τους υποστηρίζουν. Η κυρίαρχη προπαγάνδα προσφέρει μια γκάμα από λόγους για να ταχθεί κανείς στο πλευρό της. Για να γίνει αρωγός της κάθαρσης από το “μεταπολιτευτικό σύστημα που βούλιαξε τη χώρα”.

Το λιντάρισμα λοιπόν κατά των τσιγγάνων είναι η αρχή ενός πογκρόμ εναντίον τους και όχι μια αλλαγή της τηλεοπτικής ατζέντας για να παρασυρθούν οι ψηφοφόροι της αριστεράς. Το πογκρόμ αυτό είναι αυτή τη στιγμή το πιο πραγματικό πρόβλημα που πρέπει να απαντηθεί χωρίς καμία προϋπόθεση του στυλ “να κάνουν κι αυτοί κάτι για να μην προκαλούν το κοινό αίσθημα”. Η υπεράσπιση χωρίς όρους του αγώνα στις Σκουριές είναι επίσης ένα μέτωπο που η άμυνα πρέπει να είναι λυσσαλέα, όπως και με κάθε κοινωνικό αγώνα που βρίσκεται στο στόχαστρο της κρατικής τρομοκρατίας. Όποιος δεν υπερασπίζεται το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, όταν καταπατούνται τα στοιχειώδη δικαιώματα της ύπαρξής του, την δυνατότητα να ζει και να εργάζεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον που να του εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση, στην πραγματικότητα δέχεται τα όρια που επιβάλλει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί από την άρχουσα τάξη εδώ και 3 χρόνια. Ο αγώνας ενάντια στην επιχείρηση νόμος και τάξη δεν είναι απλώς ένας ιδεολογικός αγώνας, αλλά ένας αγώνας επιβίωσης για το προλεταριάτο και για οποιαδήποτε δομή παράγει ή αναπαράγεται έξω από τον έλεγχό του κράτους. Ένας καπιταλισμός που αφού έχει παραιτηθεί από κάθε συμμετοχή του στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, κλείνει τις στρόφιγγες αξιοπρεπούς επιβίωσης σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους δείχνοντας τους μόνο την έξοδο από τη χώρα, (ή αλλιώς την παραμονή τους ως δουλοπάροικοι, σε καθεστώς εξαίρεσης) και ταυτόχρονα τους εμποδίζει να αναπτύξουν οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα έστω για να μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι είτε μόνοι τους είτε με δομές αλληλοβοήθειας να επιβιώσουν σε αυτές τις νέες συνθήκες. Τι άλλο εκτός από αυτό είναι οι μπούκες της αστυνομίας σε καταυλισμούς τσιγγάνων ψαχουλεύοντας τίνος είναι τα παιδιά, την ώρα που οι τσιγγάνοι επιβιώνουν μόνο χάρη σε ένα σύστημα ενδοκοινοτικής αλληλοβοήθειας που συμπεριλαμβάνει και την ανατροφή των παιδιών με ευθύνη όχι μόνο της ατομικής οικογένειας αλλά και της κοινότητας. Αυτή τη δυνατότητα το κράτος επιχειρεί να την τσακίσει, επιβάλλοντας στη φυλή αυτή όρους ύπαρξης που αντιστοιχούν στις πυρηνικές οικογένειες της καπιταλιστικής μητρόπολης, που όμως για να επιβιώσουν κι αυτές έχουν ανάγκη από ένα ισχυρό κρατικό δίκτυο κοινωνικής προστασίας. Τι άλλο είναι επίσης το ντου στους Γιατρούς του κόσμου, και στο κοινωνικό ιατρείο στο Ελληνικό ψάχνοντας δήθεν για ναρκωτικά; Μα ακριβώς το ίδιο με τα ντου που ψάχνουν για απαγμένα παιδιά. Δεν φτάνει που πετάνε τη μισή κοινωνία έξω από κάθε διαδικασία παραγωγής και αναπαραγωγής της στη συνέχεια καταστέλλουν και κάθε απεγνωσμένη δραστηριότητα για την επιβίωσή της. Ακριβώς το ίδιο είναι και οι συνεχείς επιχειρήσεις κατά του “παρεμπορίου”. Αποκλεισμένοι κυρίως ασιάτες και αφρικανοί μετανάστες και πρόσφυγες, χωρίς καμία πιθανότητα να νομιμοποιήσουν την ύπαρξή τους και να δουλέψουν κάπου “νόμιμα”, βρίσκουν μοναδική διέξοδο σε αυτοσχέδιες αγορές κατά μήκος πεζοδρόμων που κυκλοφορεί ο κόσμος, μήπως και πουλήσουν κάτι για να φάνε ένα σουβλάκι. Το πλανόδιο εμπόριο στην εποχή του κοινωνικού συμβολαίου αντιμετωπίζονταν πάντοτε με μια ορισμένη ανοχή, αφού εξ ορισμού ένας πλανόδιος ίσα που εξασφάλιζε ένα πιάτο φαγητό. Γι’ αυτό και κατά κάποιο τρόπο υπήρχε μια σχετική φορολογική ασυλία. Το ίδιο που συνέβαινε και με τους αγρότες ή με τους παραγωγούς στις λαϊκές. Ή με τους κατοίκους παραμεθόριων και μειονεκτικών περιοχών που άνοιγαν επιχειρήσεις χωρίς υποχρέωση ταμειακής και με ασφάλιση στον ΟΓΑ και όχι στο ΤΕΒΕ. Όλα αυτά ήταν μέρος μια ανοχής σε ορισμένα τμήματα του πληθυσμού προκειμένου να φροντίσουν οι ίδιοι για την αναπαραγωγή τους στο βαθμό που το ίδιο το κράτος και η λευκή οικονομία, δεν μπορούσε να τους προσφέρει μια διέξοδο. Τώρα δεν διώκονται μόνο οι πλανόδιοι μετανάστες, αλλά και οι αγρότες είναι υποχρεωμένοι να μεταμορφωθούν σε επιχειρηματίες με βιβλία εσόδων εξόδων, και ενίοτε αν έχουν και ένα ουζερί στην ορεινή Ικαρία να ασφαλιστούν στον ΟΑΕΕ, δηλαδή να το κλείσουν.

