Εκτός από χρυσό, μαντέψτε τι άλλο αγοράζει η Κίνα, ως αποθήκη του πλούτου της...

"Καλά, εννοείται ότι θα αγοράσουμε χρυσό, αλλά θα αγοράσουμε και ευρώ, για να το στηρίξουμε στη μάχη εναντίον του δολαρίου. Είναι εξάλλου καλή επένδυση για εμάς, γιατί είναι ένα μεγάλο νόμισμα που παραμένει και σχετικά σταθερό, διότι η Γερμανία δε τυπώνει με τη σέσουλα, όπως οι Αμερικάνοι..."

Το ότι η Κίνα αγοράζει χρυσό σαν τρελή, αδιαφορώντας για τα μικρά σκαμπανεβάσματα προς τα πάνω ή προς τα κάτω στην τιμή του, το ξέρουμε (μόνο τα τελευταία 2 χρόνια έχει εισάγει πάνω από 2200 τόνους χρυσού!).

Εκτός από χρυσό, η Κίνα αγοράζει γη, πετρέλαια, επιχειρήσεις, υποδομές (λιμάνια, κτλ), και γένικα ένα σωρό "real assets", δηλαδή πραγματικό πλούτο.

Όμως, έχουμε εξηγήσει ότι η Κίνα (και η Ρωσία) είναι σύμμαχος με τη Γερμανία, καθώς ο ένας χρειάζεται τον άλλο:

Η Γερμανία χρειάζεται την ενέργεια της Ρωσίας, και τις εξαγωγές που πλέον κάνει προς την Κίνα.

Παράλληλα, η Κίνα και η Ρωσία χρειάζεται τα προιόντα της Γερμανίας, και την τεχνογνωσία της, αλλά χρειάζονται και τη Γερμανία ως σύμμαχο για να μπορέσουν να τα βάλουν με την Αμερική και τους συμμάχους της.

Άλλωστε, τα 2 στρατόπεδα είναι σχετικά ισορροπημένα, και η Γερμανία κρατάει το "κλειδί" για τη νίκη, διότι ελέγχει την Ευρώπη, και άρα θα προσφέρει σημαντική οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ισχύ σε όποιον συμμαχήσει μαζί της.

Σε οικονομικό επίπεδο, η Γερμανία έχει το (σταθερό) ευρώ, και τα συνδυαστικά αποθέματα χρυσού όλων των χωρών-μελών της ευρωζώνης, που είναι τα μεγαλύτερα του κόσμου.

Αυτό το νόμισμα θα προωθηθεί ως "αντιδολάριο", όταν το δολάριο υπερπληθωριστεί.

Η Κίνα στηρίζει το ευρώ, μιας και το δικό της νόμισμα (γουάν), τώρα αρχίζει να διεθνοποιείται και να χρησιμοποιείται ως αποθεματικό νόμισμα, άρα είναι ακόμα "άγουρο" για να κυριαρχήσει.

Σήμερα λοιπόν η Telegraph μας αναλύει ότι η Κίνα αγοράζει ευρώ με αυξανόμενο ρυθμό, ώστε να ξεφορτωθεί τα δολάρια που έχει συσσωρεύσει. Και το ίδιο κάνουν η Ρωσία και οι πετρελαιάδες (κάτι το οποίο νομίζω δε θα προκαλεί καμία έκπληξη στους αναγνώστες αυτού του Blog, αφού απλά επιβεβαιώνονται αυτά που λέγαμε εδώ και χρόνια)

Το άρθρο της Telegraph λέει και πολλά άλλα, όπως πχ ότι η Γερμανία ευνοείται από το ευρώ, διότι αν είχε ακόμα το μάρκο, η ισοτιμία του θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, και δε θα ήταν τόσο ανταγωνιστική. Τώρα όμως, λόγω της ανησυχίας ότι τάχα η ευρωζώνη θα διαλυθεί, το ευρώ μένει σχετικά χαμηλά, και έτσι η Γερμανία τα πάει πολύ καλά (σε αντίθεση με χώρες όπως πχ οι PIIGS, που θα ήθελαν μια πολύ πιο χαμηλή ισοτιμία, και τώρα δεν αντέχουν, δεν μπορούν να είναι ανταγωνιστικές, και γι' αυτό συνθλίβονται και αναγκάζονται να υπογράφουν ολοένα και χειρότερα μέτρα, με την Γερμανία να κυριαρχεί ακόμα πιο πολύ).

Europe is a currency saint but an egregious demand sinner

The euro’s founding fathers dreamed of a superpower currency that could stand toe-to-toe with the dollar, freeing Europe from US monetary hegemony. 

France’s Charles de Gaulle liked to grumble that America enjoyed an “exorbitant privilege” as holder of the world’s reserve currency, able to get away with economic murder. Now they have such a trophy themselves, only to discover what Washington learned the hard way: it is an exorbitant burden, and at times a curse.

China’s central bank has been buying fistfuls of euros as it accumulates a world record $3.7 trillion in foreign reserves, and its motives are not entirely friendly. So have the central banks of Russia, Brazil, and the Mid-East oil sheikdoms, all aiming to cut reliance on the US dollar, part of a $9 trillion build-up in reserves that has flooded into the euro with tidal force. 

The euro surged a further 9pc against the dollar from June to early October before hitting the wall this week. It has risen by 30pc against the Japanese yen in a year. This is a bizarre state of affairs for a currency bloc struggling to emerge from recession, badly lagging the rest of the world. Weak prospects normally mean a weak currency, but there is nothing normal about the mechanisms of Europe’s monetary union. 

The euro exchange rate is too high for two thirds of the euro states that use it, and cripplingly high for a third of them. It is pushing Europe’s crisis economies into incipient 1930s deflation, making it almost impossible for Italy, Spain, and Portugal to dig their way out of debt traps. It is partly why unemployment keeps going up, reaching an all-time high of 12.2pc in September -- 26.6pc in Spain, and over 22pc in Italy if properly counted.

“Every 10pc rise in the euro costs France 150,000 jobs,"said Montebourg. "Britain, the US, Japan, all have a strategy of monetary stimulus, but in the EU we have nothing but hard money and hard budgets. The currency doesn’t belong to bankers, and it doesn’t belong to Germany, it belongs to all members of the eurozone, and we have something to say about this,”  (χαχαχα, για πείτε το! Αλλά φροντίστε να είναι κάτι πειστικό, γιατί αυτοί οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο βία, αλλιώς τα παρακάλια σας απλά θα αγνοηθούν (για να το πω και όσο πιο κομψά μπορώ))

A Deutsche Bank study said the euro “pain threshold” for Germany is $1.79 to the dollar (σ.σ. επιτρέψτε μου να πω, βασιζόμενος στην μέχρι τώρα εμπειρία, ότι η Γερμανία αντέχει μέχρι 1,50, γιατί κάθε φορά που το ευρώ πάει τόσο ψηλά έναντι του δολαρίου, όλο και κάποια κρίση εμφανίζεται και το ευρώ πέφτει). It is $1.24 for France, and $1.17 for Italy, a staggering difference. The euro ended last week at $1.35. This means Germany is sitting pretty, and it is Berlin that dominates the policy machinery. 

Την ίδια ώρα, δείτε και δύο ακόμα διεθνείς εξελίξεις, που νομίζω μας ενδιαφέρουν:

1) Η Ρωσία είχε συμφωνήσει με την Αμερική να δώσει άσυλο στον Σνόουντεν, αλλά να μην τον αφήσει να προδώσει κρατικά μυστικά των ΗΠΑ βρισκόμενος σε ρωσικό έδαφος. Η Ρωσία όμως, προφανώς σε συνεννόηση και με τη Γερμανία, βγήκε σήμερα και δήλωσε ότι ναι μεν θα σεβαστεί αυτή τη συμφωνία με τους Αμερικάνους, αλλά αν ο Σνόουντεν ταξιδέψει στη Γερμανία, τότε οι Ρώσοι "νίπτουν τας χείρας τους" για το τι θα πει (δηλαδή του δίνουν το ελεύθερο να τα πει όλα). Εδώ το Link.

2) Η Κίνα ετοιμάζεται και αυτή για μια δική της, εσωτερική κρίση, από την οποία πάντως έχουμε εξηγήσει ότι έχει τις δυνατότητες να ανακάμψει, αρκεί οι εργάτες να μην επαναστατήσουν. Και επειδή δεν τους βλέπω και πολύ οργανωμένους για κάτι τέτοιο, η Kίνα τελικά θα ανακάμψει. Προς το παρόν πάντως, οι Κινέζοι ανακοίνωσαν μια πρωτοβουλία για να αναγκάσουν τις τράπεζες τους να δεχτούν τις απώλειες που έχουν από δάνεια που δε μπορούν να αποπληρωθούν, ώστε σιγά-σιγά να προετοιμαστούν για την επερχόμενη κρίση τους. Εδώ το Link

Και να που ξαφνικά όλοι μιλάνε για έχθρα ΗΠΑ-Γερμανίας...

Μερικοί ακόμα νομίζουν ότι η Αμερική έχει τα πάντα και τους πάντες "υπό έλεγχο". Άλλωστε, "αυτό συνέβαινε εδώ και πολλά χρόνια, άρα αυτό θα εξακολουθήσει να συμβαίνει για πάντα", σωστά;

Λάθος.

Η Αμερική παρακμάζει, έχει χάσει την παραγωγική της βάση και δε μπορεί να δημιουργήσει αρκετό πλούτο για να συνεχίσει να είναι η #1 δύναμη του πλανήτη. Αυτό φαίνεται και στα τεράστια χρέη και ελλείμματα που έχει, αλλά και στο ότι τυπώνει συνεχώς δολάρια για να καλύψει όλες αυτές τις τρύπες στους ισολογισμούς της.

Η Γερμανία είναι ίσως η μοναδική δύναμη σε ολόκληρη τη Δύση που έχει καταφέρει να διατηρήσει σχετικά ανέπαφη την παραγωγική της βάση, κυρίως χάρη στην ποιότητα των προϊόντων της.