Όλα αυτά δεν είναι μια παραφροσύνη, αλλά ο νέος καπιταλισμός που χτίζεσαι για τα επόμενα πενήντα χρόνια, προετοιμάζοντας ένα ακόμα μακρύ κύμα “ανάπτυξης” με κόστος έναν ακήρυκτο πόλεμο κατά όλων όσων δεν χωράνε. Και που θα πάνε όλοι αυτοί; Μα ακριβώς αυτοί θα σχηματίσουν το νέο προλεταριάτο. Χωρίς δικαιώματα, χωρίς προσδοκίες, υλικό μόνο για ανελέητη εκμετάλλευση, κυνηγημένοι από παντού, τσακισμένοι, όχι μόνο από την καταστολή, αλλά και από τα τμήματα εκείνα της κοινωνίας που θα έχουν ανανεώσει το συμβόλαιό τους με το νέο αστικό μπλοκ εξουσίας. Μια αστική τάξη που θα “καθαρίζει” διαρκώς τις γραμμές της. θα γίνεται πιο λευκή, πιο σωματώδης, πιο ακμαία, πιο άρια, εθνικά πιο καθαρή και κυρίως θα συγκροτείται στον πόλεμο με τους κοινωνικούς της εχθρούς, ορίζοντας εκ νέου τα όρια της κοινωνικής κινητικότητας και της νέας ταξικής ισορροπίας. Τέρμα πια με τις ανοιχτές κοινωνίες του Πόπερ, την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και εμπορευμάτων, τέρμα πια με τα δικαιώματα που μας έφεραν μέχρι εδώ. Τέρμα με τα κοινωνικά συμβόλαια που μας κατσικώθηκαν και δεν αφήνουν το κεφάλαιο να δράσει, τέρμα πια με τα ανταποδοτικά συστήματα που μας γέμισαν χρέη. Αυτό είναι το όραμα του καπιταλισμού που έρχεται.

Υπάρχει επιστροφή;

Η αριστερά και οι συνδικαλιστικές της παραφυάδες νομίζουν ότι ζούμε απλά έναν εφιάλτη και όπου να ναι θα ξυπνήσουμε και θα γίνουν όλα όπως τα ξέραμε. Η ΕΚΤ θα αρχίσει να τυπώνει ευρώ, η Κομισιόν θα μοιράζει πακέτα ντελόρ και αγροτικές επιδοτήσεις, η κυβέρνηση επιδόματα ανεργίας και συντάξεις, και ο Τσίπρας αν δεν γίνει πρόεδρος της Κομισιόν τουλάχιστον θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας κι ο βασικός θα επιστρέψει στα προ του 2009 επίπεδα.