Βασιζόμενη λοιπόν σε αυτή την οικονομική ισχύ της, η Γερμανία έχει οικοδομήσει το ευρώ, ως ένα νόμισμα που δεν πληθωρίζεται πολύ, και έχει από πίσω του τα μεγαλύτερα χρυσού παγκοσμίως για να το στηρίζουν, όταν το δολάριο υπερπληθωριστεί (το ευρωσύστημα συνδυάζει όλα τα αποθέματα χρυσού όλων των χωρών-μελών της ευρωζώνης, και έτσι η ευρωζώνη είναι ο #1 κάτοχος χρυσού στον κόσμο).

Επίσης, η Γερμανία συμμαχεί με τους φυσικούς της συμμάχους σε αυτή την ιστορική συγκυρία, δηλαδή με τη Ρωσία (που της δίνει ενέργεια), και με την Κίνα (που απορροφά τις εξαγωγές της Γερμανίας, μιας και ο "δυτικός καταναλωτής" έχει φτωχύνει πλέον).

Όσο για την Αμερική, η Γερμανία βλέπει ότι δεν τη χρειάζεται πλέον: Οι γερμανικές εξαγωγές προς τις ΗΠΑ έχουν μειωθεί (και θα εξακολουθούν να μειώνονται, μιας και ο αμερικανικός λαός φτωχοποιείται), ενώ και η στρατιωτική προστασία που κάποτε προσέφερε η Αμερική προς τις χώρες του ΝΑΤΟ είναι πλέον περιττή. Η "σοβιετική απειλή" δεν υπάρχει πλέον, και μάλιστα η Γερμανία βλέπει ότι το μέλλον της είναι προς τα Ανατολικά.

Ο καπιταλισμός δεν καταρρέει, απλά "μεταμορφώνεται":

Η καρδιά του δε χτυπά πλέον στα παράσιτα της Wall Street, ούτε στο χρεωκοπημένο Ντιτρόιτ, που κάποτε ήταν η πρωτεύουσα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας, αλλά τώρα είναι "κρανίου τόπος".

Σίγουρα βέβαια η Αμερική θα παραμείνει μια σημαντική δύναμη (μόνο και μόνο τα πυρηνικά της το εγγυούνται). Αλλά η καρδιά του καπιταλισμού χτυπούσε πάντα, και θα εξακολουθεί να χτυπά στο εργοστάσιο, στην παραγωγή (έστω και αν τα κέρδη τα τσεπώνονται σήμερα οι χρηματιστές και οι σπεκουλαδόροι των αγορών).

Η παραγωγή λοιπόν είναι στην Ασία, στα εργοστάσια της Κίνας, άντε και στα πετρέλαια της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής (ο φυσικός πλούτος είναι και αυτός πλούτος, τι να κάνουμε τώρα).

Η Γερμανία βαδίζει λοιπόν μακρυά από την Αμερική, που σαπίζει και παρακμάζει, και συμμαχεί με Ρωσία-Κίνα-πετρελαιάδες.

Αυτή η διαδικασία είναι αργή αλλά σταθερή. Έχει βέβαια και μεγάλο κόστος (όπως όλοι βλέπουμε γύρω μας), αλλά η Γερμανία είναι ξεκάθαρο ότι έχει πάρει την απόφαση να "πάει μέχρι τέλους".

Εμείς όλα αυτά τα έχουμε περιγράψει εδώ και χρόνια, με πού μεγαλύτερη λεπτομέρεια και ανάλυση (ειδικά για το θέμα του ευρώ).

Σήμερα, ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά σε εφημερίδες και sites, παρατήρησα ως δεύτερο θέμα, μετά από το προβοκατόρικο χθεσινοβραδινό χτύπημα, την κόντρα ΗΠΑ-Γερμανίας. Πλέον δηλαδή ακόμα και τα mainstream ΜΜΕ αρχίζουν να παίρνουν χαμπάρι ότι "κάτι παίζεται" και ότι η Γερμανία δεν είναι τελικά και τόσο πιστή σύμμαχος των Αμερικάνων, αλλά αντίθετα θέλει να τους ανατρέψει.

Παραθέτω, χωρίς άλλο σχολιασμό (δεν έχω και χρόνο άλλωστε), δύο άρθρα: Το πρώτο είναι από το capital.gr, που έχει μεταφράσει άρθρο της Deutsche Welle, και το δεύτερο είναι από τον Ριζοσπάστη (για να δούμε ότι όλοι πλέον το βλέπουν ότι οι αυτές χώρες δεν είναι και τόσο κοντά όσο νόμιζαν):

"Καταστροφική ενδεχόμενη κατάθεση του Σνόουντεν"

Η πρόθεση του Έντουαρντ Σνόουντεν να έλθει στη Γερμανία και να καταθέσει για την υπόθεση των υποκλοπών της NSA προκαλεί ανησυχίες. Το ενδεχόμενο αυτό χαρακτηρίζεται από αμερικανούς ειδικούς «εφιαλτικό».

«Θα συνιστούσε καταστροφή για τις αμερικανογερμανικές σχέσεις, εάν ο Σνόουντεν μετέβαινε στη Γερμανία για να καταθέσει δημοσίως ενώπιον του γερμανικού κοινοβουλίου», εκτιμά ο Στέφεν Ζάμπο από το Ινστιτούτο German Marshall Fund. Όπως εξηγεί ο αμερικανός επιστήμονας, οι αμερικανογερμανικές σχέσεις δεν βρίσκονται σε καλό σημείο. «Το σπιράλ έχει καθοδική πορεία και κάποιος θα πρέπει να το σταματήσει».

«Οι σχέσεις είναι χειρότερες και από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ»  

Εάν ο Σνόουντεν «έλθει με επίσημη ευλογία στη Γερμανία, αυτό θα οδηγούσε σε κλιμάκωση της κατάστασης», εξηγεί ο Στέφεν Ζάμπο και προσθέτει: «Πιστεύω ότι έχουμε φτάσει στο πιο χαμηλό σημείο. Οι σχέσεις είναι χειρότερες και από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ. Έχουμε διαφορές σε θεμελιώδη ζητήματα όπως είναι η εμπιστοσύνη. Και έχουμε διαφορές και στο πεδίο του οικονομικού ανταγωνισμού».

Η συνάντηση του γερμανού βουλευτή των Πρασίνων με τον Έντουαρντ Σνοόουντεν στη Μόσχα, κατά την οποία ο πρώην συνεργάτης της NSA εξέφρασε την επιθυμία να καταθέσει ενώπιον των γερμανικών αρχών, απασχόλησε και τα αμερικανικά ΜΜΕ.

Η πρώτη τοποθέτηση της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία ουσιαστικά χαιρέτισε την πρόθεση του Σνόουντεν να καταθέσει, άφησε άφωνη την Ουάσιγκτον. Και αυτό μολονότι οι ειδικοί θεωρούν εντελώς απίθανο το ενδεχόμενο να έλθει στη Γερμανία ο πρώην πράκτορας.

«Δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη»

Επισήμως, η αμερικανική κυβέρνηση αποφεύγει να σχολιάσει την πρωτοβουλία του γερμανού βουλευτή και την πρώτη θετική αντίδραση του Βερολίνου. Η εκπρόσωπος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας Κέιτλιν Χάιντεν προτίμησε να υπενθυμίζει ότι ο Έντουαρντ Σνόουντεν διώκεται ποινικά στις ΗΠΑ.

Η Χάιντεν απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα εάν η Ουάσιγκτον επιμείνει στο αίτημα έκδοσης του σε περίπτωση που ο 30χρονος έλθει στη Γερμανία. Όπως παρατηρεί ο διευθυντής του Αμερικανικού Ινστιτούτου Συγκριτικών Μελετών στο Πανεπιστήμιο John Hopkins, Τζάκσον Τζέινς: «Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πλήγμα στο πρόσωπο των Αμερικανών. Αναμφίβολα. Θα είναι όπως στην περίπτωση της Μόσχας, η οποία κράτησε στο έδαφός της τον Σνόουντεν. Και το μήνυμα θα ήταν: „Δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη“».

ΗΠΑ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση με αφορμή τις παρακολουθήσεις 

Όσο περνά ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο έκδηλο πως ο αμερικανο-γερμανικός «καυγάς» με αφορμή τις παρακολουθήσεις από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (NSA) -κάτι που γινόταν ευρέως από όλους και προς όλους - αφορά το πραγματικό «πάπλωμα», δηλαδή είναι έκφραση των έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων σε ποικίλα πεδία όπως η οικονομία και διαχείριση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, νέες γεωπολιτικές και εμπορικές συμμαχίες με το μάτι σε μελλοντικές αγορές και πηγές ενέργειας κ.ά.

Ενδεικτική της αμερικανο-γερμανικής λυκοφιλίας είναι η τελευταία εξαμηνιαία έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομίας για τη Διεθνή Οικονομία και τις Συναλλαγματικές Πολιτικές που ήρθε ως απάντηση ουσιαστικά στη δυσφορία της γερμανικής αστικής τάξης για τις παρακολουθήσεις και η οποία επικρίνει σφόδρα τη Γερμανία για το τεράστιο εμπορικό της πλεόνασμα σημειώνοντας με νόημα πως η πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια το Βερολίνο επιβαρύνει το σύνολο της ΕΕ. Επισημαίνεται ακόμη ότι το 2012 το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα ήταν μεγαλύτερο από εκείνο της Κίνας και ότι ο «αναιμικός ρυθμός ανάπτυξης της εσωτερικής ζήτησης στη Γερμανία και η εξάρτησή της από τις εξαγωγές δυσκολεύουν την αποκατάσταση των ισορροπιών σε μία συγκυρία κατά την οποία αρκετές χώρες της Ευρωζώνης βρίσκονται υπό έντονη πίεση να περιορίσουν τη ζήτηση και να συρρικνώσουν τις εισαγωγές».

Οσον αφορά στις αμερικανικές αιτιάσεις, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών έσπευσε την Πέμπτη να απορρίψει τις επικριτικές αναφορές της αμερικανικής έκθεσης, σημειώνοντας ότι η Γερμανία «δεν αξίζει αυτή την κριτική» γιατί «τα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αποτελούν ένδειξη της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας και της παγκόσμιας ζήτησης για τα ποιοτικά γερμανικά προϊόντα»...

Πηγή:www.capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Immanuel Wallerstein: Οι ΗΠΑ παρακμάζουν - το δολάριο θα αποκαθηλωθεί

Ξέρω ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα τρέχουν, και θα έπρεπε να δίνουμε περισσότερη βαρύτητα σε αυτές, αλλά δε νοιώθω ότι μπορώ να προσφέρω πολλά, οπότε τουλάχιστον παρουσιάζουμε στο blog το επόμενο μεγάλο συμβάν, που θα επηρεάσει τις ζωές των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο, δηλαδή την αποκαθήλωση του δολαρίου από παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Το γεγονός αυτό όχι απλά είναι σημαντικό, αλλά αγνοείται και εντελώς από την αριστερά, σε όλες της τις εκφάνσεις, και γι' αυτό αναγκάζομαι να το παρουσιάζω διαρκώς, μπας και καταφέρω να ξεκινήσω μια συζήτηση έστω γύρω από το θέμα (ώστε να είμαστε κάπως καλύτεροι προετοιμασμένοι, και να μην πιαστούμε πάλι αδιάβαστοι, όπως πιάστηκε η αριστερά όταν κατέρρευσε η Lehman Brothers και ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση).

Προς το παρόν, εννοείται ότι η αριστερά αγνοεί κάθε συζήτηση για κατάρρευση του δολαρίου, και εξακολουθεί να ακούει κάτι μαρξιστικά καχέκτυπα (τύπου Λαπαβίτσα, κτλ).

Σήμερα όμως που δεν έχω χρόνο για να γράψω κάτι εγώ (αυτό το Σαββατοκύριακο είμαι εντελώς απασχολημένος), έτυχε να βρω μπροστά μου ένα καινούργιο άρθρο του Immanuel Wallerstein, ο οποίος αναφέρεται...στην παρακμή της Αμερικής, και στην επερχόμενη αποκαθήλωση του δολαρίου μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Wallerstein το γράφει αυτό, και ευελπιστώ ότι η αριστερά δεν θα τον αγνοήσει εντελώς, γιατί ο Wallerstein είναι γνωστός σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι από τους λίγους που είχαν προβλέψει την κρίση, οι αναλύσεις του επιβεβαιώνονται, και γενικά είναι ένας από τους ελάχιστους διανοούμενους που πραγματικά βρίσκονται "στο ύψος των περιστάσεων".

Αυτό σημαίνει ότι η αριστερά δεν μπορεί να τον αγνοήσει - είναι άλλο πράγμα να αγνοεί πχ εμένα, που είμαι παγκοσμίως άγνωστος, και άλλο πράγμα να αγνοήσει τον Immanuel Wallerstein. Ελπίζω να ξεκινήσει έστω μια κουβέντα γύρω από το θέμα, μιας και σύντομα θα είναι το #1 θέμα συζήτησης σε παγκόσμιο επίπεδο, και η αριστερά αυτή τη στιγμή βρίσκεται "εκτός τόπου και χρόνου". Για να δούμε, θα αγνοήσουν και τον Wallerstein (που μερικοί τον γνωρίζουν και τον αναδημοσιεύουν έως τώρα), ή θα κάτσουν να αφιερώσουν -επιτέλους- λίγο χρόνο για να σκεφτούν τα όσα λέει για την κατάρρευση του δολαρίου;

Consequences of U.S. Decline

I have long argued that U.S. decline as a hegemonic power began circa 1970 and that a slow decline became a precipitate one during the presidency of George W. Bush. I first started writing about this in 1980 or so. At that time the reaction to this argument, from all political camps, was to reject it as absurd. In the 1990s, quite to the contrary, it was widely believed, again on all sides of the political spectrum, that the United States had reached the height of unipolar dominance.

However, after the burst bubble of 2008, opinion of politicians, pundits, and the general public began to change. Today, a large percentage of people (albeit not everyone) accepts the reality of at least some relative decline of U.S. power, prestige, and influence. In the United States this is accepted quite reluctantly. Politicians and pundits rival each other in recommending how this decline can still be reversed. I believe it is irreversible.

The real question is what the consequences of this decline are. The first is the manifest reduction of U.S. ability to control the world situation, and in particular the loss of trust by the erstwhile closest allies of the United States in its behavior. In the last month, because of the evidence released by Edward Snowden, it has become public knowledge that the U.S. National Security Agency (NSA) has been directly spying on the top political leadership of Germany, France, Mexico, and Brazil among others (as well, of course, on countless citizens of these countries).

I am sure the United States engaged in similar activities in 1950. But in 1950, none of these countries would have dared to make a public scandal of their anger, and demand that the United States stop doing this. If they do it today, it is because today the United States needs them more than they need the United States. These present leaders know that the United States has no choice but to promise, as President Obama just did, to cease these practices (even if the United States doesn’t mean it). And the leaders of these four countries all know that their internal position will be strengthened, not weakened, by publically tweaking the nose of the United States.

Insofar as the media discuss U.S. decline, most attention is placed on China as a potential successor hegemon. This too misses the point. China is undoubtedly a country growing in geopolitical strength. But accession to the role of the hegemonic power is a long, arduous process. It would normally take at least another half-century for any country to reach the position where it could exercise hegemonic power. And this is a long time, during which much may happen.

Initially, there is no immediate successor to the role. Rather, what happens when the much lessened power of the erstwhile hegemonic power seems clear to other countries is that relative order in the world-system is replaced by a chaotic struggle among multiple poles of power, none of which can control the situation. The United States does remain a giant, but a giant with clay feet. It continues for the moment to have the strongest military force, but it finds itself unable to make much good use of it. The United States has tried to minimize its risks by concentrating on drone warfare. Former Secretary of Defense Robert Gates has just denounced this view as totally unrealistic militarily. He reminds us that one wins wars only by ground warfare, and the U.S. president is presently under enormous pressure by both politicians and popular sentiment not to use ground forces.

The problem for everyone in a situation of geopolitical chaos is the high level of anxiety it breeds and the opportunities it offers for destructive folly to prevail. The United States, for example, may no longer be able to win wars, but it can unleash enormous damage to itself and others by imprudent actions. Whatever the United States tries to do in the Middle East today, it loses. At present none of the strong actors in the Middle East (and I do mean none) take their cues from the United States any longer. This includes Egypt, Israel, Turkey, Syria, Saudi Arabia, Iraq, Iran, and Pakistan (not to mention Russia and China). The policy dilemmas this poses for the United States has been recorded in great detail in The New York Times. The conclusion of the internal debate in the Obama administration has been a super-ambiguous compromise, in which President Obama seems vacillating rather than forceful.

Finally, there are two real consequences of which we can be fairly sure in the decade to come. The first is the end of the U.S. dollar as the currency of last resort. When this happens, the United States will have lost a major protection for its national budget and for the cost of its economic operations. The second is the decline, probably a serious decline, in the relative standard of living of U.S. citizens and residents. The political consequences of this latter development are hard to predict in detail but will not be insubstantial.

«Η στρατηγική της έντασης»

Τρόικα; Μέτρα; Κατασχέσεις; Πλειστηριασμοί; Ανεργία; Φτώχεια; Φασισμός; 

Τι είναι όλα αυτά; Τρώγονται;

Πλέον η ατζέντα αλλάζει, και είναι ολοφάνερο το ποιος ευνοείται: Το κράτος, ίσως και μια μερίδα της Χρυσής Αυγής που ήθελε να κάνει "ξεκαθάρισμα λογαριασμών" (ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει μια ξεκάθαρη πρόθεση να δημιουργηθεί μια "σοβαρή Χρυσή Αυγή", και προφανώς κάποιοι μπράβοι της νύχτας, κτλ που είχαν μαζευτεί εκεί πέρα δεν χωράνε πλέον και πρέπει να εξοντωθούν).

Επιπλέον, για όλα αυτά είναι ολοφάνερο το ποιος θα κατηγορηθεί: Η αριστερά, με το κράτος να ποινικοποιεί ακόμα περισσότερο τη λαϊκή δράση, και να στέλνει μήνυμα προς όλους ότι "δεν αστειεύεται".

Με αφορμή το σημερινό προβοκατόρικο χτύπημα, ας θυμηθούμε ένα παλιότερο άρθρο, που νομίζω είναι επίκαιρο, και ταιριάζει γάντι στην περίπτωση μας. Αξίζει να το διαβάσετε:

«Η στρατηγική της έντασης»: τρομοκρατικά χτυπήματα και ενοχοποίηση της Aριστεράς στην Ιταλία του 1970

 Η έρευνα για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας στην Ιταλία του 1970 έχει αναδείξει πολλές πτυχές της λειτουργίας του παρακράτους, της σύνδεσής του με το επίσημο κράτος καθώς και την ενοχοποίησης των αριστερών κινημάτων. Η δράση των παρακρατικών οργανώσεων κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δεκαετίας αποτελούν παράδειγμα και αντικείμενο μελέτης για εκείνους που επιθυμούν να κατανοήσουν πως ο φασισμός μπορεί να γίνεται εργαλείο στα χέρια του συνασπισμού εξουσίας.

Εργατικοί αγώνες και κοινωνικός αναβρασμός

Μια προσεκτική ανάγνωση στη μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας μας καθιστά σαφές ότι οι χαμένοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (όσοι υποστήριζαν το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι) παρεισέφρησαν είτε σε παράνομες είτε σε νόμιμες ακροδεξιές οργανώσεις ή ακόμα και σε καίριες θέσεις του Στρατού. Αυτές οι οργανώσεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο ψυχροπολεμικό κλίμα της μεταπολεμικής περιόδου. Όπως συνέβη και σε άλλα κράτη (π.χ. Ελλάδα) οι ακροδεξιοί αποτέλεσαν την ανομολόγητη βοήθεια της κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών ώστε να πληγεί η Αριστερά και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να κυβερνήσει.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στην Ιταλία αναπτύσσονται φοιτητικοί αγώνες, κοινωνικά κινήματα καθώς και ο συνδικαλισμός στο βιομηχανοποιημένο Βορρά. Οι εργατικοί αγώνες του 1968-69, το Autumno Caldo (Θερμό Φθινόπωρο) της Ιταλίας, υπονόμευσαν βαθιά την οικονομική εξουσία της χώρας και άλλαξαν τον συσχετισμό ισχύος. Οι απεργίες ξεκίνησαν σταδιακά από την άνοιξη του 1968 σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Fiat, η Pirelli και η Siemens, με κύρια αιτήματα  την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών, όπως προβλεπόταν στη συλλογική σύμβαση του 1966. Τα συνδικάτα των εργαζομένων στις αυτοκινητοβιομηχανίες υπήρξαν πρωτοπόρα, καθώς το Σεπτέμβριο του 1969 προχώρησαν σε αναστολή των εργασιών (με μεγάλες απώλειες στη παράγωγη) και σε μεγαλειώδεις πορείες στο κέντρο του Μιλάνο και του Τορίνο. Ακόμη, ορόσημο για τις κινητοποιήσεις του 1969 αποτέλεσε η «διασταύρωση» του εργατικού κινήματος με τις φοιτητικές πορείες: στις 3 Ιουλίου 1969 οι φοιτητές διαδήλωσαν στο Τορίνο μαζί με τους εργάτες και πραγματοποίησαν συνελεύσεις στις οποίες αποφάσισαν να συστήσουν κοινό αγνωστικό μέτωπο.