Καλώς ή κακώς όμως, ο εφιάλτης αυτός είναι η νέα πραγματικότητα και δεν πρόκειται να επιστρέψουμε ποτέ σε αυτά που ξέραμε. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό ίσως οι από κάτω και όσοι αρνούνται ρόλους πραίτορα σε ένα καπιταλισμό που επιφυλάσσει μόνο καρπαζιές για τους από κάτω, ίσως υπάρχει άλλος δρόμος. Όχι βεβαίως για το κράτος πρόνοιας, αλλά για την επανάσταση. Σε οριακές εποχές που δεν χωράνε όλοι, τότε πράγματι κάποιοι πρέπει να αδειάζουν τη γωνιά. Σε αυτό έχουν απόλυτο δίκιο όλα τα think tank της σχολής του Σικάγου και του LSE, με τη διαφορά ότι για μας αυτός που πρέπει να μας την αδειάσει είναι τα ζόμπι του καπιταλισμού. Στην αναμέτρηση αυτή όσο κι αν σε μερικούς φάνηκε να είναι η εύκολη λύση, δεν έχουν θέση κάθε είδους νοσταλγοί του παρελθόντος, όπως οι αγανακτισμένοι. Οι αγανακτισμένοι, όχι ως προσομοίωση της αρχαίας αγοράς στην κάτω πλατεία, αλλά ως σύνολο, ως μέση συνείδηση, αυτών που επένδυσαν στην συνύπαρξη εθνόπληκτων, χίπιδων, αριστερών και φασιστών, Κολωνακίου και Περιστερίου, είτε για να πάνε οι 300 στο γουδί, είτε για να εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα “άμεσης” στη θέση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Οι 25-30 γενικές απεργίες της ΓΣΕΕ, οι αγανακτισμένοι των πλατειών, οι μεμονωμένες απεργίες που θέλουν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα του κλάδου τους, αλλά ηττώνται πριν καν ξεκινήσουν, όλα αυτά είναι το κύκνειο άσμα της καθώς πρέπει ταξικής πάλης στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου. Στο καπιταλισμό που χτίζεται μέσα από μια αστική αντεπανάσταση αυτό το είδος ταξικής πάλης δεν έχει πλέον καμία τύχη. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να συγκινήσει το νέο προλεταριάτο που θα βγει από τα συντρίμμια του ρυθμισμένου καπιταλισμού. Μαζί της θα χαθεί και η αριστερά που εδώ και έναν αιώνα παραμυθιάζει τον κόσμο και τον εαυτό της, με τους ειρηνικούς δρόμους προς το σοσιαλισμό ή με τις ιστορικές νομοτέλειες που δήθεν προδιαγράφουν το τέλος του καπιταλισμού πετυχαίνοντας μόνο να αποκοιμίζουν κάθε επαναστατικό βολονταρισμό. Ακόμα και για εκείνη την αριστερά που δρούσε στις άκρες μιας κατά τα άλλα ρυθμισμένης ταξικής πάλης, νομίζοντας ότι η επανάσταση θα έλθει με την κλιμάκωσή των διεκδικητικών αγώνων, σε μια εποχή που αυτοί πράγματι απέδιδαν κατακτήσεις. Όμως κατακτήσεις που μπορούσε να ενσωματώσει το σύστημα στο πλαίσιο της αναπαραγωγής του. Η αριστερά αυτή τώρα βρίσκεται σαν το ψάρι έξω από το νερό. Βλέπει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, να έχει χάσει εντελώς τον προσανατολισμό της.

Όπως και σε άλλες αντίστοιχες εποχές, το επαναστατικό κίνημα, έπρεπε πρώτα να διαβάσει σωστά τον κόσμο γύρω του, κόβοντας το γόρδιο δεσμό που το δεσμεύει στις προηγούμενες ταξικές ισορροπίες, έτσι πρέπει να κάνει και τώρα. Αυτό μπορεί να δυσαρεστήσει όσους δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τις αναμνήσεις τις δεκαετίας του 80, αλλά τι να κάνουμε, την ιστορία από δω και πέρα δεν θα την γράψουν οι νοσταλγοί του παρελθόντος. Ας ασχοληθεί με αυτό το κοινό ο Κουβέλης και ο Δραγασάκης και όσοι νομίζουν ότι το πρόβλημα της επανάστασης σήμερα θα λυνόταν αν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυσσε απεργία διαρκείας.