Από την άλλη, οι φοιτητές έχοντας βιώσει την εμπειρία του Γαλλικού Μάη οργανώθηκαν διεκδικώντας αξιοκρατικότερο σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, κατάργηση της δογματικής γνώσης, άνοιγμα των πανεπιστημίων στη κοινωνία και δηλώνοντας την συμπαράσταση τους στην εργατική τάξη. Μετά τους αγώνες αυτούς, η Αριστερά ισχυροποιήθηκε. Η ζημιά που επέφερε στην αστική τάξη η εργατική απειθαρχία ήταν σοβαρότατη.[1] Και ενώ η χώρα βρισκόταν σε διαρκή απεργιακό κλοιό και η κυβέρνηση αδυνατούσε να επιβληθεί στους ολοένα αυξανόμενους απεργούς, η λύση έπρεπε να δοθεί με διαφορετικό τρόπο: Το Δεκέμβριο του 1969 και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης (με ευνοϊκότερους όρους για τους εργαζόμενους) που θα αποτελούσε μεγάλη νίκη για την ιταλική εργατική τάξη, στις 12 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται βομβιστική επίθεση στο κέντρο του Μιλάνο, στην Αγροτική τράπεζα της Ιταλίας. Τελικός απολογισμός 17 νεκροί και 88 τραυματίες.[2] Το χτύπημα αποδόθηκε εξαρχής σε αριστερές οργανώσεις και αναρχικούς κύκλους. Αρχικά κατηγορείται ο αναρχικός Πιέτρο Βαλπρέντα και αμέσως σχηματίζεται κατηγορητήριο και για τον αναρχικό Τζιουζεπε Πινέλλι. Τρεις μέρες μετά τη σύλληψη του ο Πινέλλι εκπαραθυρώνεται κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και το γεγονός καταγράφεται επισήμως ως «θάνατος εξαιτίας ψυχολογικής νόσου». Τελικά το 2005 κατόπιν ερευνών εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση για μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Οrdine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη βομβιστική επίθεση στην Αγροτική Τράπεζα της Ιταλίας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι βομβιστικές επιθέσεις των ακροδεξιών ήταν καθοδηγούμενες από τη CIA , τη μασονική στοά P2 και το Βατικανό. Τα στελέχη της P2 (Προπαγάνδα 2) προέρχονταν από την ελίτ της ιταλικής κοινωνίας (αξιωματικοί, υπουργοί, δικαστικοί κ.α.) και φρόντιζαν να παροτρύνουν και να χρηματοδοτούν ακροδεξιές οργανώσεις, ώστε να πραγματοποιούν τρομοκρατικά χτυπήματα.[3] Οι διασυνδέσεις της μασονικής στοάς άρχισαν να αποκαλύπτονται μετά το 1981, όταν ο ιταλικός τύπος άρχισε να βγάζει στην επιφάνεια ένα τραπεζικό σκάνδαλο στο όποιο ήταν αναμεμειγμένη η Τράπεζα του Βατικανού. Στη πορεία αποκαλύφθηκε πως το Βατικανό χρηματοδοτούσε γενναία τη P2 για να πραγματοποιεί τρομοκρατικά χτυπήματα.[4] Όπως αποκαλύφθηκε μέσω του σκανδάλου, αλλά και όπως ήταν γενικά γνωστό, η ανάμειξη της Καθολικής Εκκλησιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι ήταν δεδομένη. Δεν ήταν άλλωστε κρυφές οι χρηματοδοτήσεις της Τράπεζας του Βατικανό προς το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής που ακολουθούσε η P2 ήταν η «σφαγή της Μπολόνια». Επρόκειτο για βομβιστική ενέργεια στο σιδηροδρομικό σταθμό της ιταλικής πόλης στις 2 Αυγούστου 1980. Ο απολογισμός ήταν 85 νεκροί και 200 τραυματίες και τα πρωτοσέλιδα έδειχναν αριστερό τρομοκρατικό χτύπημά. Περίπου μια δεκαετία αργότερα αποκαλύφθηκε πως η μασονική στοά είχε φροντίσει να χρηματοδοτήσει και να εξοπλίσει τη νεοφασιστική οργάνωση Ordine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη πραγματοποίηση του χτυπήματος.
Η επιλογή των χτυπημάτων δεν ήταν τυχαία. Όπως και στη περίπτωση της Μπολόνια οι παρακρατικοί επέλεγαν πόλεις όπου η Αριστερά είχε μεγάλη εκλογική και οργανωτική δύναμη, ώστε με κατασκευασμένα στοιχεία να αποδίδεται το χτύπημα σε αριστερές οργανώσεις.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας
Η περίοδος από το τέλος της δεκαετίας του 1960 έως τα τέλη του 1970 αποτέλεσε για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας «τα χρόνια της μετάβασης». Ο θάνατος του γενικού γραμματέα Παλμίρο Τολιάτι έφερε στην ηγεσία του κόμματος τον Λουίτζι Λόνγκο και το 1972 τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Ο δεύτερος εκπροσωπούσε τη Τρίτη γενιά κομμουνιστών. Ανδρώθηκε πολιτικά μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ενώ διατηρούσε σαφείς αποστάσεις από τη σοβιετική ηγεσία (αφορμή για τις «ψυχρές» σχέσεις Μπερλινγκουέρ – Μόσχας αποτέλεσε η καταδίκη της σοβιετικής  επέμβασης στη Τσεχοσλοβακία, από τον Ιταλό ΓΓ, στο πλαίσιο διάσκεψης των κομμουνιστικών κομμάτων, τον Ιούνιο του 1969). Κατά την περίοδο της θητείας του το Κομμουνιστικό  Κόμμα πραγματοποίησε μια πολιτική στροφή συναινώντας στην είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ. Επίσης, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά τις εκλογές του 1976, βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τη κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών και τον πρωθυπουργό Άλντο Μόρο για τη πιθανότητα συγκυβέρνησης.[5] Αυτή η εξέλιξη του κόμματος απογοήτευσε πολλά μέλη τα οποία θεώρησαν πως έχει χάσει τη ταυτότητα του.

Ερυθρές Ταξιαρχίες

Μέσα σε αυτό το κλίμα ακροδεξιών τρομοκρατικών χτυπημάτων, της απογοήτευσης από το Κομμουνιστικό Κόμμα και των θεωριών για ένοπλη πάλη και ανταρτικό πόλεων, γεννηθήκαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (Brigatte Rosse). Η περίοδος στρατολόγησης στην οργάνωση ξεκίνησε στις αρχές του 1970. Τα βασικά στελέχη ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο, η Μάρα Καγκόλ και ο Μάριο Μορέττι. Οι πρώτες ενέργειες των Ερυθρών Ταξιαρχιών είχαν συμβολικό χαρακτήρα (π.χ. εμπρησμοί οχημάτων στελεχών του βιομηχανικού χώρου) και γενικά βασίζονταν σε μια τακτική αποφυγής της κατά μέτωπο επίθεσης. Ακολούθησαν 4 απαγωγές και το πρώτο σοβαρό χτύπημα της οργάνωσης πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1974, όταν μέλη της απήγαγαν τον εισαγγελέα της Γένοβα, ζητώντας ως αντάλλαγμα την αποφυλάκιση δύο μελών της οργάνωσης. Στόχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν να δημιουργήσουν μια ισχυρή ιδεολογική συσπείρωση μέσα στην εργατική τάξη, πράγμα που εν μέρει φαίνεται να πέτυχαν, καθώς πολλά μέλη της οργάνωσης προερχόντουσαν από αυτήν και ήταν υπέρμαχοι του ένοπλου αγώνα, όπως ο Αλμπέρτο Φραντζεσκίνι. Παράλληλα, όπως αποκαλύφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν αναπτύξει ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης που δρούσε επικουρικά και είχε στρατολογηθεί μέσα από την πολική ζύμωση στα πανεπιστήμια της χώρας, κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Σήμα κατατεθέν της ήταν το γεγονός ότι τα χτυπήματα στόχευαν στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Χαρακτηριστική η περίπτωση της απαγωγής και δολοφονίας του ιταλού πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Συνέβη τη περίοδο προσέγγισης Αριστεράς-Δεξιάς, όταν ο Ιταλός πρωθυπουργός έκανε λόγο για συνύπαρξη και εθνική ενότητα. Ο Τζούλιο Αντρεότι ο οποίος ηγούνταν της κυβερνητικής συμμαχίας είχε αποφασίσει να τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στους τρομοκράτες και να μη συνδιαλαγεί μαζί τους. Σημαντική ήταν πιθανότατα και η εμπλοκή των ΗΠΑ που δεν ήθελαν την Αριστερά στην κυβέρνηση σε μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Ο Αντρεότι ερμήνευσε τις εκκλήσεις του Μόρο για αποδοχή της ανταλλαγής αιχμαλώτων (σ.σ. οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζητούσαν την απελευθέρωση 13 μελών της) ως αβάσιμες και θεωρούσε ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Παρά τη σχεδόν δίμηνη κράτηση του Μόρο η ιταλική κυβέρνηση δεν ενέδωσε στα αιτήματα των Ερυθρών Ταξιαρχιών και ο Ιταλός πρωθυπουργός δολοφονήθηκε στις 9 Μάιου 1978. Αυτό το χτύπημα καθώς και η δολοφονία του συνδικαλιστή Γκουίντο Ροσσα ένα χρόνο μετά, το 1979, αποτέλεσαν τα «μοιραία λάθη» για τη δημοτικότητα της οργάνωσης. Είχαν ήδη προκύψει εσωτερικές διαφωνίες και προβληματισμός για τη μονόπλευρη ένοπλη δράση, χωρίς την ταυτόχρονη έκφραση πολιτικού λόγου. Η συνοχή της οργάνωσης εξασθένησε, λόγω των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διασπάστηκαν επισήμως το 1984 σε Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC) και Ένωση Μαχόμενων Κομμουνιστών (BR-PUCC). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 η οργάνωση είχε χάσει το λαϊκό της έρεισμα και είχε απομονωθεί από την εργατική τάξη. Το 1984 οι Κούρτσιο, Μορετι και Γιανέλι από τη φυλακή έγραψαν ανοιχτή επιστολή με τίτλο «Οι διεθνείς συνθήκες δεν επιτρέπουν τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα». Οι μαζικές συλλήψεις από τις ιταλικές αρχές το 1989 οδήγησαν στην απενεργοποίηση της οργάνωσης, καθώς οδηγήθηκαν  στη φυλακή τα περισσότερα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Περίπου 200 παραμένουν μέχρι και σήμερα έγκλειστα.[6]