Η επαναστατική προοπτική θα χτιστεί στους σκληρούς αγώνες του νέου προλεταριάτου και των αποκλεισμένων από τις διαδικασίες παραγωγής και αναπαραγωγής του συστήματος. Αυτό θα είναι το νέο κοινωνικό υπόβαθρο της επανάστασης. Όμως χωρίς επαναστατικό βολονταρισμό, χωρίς την οργάνωση της συνειδητής επαναστατικής μειοψηφίας, χωρίς ένα σχέδιο για την κατάληψη της εξουσίας και την επόμενη μέρα, η επανάσταση των ξεβράκωτων θα ηττάται ξανά και ξανά, όπως συμβαίνει άλλωστε μέχρι σήμερα. Η κοινωνική ενέργεια δεν είναι ανεξάντλητή και το σύστημα έχει μάθει πώς να την διοχετεύει στο τίποτα. Η επανάσταση είναι συνείδηση και όποιος το αρνείται αυτό είναι ή ανόητος ή αγύρτης.

Συνεχεια από δω: Ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί, 12/8/2013

Κάμερον προς guardian: Υπάρχει ελευθερία του τύπου, εκτός και αν γράφετε κάτι που δε μας συμφέρει

Είχαμε δημοσιεύσει πριν από λίγες μέρες ένα άρθρο με τον διευθυντή της NSA να ζητάει από τις κυβερνήσεις του κόσμου...να λογοκρίνουν τα ΜΜΕ και να ποδοπατήσουν την λιγοστή έστω "ελευθερία του τύπου" που έχει απομείνει, ώστε να μην έχουμε στο μέλλον διαρροές όπως αυτή με τον Σνόουντεν (όχι τίποτα άλλο, αλλά ο ντόρος που προκλήθηκε ήταν τόσο μεγάλος, που ακόμα και οι πιο κοιμισμένοι προλετάριοι κάτι κατάλαβαν και τους πήραν χαμπάρι).

Μέσα σε μόλις δύο μέρες, ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, ετοιμάζεται να κινηθεί εναντίον της εφημερίδας guardian, που πρωτοστάτησε στην αποκάλυψη του σκανδάλου με τις υποκλοπές.

Το σκεπτικό του Κάμερον είναι ότι "σέβεται την ελευθερία του τύπου" (εδώ γελάνε), αλλά "αυτές οι αποκαλύψεις θέτουν σε κίνδυνο την "εθνική ασφάλεια" της χώρας" (και άρα "πρέπει" να λογοκριθούν).

Στην πραγματικότητα, το μόνο πράγμα που κινδυνεύει είναι το προνόμιο της άρχουσας τάξης να κατασκοπεύει τις κινήσεις όποιου θεωρεί εχθρού της, χωρίς μάλιστα κανένας να την παίρνει χαμπάρι και χωρίς κανένας να αντιδρά.

Και επειδή η άρχουσα τάξη θέλει να ρημάξει..τους πάντες, όλοι έχουν κίνητρο να την ανατρέψουν, και άρα όλοι είναι πιθανοί εχθροί της, άρα όλοι "πρέπει" να παρακολουθούνται.

Όσο για την "ελευθερία του τύπου" και κάτι τέτοια, εννοείται ότι θα ποδοπατηθούν - έτσι και αλλιώς, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είναι φερέφωνα της άρχουσας τάξης, ή άσχετα παπαγαλάκια χωρίς γνώση και κρίση. Οι λίγοι δημοσιογράφοι που κάνουν σοβαρή δουλειά θα ρημαχτούν, ειδικά αν δεν υπάρξει σοβαρή κίνηση ανατροπής της κατάστασης από τους λαούς.

David Cameron May Take 'Tougher Measures' Against The Guardian

David Cameron has indicated the government may try and use "tougher measures" against The Guardian to prevent it from publishing further revelations about the activities of British intelligence agencies.

Speaking in the House of Commons on Monday afternoon, the prime minister said while the government had not yet been "heavy handed" in how it responded to the dissemination of leaks from NSA whistle-blower Edward Snowden - it could crack down if it continued.

"We live in a free country so newspapers are free to publish what they want," he said. However he added the articles in The Guardian had made "this country less safe".