Αντί Επιλόγου

Από το 1969 μέχρι το 1975 πραγματοποιήθηκαν 4.334 επίσημα καταγραμμένες πράξεις τρομοκρατικής βίας. Απ’ αυτές, το 83% αποδόθηκε αρχικά στην άκρα Αριστερά για να αποδειχτεί αργότερα ότι ήταν έργο της άκρας Δεξιάς και των συνεργατών της στον κρατικό μηχανισμό. Η Ιταλία για μια εικοσαετία περίπου ήταν αντιμέτωπη με  ένα χαοτικό κλίμα, του οποίου τα χαρακτηριστικά ήταν: βομβιστικές επιθέσεις, διάβρωση αριστερών οργανώσεων, ενοχοποίηση της Αριστεράς μέσω τρομοκρατικών χτυπημάτων και συνέχων προκλήσεων.

Όλες αυτές οι ακροδεξιές τρομοκρατικές δραστηριότητες δεν κατάφεραν να προκαλέσουν και να επιβάλουν ένα δεξιό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ιταλία (κατά το πρότυπο της Ελλάδας το 1967, της Χιλής το 1973 και της Τουρκίας το 1971 και το 1980, όπου εφαρμόστηκε η ίδια πρακτική). Πέτυχαν όμως, να προκαλέσουν το θάνατο εκατοντάδων αθώων ανθρώπων στην Ιταλία, τον τραυματισμό και την αναπηρία πολύ περισσότερων, να δημιούργησαν ένα γενικό κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, και να βοηθήσουν τον πολιτικό συντηρητισμό να θεσπίσει ανεμπόδιστα μια ολόκληρη σειρά σκληρών «αντιτρομοκρατικών» νόμων που είχαν και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των Ιταλών.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 (κυρίως μετά την αποκάλυψη της ύπαρξης της μασονικής στοάς P2) αποκαλύπτονταν σχέδια, προβοκατόρικες ενέργειες, βομβιστικές επιθέσεις και διπλοί πράκτορες, όλα άψογα σχεδιασμένα από  τρομοκρατικές οργανώσεις, που στόχο είχαν την ενοχοποίηση της Αριστεράς και την ενίσχυση του συντηρητισμού και της αποστροφής των ιταλών απέναντι σε οτιδήποτε έχει σχέση με την Αριστερά.

Επίσης, Τον Μάρτιο του 2001, ο στρατηγός Μαλέτι, διοικητής της ιταλικής κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών, δήλωσε στη δίκη μελών της Nuova Ordine (Νέα Τάξη) , για τη τοποθέτηση βόμβας στην Αγροτική Τράπεζα στο Μιλάνο ότι «η CIA, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυβέρνησής της, επιδίωκε να δημιουργήσει έναν ιταλικό εθνικισμό ικανό να μπλοκάρει αυτό που θεωρούσε ως “παρέκκλιση προς τα Αριστερά”, και για τον σκοπό αυτό πιθανό να έκανε χρήση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Θεωρώ πως αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες».

Εντάξει μωρέ, και τι έγινε που πολλαπλασιάσαμε τεχνητά την ποσότητα του χρυσού κατά 50 φορές;

Επιστρέφουμε μετά από καιρό στο θέμα του χρυσού, με αφορμή ένα πολύ καλό άρθρο του επενδυτικού site dailyreckoning.com.

Το άρθρο περιγράφει άριστα την αποσύνδεση μεταξύ πραγματικού χρυσού και paper gold που έχουμε εξηγήσει και εμείς παλιότερα. Θυμίζω πχ ένα απόσπασμα από ένα σημαντικό άρθρο μας:

[...] σήμερα η ισοτιμία χρυσού-δολαρίου καταγράφει μεγάλη πτώση, όπως και τις προηγούμενες μέρες, με το χρυσό να συμπεριφέρεται...σαν "διχασμένη προσωπικότητα", με διαστήματα όπου σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, και μετά με διαστήματα που η ισοτιμία του πέφτει απότομα.[...] 

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων βλέπει ένα νούμερο (πχ 1500$/ουγγιά σήμερα), και νομίζει ότι αυτό το νούμερο αντανακλά την αξία των ράβδων χρυσού, των χρυσών νομισμάτων, των χρυσών κοσμημάτων, κτλ. Δεν είναι ακριβώς έτσι όμως.

Στη σημερινή εποχή, η ισοτιμία του χρυσού που βλέπουμε είναι μια σύνθεση δύο διαφορετικών πραγμάτων - και έτσι εξηγείται και το γιατί η ισοτιμία του χρυσού συμπεριφέρεται ως "διχασμένη προσωπικότητα": Διότι όντως αποτελείται από δύο ξεχωριστές "προσωπικότητες".[...] 

 Όπως και ο χρυσός, έτσι και το ασήμι έχει νομισματική αξία (αν και όχι τόσο μεγάλη). Και όπως ο χρυσός, έτσι και το ασήμι "ανεβαίνει". Και όπως ο χρυσός, έτσι και το ασήμι "μανιπιουλάρεται", ώστε να μένει η τιμή του όσο πιο χαμηλά γίνεται μέσω του "paper silver" (και "paper gold" αντίστοιχα):

Συγκεκριμένα, το σύστημα λειτουργεί κάπως σαν τα αποθέματα των τραπεζών, που ΔΕΝ διαθέτουν όλα τα λεφτά που δανείζουν, αλλά μονάχα ένα μέρος τους (πχ το 10%). Έτσι και εδώ, υπάρχουν συμβόλαια, με τα οποία αγοράζεις χρυσό/ασήμι, χωρίς όμως να σου δίνουν κάτι. Σου δίνουν απλά έναν "λογαριασμό τράπεζας", ένα "βιβλιάριο" δηλαδή, που λέει ότι έχεις το τάδε χρυσό ή ασήμι. Όμως, η τράπεζα ΔΕ διαθέτει όλο αυτό το χρυσό/ασήμι που έχει "πουλήσει" - και αν της το ζητήσουν όλοι, ΔΕ θα το πάρουν όλοι.

Γι' αυτό και όλοι "φεύγουν" πλέον από το "paper gold/silver", και ζητούν πραγματικό χρυσό/ασήμι.[...] 

Ο κόσμος απορρίπτει αυτόν τον paper gold, και η αξία του διαρκώς πέφτει, προκαλώντας αυτές τις πτώσεις στην ισοτιμία του χρυσού. Αντίθετα, σε μέρες όπου υπερισχύει η κίνηση του πραγματικού χρυσού, η ισοτιμία ανεβαίνει. Αυτή η κατάσταση θα συνεχίζεται με πολλά επεισόδια και "σκαμπανεβάσματα" μέχρις ότου ο "paper gold" καταστραφεί πλήρως, και μείνει μόνο ο πραγματικός χρυσός, ο οποίος θα ξαναπάρει τη θέση του ως το κέντρο του νομισματικού συστήματος, το μέτρο σύγκρισης για την αξία όλων των άλλων εμπορευμάτων που κυκλοφορούν στον κόσμο. Η ισοτιμία του τότε θα είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με σήμερα έναντι ΟΛΩΝ των νομισμάτων. Αυτή είναι άλλωστε και η βασική λειτουργία του χρυσού, είναι μια αποθήκη του πλούτου, που τον διατηρεί σταθερό για μακροπρόθεσμη αποταμίευση.

Οι μεγάλες τράπεζες, όπως -κυρίως- η JP Morgan έχουν μεγάλο πρόβλημα, διότι οι σύγχρονοι αυτοί αλχημιστές είχαν πλουτίσει μέσω του paper gold/paper silver που είχαν δημιουργήσει από πουθενά. Μάλιστα, είχαν δημιουργήσει τόσο πολύ "paper gold/paper silver", που οι ποσότητες του paper gold/paper silver" ξεπερνούν τις ποσότητες του πραγματικού χρυσού και του πραγματικού ασημιού που έχουν εξορυχτεί από το έδαφος σε παγκόσμια κλίμακα!

Μην "ψαρώνετε" λοιπόν από τα εφήμερα σκαμπανεβάσματα της ισοτιμίας του χρυσού - αυτά οφείλονται στο ότι ο πραγματικός χρυσός αγοράζεται μανιωδώς, ενώ την ίδια ώρα ο paper gold πουλιέται μανιωδώς. Κάποια στιγμή θα δούμε την ισοτιμία του χρυσού να πέφτει κατά πολύ, και πολλοί θα λένε "πάει και ο χρυσός", "ο χρυσός ήταν φούσκα", "όσοι επένδυσαν σε χρυσό ήταν κορόιδα σαν το χρηματιστήριο επί Σημίτη", και ποιος ξέρει τι άλλο. Αφήστε τους να λένε.

Αυτή η πτώση θα διαρκέσει λίγο, καθώς το μοναδικό πράγμα που όντως είναι φούσκα είναι ο paper gold, που θα καταστραφεί όταν οι τράπεζες εξαντλήσουν τα αποθέματα χρυσού με τον οποία τον στηρίζουν (θυμίζουμε ότι η τράπεζα έχει πχ 10 τόνους χρυσού, και με αυτά έχει δημιουργήσει 100 τόνους paper gold). Οι κάτοχοι του paper gold ζητούν να πάρουν στα χέρια τους τον πραγματικό χρυσό, και έτσι τα αποθεματικά των τραπεζών τελειώνουν[...]