Cameron added: "The UK has a very strong, long standing trust based relationship with the United States, not least as part of the 'Five Eyes' partnership."

The revelations about the global activities of American and British intelligence agencies have been hugely embarrassing for Washington and London and have cause a deep diplomatic rift between president Obama and several European allies.

Ρωσία: Η απόσχιση της Σαουδικής Αραβίας από τις ΗΠΑ είναι "η αρχή του τέλους" για το πετροδολάριο

Τα έχουμε πει και τα ξαναέχουμε πει πολλές φορές, τόσο για τη Σαουδική Αραβία, που πρόσφατα "τα τσούγκρισε" με τους Αμερικάνους, όσο και για το "πετροδολάριο", δηλαδή το καθεστώς που τώρα ισχύει και αναγκάζει όλους τους πετρελαιάδες του ΟΠΕΚ να πληρώνονται μόνο σε δολάρια για το πετρέλαιο που πουλάνε.

Έχουμε πει το πως και το γιατί αυτό το πράγμα τελειώνει, και σήμερα έτυχε να διαβάσουμε ένα άρθρο από το "The Voice of Russia", δηλαδή από το επίσημο-κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Ρωσίας, που προφανώς δεν γράφει αυτά που γράφει τυχαία, αλλά κατά παραγγελία της κυβέρνησης Πούτιν.

Στο άρθρο αυτό, η Ρωσία μιλάει για τον τσακωμό Σαουδικής Αραβίας-Αμερικής, και εξετάζει το πως αυτό το πράγμα θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποκαθήλωση του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Συγκεκριμένα, το άρθρο λέει ότι οι Σαουδάραβες δε μπορούν να φύγουν "κατευθείαν" από το δολάριο, γιατί τότε το δολάριο θα υπερπληθωριστεί αμέσως, λόγω του πανικού που θα επικρατήσει στις παγκόσμιες χρηματαγορές, και άρα θα χάσουν τα λεφτά τους και οι ίδιοι οι Σαουδάραβες. Οπότε, η Σαουδική Αραβία κάνει ουσιαστικά το ίδιο πράγμα με τους Κινέζους (που βρίσκονται σε παρόμοια θέση): Ξεφορτώνεται σιγά-σιγά τα δολάρια που έχει μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια, και αγοράζει χρυσό.

Τελική κατάληξη θα είναι σε λίγα χρόνια η εγκατάλειψη του δολαρίου ως μέσο πληρωμής για το πετρέλαιο, και γενικά η εγκατάλειψη του από μέσο αποταμίευσης (διότι κανένας δε θέλει να πληρώνεται/αποταμιεύει σε ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται).

Πριν δούμε το άρθρο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε, για ακόμα μία φορά, την πλήρη σιωπή των δυτικών ΜΜΕ για τέτοιου είδους θέματα. Βέβαια, δεν περιμένουμε και πολλά από τα κρατικά πρακτορεία ειδήσεων, ούτε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που τα ελέγχουν διάφοροι ολιγάρχες. Αλλά υποτίθεται ότι υπάρχουν "εναλλακτικά" και "αριστερά" media, που θα μπορούσαν, αν ήξεραν και αν ήθελαν, να κάλυπταν το θέμα. Αλλά απ' ότι φαίνεται, ούτε γνώσεις υπάρχουν, ούτε διάθεση...

The beginning of the end for the "petrodollar"?

The US dollar owes its privileged status in the global financial system to the Persian Gulf oil producers who sell their oil for dollars and then "recycle" the proceeds by buying US Treasury bonds. Economists coined a special term for the money involved in this scheme: "petrodollars". The latest developments in the Middle East signal that the era of "petrodollars" may be coming to an end.

Numerous reports point out that Saudi Arabia has been one of the main forces pushing the US for a military intervention in Syria. Prince Bandar bin Sultan, the chief or Saudi intelligence, has offered to pay Washington for all expenses incurred during the intervention and some reports claim that he has threatened Vladimir Putin with terror attacks if Russia doesn't give up supporting Bashar al-Assad. After the plans for the intervention failed, the Saudis made considerable efforts to show Washington their anger and disappointment.

The Daily Mail reports that "upset at President Barack Obama's policies on Iran and Syria, members of Saudi Arabia's ruling family are threatening a rift with the United States that could take the alliance between Washington and the kingdom to its lowest point in years. Saudi Arabia's intelligence chief is vowing that the kingdom will make a 'major shift' in relations with the United States to protest perceived American inaction over Syria's civil war as well as recent U.S. overtures to Iran, a source close to Saudi policy said on Tuesday."

It is unlikely that diplomatic or political threats will impress or scare the Obama administration. However, the Saudis do have some economic leverage and some options to cripple the US finances. Fresh statements from the House of Saud indicate that the future of the "petrodollars" is uncertain. Reuters reports that "Saudi Arabia, the world's biggest oil exporter, ploughs much of its earnings back into U.S. assets. Most of the Saudi central bank's net foreign assets of $690 billion are thought to be denominated in dollars, much of them in U.S. Treasury bonds. All options are on the table now, and for sure there will be some impact," the Saudi source said". In theory, Saudi Arabia can crash the US bond market through a "fire sale" of its bond portfolio. The impact on the US economy will be devastating, but House of Saud will have to pay a steep price for the crash. The value of its currency reserves will be wiped out and its main military ally will turn hostile.

It is unlikely that the Saudis will take such risks. A more likely scenario is that the Saudis will start a slow diversification of their currency reserves and will invest more in Chinese and European assets. Such a move will not produce an instant crash but will surely damage the dollar over the long term. If the "petrodollars" disappear from the world oil trade, the dollar is likely to lose its status of the world's main currency.

Ξένοι πιστωτές: Μετά την Εθνική τράπεζα, τώρα δώστε μας και τον έλεγχο των ντόπιων ΜΜΕ

Έχουμε γράψει πολλές φορές σε αυτό το blog για τη μάχη ανάμεσα στους ξένους πιστωτές (τρόικα) και στην ντόπια άρχουσα τάξη (πχ Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Εκκλησία, κτλ) για τον έλεγχο των φιλέτων και -κυρίως των "συστημικών" φιλέτων.

Τα "συστημικά" φιλέτα είναι αυτά που όποιος τα έχει, ουσιαστικά ελέγχει ολόκληρη τη χώρα. Το σημαντικότερο ίσως "συστημικό φιλέτο" είναι η Εθνική Τράπεζα, που η ντόπια άρχουσα τάξη προσπαθεί να κρατήσει υπό τον έλεγχο της, αλλά η τρόικα δεν την αφήνει (Η Εθνική είναι χρεωκοπημένη, και χωρίς τα λεφτά της τρόικας ζορίζεται, οπότε ολόκληρη η ντόπια ολιγαρχία μαζεύει λεφτά για να τη διασώσει, και να εξακολουθήσει έτσι να έχει προνομιακή μεταχείριση σε ότι αφορά το δανεισμό της μέσω της Εθνικής. Αξίζει πχ να δείτε αυτό το άρθρο που έχουμε γράψει επί του θέματος).

Αν διαβάσετε αυτό το παλιότερο άρθρο μας, θα δείτε ότι οι ντόπιοι ολιγάρχες, όπως ο Μπόμπολς, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με μέτρα όπως πχ οι μειώσεις των μισθών (κάθε άλλο), αλλά έχουν ΤΕΡΑΣΤΙΟ πρόβλημα με το θέμα της Εθνικής, και γι' αυτό και το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει να σφυρίζουν ένα σχετικά "αντιμνημονιακό" ρυθμό μέσω των ΜΜΕ που ελέγχουν, γκρινιάζοντας διαρκώς για τα μέτρα της τρόικας (που τα ίδια ΜΜΕ αποθέωναν μέχρι πρόσφατα).

Η τρόικα όμως παρατήρησε απ' ότι φαίνεται και κάτι άλλο; Ότι εκτός από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, είναι και τα εγχώρια ΜΜΕ χρεωκοπημένα.

Οπότε η τρόικα πιέζει, λέγοντας ουσιαστικά ότι "αν δεν ξαναρχίσετε να κάνετε προπαγάνδα υπέρ μου, τότε θα κόψω τη χρηματοδότηση-δανειοδότηση των ΜΜΕ, και θα χρεωκοπήσουν".

Οπότε ετοιμαστείτε για ακόμα χειρότερα ΜΜΕ απ' ότι είχαμε ως τώρα...