Στην ανάλυση που είχαμε κάνει τότε, λέγαμε ως παράδειγμα ότι οι τράπεζες έχουν πχ 10 τόνους χρυσού, και έχουν πουλήσει 100 τόνους χρυσού (δηλαδή μόχλευση κατά 10 φορές).

Όπως όμως μας εξηγεί το dailyreckoning, η σημερινή κατάσταση είναι ακόμα πιο "ακραία", με την μόχλευση να ξεπερνά τις 50 φορές!
[δηλαδή αν πχ η τράπεζα έχει 10 τόνους χρυσού, έχει πουλήσει πάνω από 500 τόνους paper gold στην αγορά!]

Τα πράγματα βέβαια έχουν αλλάξει, διότι η Κίνα, η Ινδία, η Ρωσία, κτλ αγοράζουν μανιωδώς χρυσό (μόνο πραγματικό χρυσό όμως, όχι paper gold), ενώ η ευρωζώνη έχει καταργήσει ουσιαστικά την ενοικίαση χρυσού (δείτε το άρθρο μας για περισσότερες λεπτομέρειες/εξήγηση).

Έτσι, όσο και αν πληθωρίζουν την αγορά χρυσού με τεράστιες ποσότητες paper gold, τα αποθέματα πραγματικού χρυσού εξαντλούνται στις αποθήκες του GLD (paper gold) και του COMEX (της κεντρικής αγοράς χρυσού στο Λονδίνο):

Gold’s Gift on the Eve of Zero Hour

While the price of gold has been range-bound between $1,290–1,420 since late July, we remain on watch for evidence of what we’ve labeled “Zero Hour.” That’s the moment when a major commodities exchange runs out of gold to settle a contract and settles in cash instead — a default. At that moment, the price of physical gold in your hand runs away from “paper gold.”

As we go to press, signs of stress are in the system — especially in GLD, the giant ETF that’s a proxy for the price of gold. We’ve never much liked GLD. It has too much “counterparty risk” — the risk that whomever you’re doing business with won’t, or can’t, live up to their promises.

Among those promises is that heavy-duty moneybags investors can exchange their GLD shares for actual metal — an option not available to you, the retail investor. But now even the big boys can’t trade in their shares for the real thing. “People have tried to get their gold out of that ETF,” says John Hathaway, manager of the Tocqueville Gold Fund, “and you just can’t get it.”

Hathaway’s account is confirmed by Grant Williams, a Singapore-based hedge fund adviser. The problem? The massive imbalance between futures contracts on the New York Comex and the actual metal inventory the Comex has on hand for delivery. Williams reckons there are 55 ounces of “paper gold” for every ounce of the real thing.

“We’ve seen the gold being drained out of the Comex almost nonstop this year,” Williams recently told radio host Eric King, “certainly since the Bundesbank repatriation request. It hasn’t had any noticeable effect just yet, but it really is a spring that is continually being coiled, and at some point it is going to snap back. And when it does, with all of these disparate claims on each ounce of gold, there is going to be some fireworks, no doubt about it.”

From the start of 2013 through mid-September, Comex gold inventories plunged 36% — from 11.059 million ounces to 7.034 million. This is the West-to-East flow of gold we’ve been documenting all year in the daily 5 Min. Forecast. The gold being drained from the vaults in New York has moved to China, where both the central bank and ordinary people are loading up at prices last seen in 2010.

The drop in Comex inventory “is worth $9.66 billion at today’s prices,” writes Mark O’Byrne of the Irish gold dealer GoldCore, “meaning that a handful of billionaires or just one powerful creditor nation-state with large foreign exchange reserves, such as Russia, could corner the Comex gold market and cause a default.”

Zero Hour approacheth.

Είσαι κομμουνιστής; Δε σου αρέσει το σημερινό σύστημα; Είσαι τρομοκράτης και συλλαμβάνεσαι

Αλιεύσαμε σήμερα στο facebook ένα άρθρο από το Forbes (!), το οποίο περιγράφει το νεότερο "κατόρθωμα" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ετοιμάζεται να βγάλει εκτός νόμου τον κομμουνισμό.

Όπως βέβαια παρατηρεί το Forbes, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δηλώνουν κομμουνιστές στην Ευρώπη, και σε πολλές χώρες υπάρχουν και κόμματα με αρκετά σημαντική υποστήριξη που δηλώνουν κομμουνιστικά. Τι θα γίνει άραγε με όλους αυτούς τους ανθρώπους;

Εμείς εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε πολύ καλά τι θα συμβεί, με τα ξερονήσια να περιμένουν να "φιλοξενήσουν" όσους για κάποιον λόγο δεν πείθονται από το σημερινό σύστημα και παλεύουν για κάτι καλύτερο.

Η επίθεση εναντίον της εργατικής τάξης θα ενταθεί, και αναπόφευκτα θα υπάρξουν κινητοποιήσεις, έστω και ανοργάνωτες. Άρα, αν το δει κανείς από τη σκοπιά της άρχουσας τάξης, είναι "απαραίτητη" η άνοδος του φασισμού, ώστε να τσακίσει τους εργάτες, και η ταυτόχρονη ποινικοποίηση κάθε ανατρεπτικής ιδέας ή δράσης, ώστε να κόψουν από νωρίς τον αέρα όσων κινητοποιηθούν, φυλακίζοντας όσους θα μπορούσαν ίσως να τους οργανώσουν καλύτερα.

[παρεμπιπτόντως, δείτε και μια είδηση για καταδίκη σε 5 μήνες φυλάκιση δύο συνδικαλιστών του ΚΚΕ στα σωματεία Μετάλλου Πειραιά και Ηλεκτρολόγων Πλοίων. Την είδηση αυτή δεν την είδα να παίζει και πολύ, παρά μόνο στον "κακό Ριζοσπάστη" που "το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να απολύει τον Μπογιόπουλο". Αυτό το αναφέρω γιατί υπάρχουν και στραβά, αλλά υπάρχουν και σωστά πράγματα στο ΚΚΕ, έτσι δεν είναι;]

The European Union Proposes To Ban Communism

I’m on record as stating that I don’t think that the European Union is a good idea but they do seem to have come up with something of a jolly wheeze here. They’re proposing that there should be a new law on civil liberties and that this should make it a criminal offence for anyone to propose or promote communism. Which is a slightly odd thing to put under the rubric of civil liberty but that does seem to be what they’re doing.

A EUROPEAN FRAMEWORK NATIONAL STATUTE
FOR THE PROMOTION OF TOLERANCE

That’s what they’re calling it and it can be downloaded here. This comes from the ruminations of the European Council on Tolerance and Reconciliation.
Now this might at first look just like the usual lefty human rights wishlist but have a closer look:

Section 2. Purpose
The purpose of this Statute is to:
(a) Promote tolerance within society without weakening the common bonds tying together a single society.
(b) Foster tolerance between different societies.
(c) Eliminate hate crimes as defined in Section 1(c).
(d) Condemn all manifestations of intolerance based on bias, bigotry and prejudice.
(e) Take concrete action to combat intolerance, in particular with a view to eliminating racism, colour bias, ethnic discrimination, religious intolerance, totalitarian ideologies, xenophobia, anti-Semitism, anti-feminism and homophobia.

That totalitarian ideology thing there. That’s communism (amongst other things) obviously. So the purpose of the statute is to make sure that communism is eliminated. We’re looking pretty good so far. Then we have another section:

Section 7. Penal Sanctions
(a) The following acts will be regarded as criminal offences punishable as aggravated crimes:
(i) Hate crimes as defined in Section 1(c).
(ii) Incitement to violence against a group as defined in Section 1(a).
(iii) Group libel as defined in Section 1(b).
(iv) Overt approval of a totalitarian ideology, xenophobia or anti-Semitism.
(v) Public approval or denial of the Holocaust.
(vi) Public approval or denial of any other act of genocide the existence of which has been determined by an international criminal court or tribunal.

Overt approval of a totalitarian ideology is to be a criminal offence. One to be punished as an aggravated crime in fact. So anyone actually saying, well, you know, I think Trotsky might have been onto something can now be jailed. Which will certainly make student politics more interesting. Here in the Czech Republic the Communist Party just got 17% of the vote in the elections: they’ll all be off to jail then. There’s also a few communist Members of the European Parliament and it will be interesting to see whether they will vote for this. And there’s more to this law as well:

It must be understood that the “group libel” may appear to be aimed at members of the group in a different time (another historical era) or place (beyond the borders of the State).

So anyone who has ever argued that Stalin had some good ideas can also be jailed. And I’ll admit that I’ll be bringing the party balloons along as they march Danny Cohn-Bendit off under this law.
Sadly this proposed law is not actually all fun and games with the commies. It’s actually one of the most illiberal pieces of legislation that any non-actual totalitarian has proposed so far. For what it is really proposing is that the freedom of speech of everyone on the continent of Europe be limited to what certain bien pensants think is becoming for people to have free speech about. Which really isn’t the point of it at all. For example, this little explanatory note:

There is no need to be tolerant to the intolerant. This is especially important as far as freedom of expression is concerned: that freedom must not be abused to defame other groups.

Err, yes, there is indeed a need to be tolerant of the intolerant. The entire point of this freedom and liberty lark is that we all get to do our own thing, say what we wish and with that right comes the duty to take the consequences. When we get to the freedom of speech that means no libel and no incitement to immediate violence and everything else we can and do say to our heart’s content.
This is where we could profitably borrow something from the constitutional arrangements of another country:

Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.

That would put an end to this sort of nonsense.

Ήταν γνωστό εδώ και χρόνια το πως θα εξελισσόταν η κατάσταση με το χρέος...

Ο χρόνος είναι πιεσμένος, και επειδή λαμβάνω πολλά email, είναι αδύνατο να τα παρακολουθήσω όλα. Σήμερα, αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο του M. Pettis, πανεπιστημιακού που γράφει όμως και σε έντυπα όπως οι Financial Times, κτλ, πάντα από τη σκοπία της άρχουσας τάξης.

Θα δούμε ένα άρθρο του για το θέμα του χρέους της Ελλάδας, που έχει "ξεχαστεί", και πολλοί με ρωτάτε για τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα, που προτείνει αναδιαπραγμάτευση (ήμαρτον). Όλα αυτά είναι απαντημένα εδώ και καιρό, αλλά δυστυχώς το θέμα ξεχάστηκε, και ο ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησε στην "μάχη της αριστεράς", πράγμα που δείχνει ότι στο θέμα του χρέους, αλλά και γενικότερα, οι πιστωτές θα κάνουν πάρτι, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ απλά "χαϊδεύει αυτιά' και δε μπορεί να προσφέρει ουσιαστικές λύσεις στον εργάτη και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

Ο Pettis είναι αρκετά καλός γνώστης της πραγματικότητας, και το 2010 είχε γράψει τα εξής, για το ζήτημα των χρεών της Ελλάδας, ουσιαστικά παραδεχόμενος ότι μόνη λύση για το λαό είναι μια στάση πληρωμών (δεν το είπε, αλλά περιέγραφε το τι θα γίνει αν ΔΕΝ κάνουμε στάση πληρωμών, με θαυμαστή ακρίβεια):

Τι θα μπορούσε να μας πει η ιστορία για την ελληνική κρίση;

 Η «ελληνική κρίση» μπορεί με πολλούς τρόπους να φαίνεται άνευ προηγουμένου, αλλά φυσικά δεν είναι. Νομίζω ότι πλέον όλοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει περάσει μεγάλο μέρος της ιστορίας της τα τελευταία 200 χρόνια - περισσότερο από 100 πάνω-κάτω - σε χρεωκοπίες ή σε κάποια μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλές άλλες περίοδοι χρεωκοπιών και αναδιάρθρωσης χρεών που μπορούν να μας πουν κάτι σχετικά με το τι συμβαίνει και τι θα συμβεί. Θα έλεγα ότι υπάρχουν τουλάχιστον πέντε πράγματα που μπορούμε να «προβλέψουμε» με κάποιο βαθμό εμπιστοσύνης από την εξέταση των ιστορικών προηγούμενων:

1. Το ευρώ δεν θα επιβιώσει στη σημερινή του μορφή.

 Θα πρέπει πάντα να αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό τη δυνατότητα επιβίωσης του ευρώ. Υπάρχει μια ιστορία νομισματικών ενώσεων μεταξύ κρατών, από την οποία μπορούμε να εξαγάγουμε δύο λογικά συμπεράσματα. Πρώτον, χωρίς φορολογική ενοποίηση, όπως συνέβη στις ΗΠΑ μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο ή στη «γερμανική Τελωνειακή Ένωση» υπό Πρωσική κατοχή, τα κοινά νομίσματα δεν είναι και τόσο μόνιμη σχέση, όπως άλλωστε και άλλες μορφές νομισματικής ολοκλήρωσης, όπως η συμμόρφωση με τον κανόνα του χρυσού ή του ασημιού.

 Χωρίς ισχυρούς μηχανισμούς για την απορρόφηση των ανισορροπιών που εμφανίζονται σε διάφορα τμήματα της οικονομίας [και η Ευρώπη περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές οικονομίες] οι χώρες συνήθως αναγκάζονται να βασίζονται στη νομισματική αναπροσαρμογή [σημ.: Εννοεί ότι πχ θα μπορούσαν να τυπώσουν χρήμα, υποτιμώντας το νόμισμα τους]. Η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση εξαλείφει αυτό το είδος του μηχανισμού προσαρμογής, αφήνοντας τις χώρες με δύο μόνο, βάναυσα δύσκολες επιλογές για την προσαρμογή εκτός από την έξοδο από την ευρωζώνη – χρεωκοπία [σημ:ή στάση πληρωμών], ή μακρές περιόδους αποπληθωρισμού και ανεργίας.

 Έτσι, μαζί με πολύ υψηλά επίπεδα κινητικότητας των κεφαλαίων (τα οποία διαθέτει η Ευρώπη σε κάποιο βαθμό) και κινητικότητας του εργατικού δυναμικού (τα οποία έχει σε πολύ μικρότερο βαθμό), η Ευρώπη χρειαζόταν μια φορολογική ενοποίηση σε μεγάλο βαθμό. Εξήγησα ήδη αλλού γιατί νομίζω ότι αυτό ήταν πάντα πολύ απίθανο. Όσο δύσκολο κι αν είναι, η επιλογή εξόδου από το ευρώ είναι πιθανό να είναι πολύ λιγότερο δυσάρεστη για πολλές χώρες από χρεωκοπίες ή μακρές περιόδους υψηλής ανεργίας 

Δεύτερον, όταν πετυχαίνουν τα κοινά νομίσματα μεταξύ κρατών, τότε αυτό γίνεται σχεδόν πάντα κατά τις περιόδους της παγκόσμιας αύξησης της ρευστότητας και της διεύρυνσης των διεθνών ροών κεφαλαίου. Καμία νομισματική ένωση δεν ήταν ποτέ σε θέση να επιβιώσει της μεγάλης νομισματικής συστολής που έρχεται με το τέλος μιας περιόδου παγκοσμιοποίησης. Η Λατινική Νομισματική Ένωση του 19ου αιώνα και η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση, είναι τα πιο προφανή παραδείγματα, θεωρούνταν και οι δύο κάποτε μεγάλες επιτυχίες, αλλά αναγκάστηκαν σε υποχώρηση/διάλυση όταν οι παγκόσμιες νομισματικές συνθήκες έγιναν άσχημες.

Πότε λοιπόν θα έχουμε αποχωρήσεις από τις χώρες του ευρώ; Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ περιέγραψε κάποτε τη διαδικασία της χρεωκοπίας ως εξής: "Αρχικά αργά. Μετά, κατευθείαν." Αυτό δεν είναι πολύ ακριβής περιγραφή, το ξέρω, αλλά μαντεύω ότι η υποστήριξη για το ευρώ θα διαβρωθεί πολύ αργά έως ότου ξαφνικά γίνει αναπόφευκτο και τότε η διαδικασία θα γίνει τόσο γρήγορα που θα κόβει την ανάσα. [σημ: Βέβαια, μπορεί να υπερπληθωριστεί το δολάριο μέχρι τότε, και άρα ίσως οι απόψεις για το ευρώ να αλλάξουν, καθώς θα γίνει το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Ο Pettis γράφει για λογαριασμό των αγγλοσαξωνικών Financial Times και δεν το πολυλαμβάνει αυτό υπόψη του. Ίδωμεν]

2. This is the big one (Αυτή η κρίση είναι «το μεγάλο κραχ»)

 Ένας από τους μύθους που συχνά ακούμε είναι ότι οι επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις σημειώνονται με αυξημένη συχνότητα κατά τις προηγούμενες μία ή δύο δεκαετίες. Νομίζω ότι το πιστεύουμε αυτό, γιατί θυμόμαστε μόνο τις μεγάλες κρίσεις του παρελθόντος, οι οποίες φαίνεται να γίνονται κάθε είκοσι με τριάντα χρόνια, και στη συνέχεια να βλέπουμε όλες τις κρίσεις των τελευταίων δύο δεκαετιών - Μεξικό το 1994, στην Ανατολική Ασία το 1997, LTCM και της Ρωσίας το 1998, στη Βραζιλία το 1999, το η φούσκα του .net το 2000, η subprime (στεγαστική) κρίση το 2007, και στην Ελλάδα το 2010 - και καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν πάρα πολύ περισσότερες κρίσεις στις μέρες μας.

Αλλά στο βιβλίο μου, The Volatility Machine, φρόντισα να γίνει διάκριση μεταξύ των βραχυπρόθεσμων κρίσεων ρευστότητας που εμφανίζονται μέσα σε κύκλους της παγκοσμιοποίησης, που είναι πολλές και φαίνεται να γίνονται κάθε δύο ή τρία χρόνια, και των μακροπρόθεσμων συστολών ρευστότητας που σημάνουν το τέλος κάθε ενός από τους μείζονες κύκλους της παγκοσμιοποίησης. Το πρώτο είδος μπορεί να είναι σκληρό, αλλά είναι συνήθως μικρής διάρκειας και η συνολική αγορά ανακάμπτει πολύ γρήγορα.

 Έτσι, για παράδειγμα, αν και οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε ότι ο κόσμος γνώρισε μια βαθιά και μακροχρόνια κρίση το 1873, η οποία ξεκίνησε από μια μακρά περίοδο συστολής του διεθνούς εμπορίου, τη μείωση των ροών κεφαλαίων, και τις μαζικές πτωχεύσεις των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας της περιόδου , συμπεριλαμβανομένων κυρίως των σιδηροδρόμων, πολύ λίγοι άνθρωποι φαίνεται να γνωρίζουν για την κρίση Overend Gurney του 1866, η οποία φαινόταν αρκετά τρομακτικά τη στιγμή εκείνη, αλλά από την οποία οι αγορές ανέκαμψαν αρκετά γρήγορα. Ομοίως, της μεγάλης και γνωστής κρίσης χρέους των LDC που αρχίζει το 1982 προηγήθηκαν αρκετές μικρότερες κρίσεις, η πιο σημαντική νομίζω το 1976 με την κρίση του μεξικανικό πέσο, την οποία δύο χρόνια αργότερα είχαν όλοι όμως ξεχάσει.

 Κατά τη γνώμη μου, το τρέχον σύνολο των κρίσεων, αρχίζοντας με τη sub-prime κρίση στις ΗΠΑ και εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν είναι μια βραχυπρόθεσμη κρίση ρευστότητας, όπως LTCM, ή η ασιατική κρίση, ή η μεξικανική κρίση του 1994. Νομίζω ότι αυτή είναι πιθανό να είναι ένα από αυτά τα μεγάλα γεγονότα, που σηματοδοτούν μια σημαντική αναπροσαρμογή στον κόσμο. Στη διάρκεια τέτοιων γεγονότων, οι μαζικές ανισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια του μεγάλου κύκλου της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 θα «λυθούν».

Με άλλα λόγια, όχι μόνο η Ελλάδα θα χειροτερεύσει, αλλά δεν θα είναι καθόλου το τέλος της κρίσης. Πολύ περισσότερες χώρες της Νότιας Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας πρόκειται να παγιδευτούν σε αυτή (την κρίση) πριν από τη λήξη της.