Ο υπέρογκος δανεισμός των ΜΜΕ που αποκαλύφθηκε από την Blackrock «παραδίδει» τους εκδότες στον έλεγχο της Τρόικας – Επίκειται το τέλος της αντιμνημονιακής ρητορείας από τα μεγάλα εγχώρια media

Περί το 1 δισ. ευρώ φτάνει, σύμφωνα με διαρροές, ο τραπεζικός δανεισμός των μεγαλύτερων εγχώριων μέσων μαζικής επικοινωνίας, με την Τρόικα να εμφανίζεται διατεθειμένη να εκμεταλλευτεί αυτές τις εξελίξεις προς... όφελος της.

Σύμφωνα με διαρροές, με τον έλεγχο της Blackrock αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές χορηγήσεις των ελληνικών τραπεζών προς τον χώρο των ΜΜΕ, γεγονός που η  Τρόικα δεν θα το αφήσει να περάσει στα... ψιλά.

Ήδη έχει αρχίσει να ασκεί πιέσεις για τη στήριξη της από τα ΜΜΕ, θέτοντας ανοιχτά το δίλημμα του "λουκέτου" ή του ελέγχου τους από τους δανειστές.

Την ώρα λοιπόν που η κυβέρνηση προσπαθεί έστω και σπασμωδικά να θέσει "κόκκινες γραμμές" στην Τρόικα, η ίδια φαίνεται ότι παίρνει τον έλεγχο των εγχώριων ΜΜΕ.

Τόσο λόγω της αδυναμίας εξυπηρέτησης των δανείων όσο και των ανοιχτών υποθέσεων που έχουν πολλοί εκδότες με τη Δικαιοσύνη, η Τρόικα έχει στα χέρια της ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα. Θα μπορεί έτσι να περιορίσει την αντιμνημονιακή ρητορεία και την άρση της κάλυψης που παρείχαν τα ΜΜΕ στις καθυστερήσεις και τις αστοχίες της κυβέρνησης.

Πώς θα σας φαινόταν μια μείωση κατά...84% στις συντάξεις;

Σε αυτή την ανάρτηση, προσπερνούμε την όλη κουβέντα για την 28η Οκτωβρίου, και θα ασχοληθούμε με κάτι άλλο:

Στην Ελλάδα του σήμερα, πολλοί νέοι άνθρωποι, ή και μεσήλικες, αναγκάζονται να ζουν με τους γονείς ή τους παππούδες τους, ή έστω να λαμβάνουν οικονομική βοήθεια από αυτούς, αλλιώς δε μπορούν να τα φέρουν βόλτα.

Με λίγα λόγια, οι σημερινές συντάξεις του παππού και της γιαγιάς επαρκούν σε πολλές περιπτώσεις για να στηρίξουν τα παιδιά και τα εγγόνια (παρά τις μειώσεις που έχουν γίνει).

Τι θα γινόταν άραγε αν όταν η Ελλάδα χρεωκοπήσει και τυπικά;

Μια καλή εικόνα από το μέλλον μας έρχεται από το μακρινό, αλλά επίσης χρεωκοπημένο, Ντιτρόιτ, όπου οι συνταξιούχοι της πόλης θα παίρνουν τελικά μόλις το 16% των συντάξεων που έπαιρναν.

Μιλάμε για μία μείωση της τάξης του 84%, που απλά θα εξοντώσει πολλούς συνταξιούχους, αλλά και τα άνεργα/κακοπληρωμένα παιδιά τους, που βασίζονταν σε αυτές τις συντάξεις.

Αυτό ίσως να φαίνεται μακρινό, αλλά θα συμβεί και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, θα συμβεί και σε άλλες χώρες, και μία από αυτές τις χώρες θα είναι η Ελλάδα (έχουμε εξηγήσει ήδη το γιατί σε παλιότερες αναρτήσεις μας, πχ εδώ, και δεν τα ξαναλέμε).

Detroit Pensioners Face Miserable 16 Cent On The Dollar Recovery

Buckfire, a Detroit native and investment banker with restructuring experience, later told the court the city plans to pay unsecured creditors, including the city's pensioners, 16 cents on the dollar. There are about 23,500 city retirees.

ΥΓ: Να θυμίσουμε επίσης ότι οι τράπεζες-πιστωτές του Ντιτρόιτ έκαναν μια διαφορετική συμφωνία, και έχασαν "μόνο" το 25% των επενδύσεων τους. Αντίθετα, οι συνταξιούχοι κουρεύτηκαν κατά...84%. Τα σχόλια νομίζω περιττεύουν.