3. Η ευρωπαϊκή κρίση θα συνοδεύεται από μια εμπορική λαίλαπα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, άρχισαν ξαφνικά να αποκόβονται από το διαθνή δανεισμό, κατά τη διάρκεια αυτό που στη συνέχεια ονομάζεται Κρίση Χρέους των LDC, ή χαμένη δεκαετία. Οι χώρες αυτές είχαν μεγάλα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, και φυσικά τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών απαιτούν πλεονάσματα του ισοζυγίου κεφαλαίων. Αυτά τα πλεονάσματα χρηματοδοτήθηκαν από την τεράστια ανακύκλωση πετροδολλαριών της δεκαετίας του 1970, όταν οι εμπορικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο δίνουν απίστευτα μεγάλα δάνεια σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες.

 Φυσικά μετά το 1981-1982 κατέστη σαφές ότι τα δάνεια υπερβαίνουν την ικανότητα αποπληρωμής των χωρών που τα πήραν, και ξαφνικά η χρηματοδότηση στέρεψε - σχεδόν εν μία νυκτί. Το χειρότερο είναι ότι της κρίση του χρέους είχε ήδη προηγηθεί η μεγάλη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, έτσι, ώστε όταν χρηματοδότηση στέρεψε, ένα πλεόνασμα του ισοζυγίου κεφαλαίου μετατράπηκε γρήγορα σε ένα έλλειμμα λογαριασμού κεφαλαίου. Φυσικά, από τη στιγμή που η Λατινική Αμερική άρχισε να αντιμετωπίζει εκροές κεφαλαίων, το εμπορικό έλλειμμα της κατ 'ανάγκην έπρεπε να γίνει ένα εμπορικό πλεόνασμα. Αυτό είναι ακριβώς που συνέβη.

 Οι ελλειμματικές χώρες της Ευρώπης, των οποίων τα συνδυασμένα εμπορικά ελλείμματα είναι σχεδόν τα δύο τρίτα του μεγέθους του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ, θα οδηγηθούν σε ταχεία συρρίκνωση των εμπορικών ελλειμμάτων τους για τους ίδιους ακριβώς λόγους - ότι πρόκειται να δυσκολευτούν πολύ ακόμα και για την απλή αναχρηματοδότηση τους, πόσο μάλλον για να λαμβάνουν καθαρές εισροές κεφαλαίων. Χωρίς όμως ένα πλεόνασμα κεφαλαίων, απλά δεν μπορούν να συνεχίσουν να έχουν τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών. Αυτή η συρρίκνωση θα πρέπει, με το ένα ή τον άλλο τρόπο, να απορροφηθεί από τον απρόθυμο υπόλοιπο κόσμο.

4. Η οικονομική ανάκαμψη στις χώρες που επλήγησαν από την κρίση δεν θα ξεκινήσει μέχρι να αναγνωριστούν ως χρεωκοπημένα και λάβουν άφεση του χρέους από τους πιστωτές τους.

Πριν από κάθε κήρυξη πτώχευσης υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι η πιστώτρια χώρα αντιμετωπίζει απλώς ένα βραχυπρόθεσμο πρόβλημα χρηματοδότησης, καθώς και ότι με πολλή πειθαρχία και λίγη καλή θέληση θα είναι σε θέση να συνεχίσει την πορεία της από την κρίση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολλές «λύσεις» αναδιάρθρωσης του χρέους προτείνονται - οι οποίες συνεπάγονται την αύξηση του χρέους, και συχνά με τον πιο οικονομικά αποσταθεροποιητικό τρόπο - που καθιστούν αναπόφευκτα την τελική επίλυση της κρίσης πολύ πιο δύσκολη και οι οποίες αυξάνουν σημαντικά τα ασφάλιστρα για την περίπτωση χρεωκοπίας. Το πιο διαβόητο πρόσφατο παράδειγμα των τρομερών αυτών «λύσεων» ήταν το χρέος της Αργεντινής το 2001, με την οποία αναδιάρθρωση του οποίου αυξήθηκε δραματικά το σύνολο των υποχρεώσεων της χώρας ενώ απεγνωσμένα προσπαθούσε να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι κάπως θα μπορούσε να έχει ανάπτυξη και έτσι να αποπληρώσει το χρέος της.

Η Ελλάδα, και ίσως δύο ή τρεις άλλες χώρες, απλά δεν μπορούν να επιστρέψουν ποσά που χρωστάνε. Τελικά πρόκειται να χρεωκοπήσουν, και στη συνέχεια, στη διαδικασία αναδιάρθρωσης, θα λάβουν επαρκή μείωση του χρέους που θα τους επιτρέπει να επιστρέψουν σε μια υγιή βάση και με μια εύλογο προοπτική αποπληρωμής. Αλλά για όσο διάστημα διατηρούν το πρόσχημα ότι μπορούν και θα επιστρέψουν το πλήρες οφειλόμενο ποσό, οι προκύπτουσες στρεβλώσεις στην οικονομία θα σημαίνουν ότι οι επιχειρήσεις θα από-επενδύουν και η χώρα δεν θα έχει ανάπτυξη.

 Το ιστορικό προηγούμενο καθιστά σαφές ότι, όσο το κράτο-δανειολήπτης είναι αναγκασμένο να αποπληρώνει ένα μη-αποπληρώσιμο χρέος, δεν θα έχει ανάπτυξη. Τελικά, όπως έχει συμβεί σχεδόν σε κάθε προηγούμενη παρόμοια περίπτωση, οι πιστωτές και οι οφειλέτες θα αναγνωρίσουν την πραγματικότητα και θα βρουν ένα ένα σχέδιο για haircut του χρέους που θα επιτρέψει στην οικονομία να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Μέχρι τότε, αναμένουμε χαμηλή ανάπτυξη, υψηλή ανεργία, και συνεχείς μάχες για το χρέος.

Πόσο καιρό θα χρειαστεί για τον κόσμο να το πάρει απόφαση ότι είναι αναπόφευκτο; Αυτό μας οδηγεί στο πέμπτο πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από τα ιστορικά προηγούμενα.

5. Η χρεωκοπία της Ελλάδας δεν θα αναγνωριστεί επίσημα για πολλά χρόνια.

Όταν οι περισσότερες από τις υποχρεώσεις του χρεωκοπημένου κράτους ήταν κατανεμημένες σε μια ευρεία ποικιλία ομολογιούχων, οι δυνάμεις της αγοράς ενεργούσαν αρκετά γρήγορα για να αναγκάσουν άφεση (haircut) χρέους. Ανεξόφλητα ομόλογα λαμβάνουν μεγάλες εκπτώσεις, και είναι πολύ πιο εύκολο για κάποιον που αγόρασε το χρέος στο 1/3 της ονομαστική αξία του να συμφωνήσει με 50% άφεση του χρέους από ό, τι για κάποιον που έκανε το αρχικό δάνειο.

Αλλά τα πράγματα είναι διαφορετικά με την τρέχουσα κατανομή των χρεών των χρεωκοπημένων ευρωπαϊκών κρατών, όπως ήταν και με τα κρατικά δάνεια της δεκαετίας του 1970. Είναι συγκεντρωμένα στο εσωτερικό του τραπεζικού συστήματος, και οι τράπεζες δεν μπορούν να αντέξουν τις απώλειες χωρίς οι ίδιες να καταρρεύσουν σε χρεοκοπία.

Αυτό δεν μπορεί να επιτραπεί να συμβεί. Η κρίση του χρέους των ΛΑΧ της δεκαετίας του 1980 μαινόταν για σχεδόν μια ολόκληρη δεκαετία - μια δεκαετία παύσης πληρωμών, φυγής κεφαλαίων, και έντονα χαμηλής ανάπτυξης - πριν οι πιστωτές επισήμως αναγνώρισαν ότι οι περισσότεροι αγωνιζόμενοι δανειολήπτες δεν θα μπορούσαν να εξοφλήσουν το χρέος τους και χρειάζονταν μερική άφεση χρέους. Η πρώτη επίσημη αναγνώριση της διαγραφής χρεών συνέβη με το σχέδιο αναδιάρθρωσης του Μεξικού Brady το 1990. Η ανάπτυξη επέστρεψε στις περισσότερες χώρες μόνο αφότου κατέστη σαφές ότι θα λάβουν άφεση χρέους.

Γιατί πήρε τόσο καιρό; Ήταν οι τράπεζες ηλίθιες; Όχι, οι τράπεζες γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν επρόκειτο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αλλά για να το αναγνωρίσουν επίσημα αυτό θα έπρεπε να χάσουν περισσότερα κεφάλαια για την απορρόφηση των ζημιών από όσα είχαν. Η αναγνώριση του προφανούς έπρεπε λοιπόν να καθυστερήσει σχεδόν μία ολόκληρη δεκαετία, ώστε οι τράπεζες να οικοδομήσουν ένα επαρκές κεφάλαιο ως «μαξιλάρι» για την απορρόφηση των ζημιών. [σημ.: χάστε τώρα εσείς μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, ωράρια, κτλ, ώστε να αρπάξουν οι τράπεζες τα "πακέτα σωτηρίας" τους, ώστε να βγουν αυτές αλώβητες, και εσείς να ζήσετε σα νέοι κολλίγοι του μεσαίωνα]

 Το ίδιο και με την Ευρωπαϊκή κρίση. Ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους κατέχεται από ευρωπαϊκές τράπεζες, και απλά δεν έχουν αρκετό κεφάλαιο για να απορροφήσουν τις ζημίες του ελληνικού χρέος, πόσο μάλλον αν η Ελλάδα συνοδεύεται από την Πορτογαλία, την Ισπανία και άλλες. Οι τράπεζες θα πρέπει πρώτα να ανοικοδομήσουν τις κεφαλαιακές βάσεις τους για να μπορέσουν να παραδεχτούν το αυτονόητο, και αυτό θα μπορούσε να διαρκέσει αρκετά χρόνια.

Έτσι, είμαστε καταδικασμένοι να περάσουμε το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης δεκαετίας, με αναβολή της επίλυσης της κρίσης, ενώ οι τράπεζες ανοικοδομήσουν την οικονομική τους βάση. Μέχρι να το κάνουν, όλοι θα προσποιηθούμε ότι η Ελλάδα δεν είναι χρεωκοπημένη και ότι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν θα έχουν κρίση. Εν τω μεταξύ, καμία από αυτές τις χώρες δε θα μπορέσει να έχει ανάπτυξη.