That's more like it

 Στο χθεσινό άρθρο είχαμε δει μεταξύ άλλων μια είδηση σχετικά με τις απειλές του Τραμπ ότι «Η στρατιωτική συντριβή του Ιράν… συνεχίζεται».

Αυτές οι απειλές βέβαια ήταν παντελώς εκτός τόπου και χρόνου, πιθανώς για εσωτερική κατανάλωση σε ψηφοφόρους του.

Τώρα που τελείωσε η επίσκεψή του στην Κίνα, και οι προβολείς της δημοσιότητας σιγά-σιγά σταματούν να είναι πάνω στο θέμα, ο Τραμπ έκανε κάποιες εντελώς διαφορετικές δηλώσεις, που αξίζουν ένα νέο άρθρο (έστω και αν ο Τραμπ και οι δηλώσεις του είναι παντελώς αναξιόπιστες).

 Το πρώτο λοιπόν πράγμα που διαβάζουμε στα media σήμερα είναι το εξής: "Τραμπ: Οι ΗΠΑ επέτρεψαν τη διέλευση κινεζικών δεξαμενόπλοιων με ιρανικό πετρέλαιο από τα Στενά του Ορμούζ".

Βέβαια, ο Τραμπ σέρβιρε αυτή την είδηση με το γνωστό του πλέον τρόπο, λέγοντας ότι:

Σε συνέντευξή του στο Fox News, ο Τραμπ υποστήριξε ότι τα τρία κινεζικά τάνκερ κατάφεραν να διασχίσουν τα Στενά του Ορμούζ «επειδή το επιτρέψαμε».

Όλοι νομίζω μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι ΗΠΑ δέχτηκαν την ήττα του στο πεδίο της μάχης, και για αυτό και "επέτρεψαν" στο Ιράν να πουλήσει το πετρέλαιο του, σε γουάν (όχι σε δολάρια), στην Κίνα. Αυτό βέβαια γινόταν και πριν την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, αλλά πλέον είμαστε σε μία κατάσταση όπου η Αμερική προσπάθησε , αλλά δεν κατάφερε, να αποτρέψει το χτύπημα του πετροδολαρίου.Έχουμε δηλαδή μια παραδοχή των ΗΠΑ ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την παράκαμψη του πετροδολαρίου, και μένει να δούμε στα επόμενα χρόνια πώς θα συμπεριφερθούν οι υπόλοιποι πετρελαιάδες (με πρώτη και καλύτερη τη Σαουδική Αραβία), καθώς πλέον "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" - το οποίο, για αυτούς, μεταφράζεται στο ότι δεν είναι πλέον υποχρεωμένοι να δίνουν πετρέλαιο στον κόσμο, και να πληρώνονται σε ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται, και άρα χάνει την αξία του.

Ένα άλλο ζήτημα, που μένει να δούμε πώς θα επιλυθεί, είναι τα διόδια που θέλει να επιβάλλει το Ιράν στα στενά του Ορμούζ. Πριν δύο μέρες είδαμε ότι ένα τάνκερ που πήγαινε στην Κίνα, πέρασε χωρίς διόδια, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι η Κίνα είναι σύμμαχος, και έχει "ειδική μεταχείριση" από το Ιράν. 

Εφόσον το Ιράν κέρδισε στο πεδίο της μάχης, είναι λογικό ότι θα θέλει να κερδίσει όχι μόνο την ανεξαρτησία του, ή το δικαίωμα να πληρώνεται σε διαφορετικό νόμισμα από το [πληθωριζόμενο] δολάριο, αλλά θα θέλει να κερδίσει και έναν τρόπο να καλύψει την οικονομική ζημιά που του προκαλούν οι χρόνιες κυρώσεις των ΗΠΑ. Είναι δύσκολο, ειδικά για έναν πρόεδρο όπως ο Τραμπ, να σταματήσουν τις κυρώσεις, διότι θα ήταν μια πολύ φανερή παραδοχή της ήττας τους, οπότε το Ιράν πρέπει να βρει έναν τρόπο να καλύψει τη ζημιά, και ο τρόπος που έχουν βρει είναι τα διόδια.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι και αυτό θα αντιπροσώπευε μια ήττα για τον Τραμπ, αλλά τουλάχιστον θα έδινε μια "ανάσα" στο παγκόσμιο εμπόριο. Όμως, θα μετέτρεπε το Ιράν και στο ντε φάκτο αφεντικό των στενών του Ορμούζ, και άρα θα το αναβάθμιζε ακόμα περισσότερο σε όρους παγκόσμιας επιρροής, όχι μόνο οικονομικούς (μιας και όπως αποδείχθηκε πλέον, όποιος ελέγχει τα στενά του Ορμούζ, μπορεί να προκαλέσει τεράστιο θέμα στην παγκόσμια οικονομία). Αυτό είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό από τις ΗΠΑ.

Κάπου εκεί λοιπόν νομίζω ότι θα βάλουν την "κόκκινη γραμμή" τους οι ΗΠΑ, και κάπου εκεί μάλλον πάτησαν οι Κινέζοι, προκειμένου να πιέσουν για την Ταιβάν, και να αναγκάσουν τον Τραμπ να "προετοιμάσει το έδαφος", δηλώνοντας σήμερα για το θέμα ότι "δεν επιθυμεί κίνηση προς επίσημη ανεξαρτησία της Ταϊβάν". Θα δούμε περισσότερα το προσεχές διάστημα, αν όντως ανοίξουν τα στενά, και αν υπάρχουν διόδια ή όχι.

Τέλος, να αναφερθούμε και σε μία ακόμα από τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών, όπου τα ΗΑΕ προωθούν έναν αγωγό για να παρακάμψουν τα στενά του Ορμούζ, και θέλουν να είναι έτοιμος μέχρι το 2027. Αυτά τα σχέδια δεν είναι τόσο απλά να γίνουν πράξη, και δεν εννοώ μόνο τεχνικά (που ισχύει κι αυτό), αλλά και πολιτικά, μιας και η Αμερική, με το να ανατινάξει τον αγωγό που έδινε ρωσικό αέριο στη Γερμανία, έδειξε το δρόμο για να πώς αντιμετωπίζονται σήμερα οι αγωγοί. Στα πλαίσια εξάλλου των περιφερειακών συγκρούσεων Ιράν με Ισραήλ-ΗΑΕ, αυτός ο αγωγός θα ήταν πάνω-πάνω στη λίστα των στόχων των Ιρανών.
 

Σφαίρες επιρροής

 Ο Τράμπ, ενώ η επίσκεψη του στην Κίνα δεν έχει τελειώσει, ήδη τουιτάρει ότι θα συνεχίσει εναντίον του Ιράν.

Να πούμε βέβαια ότι δεν έχει πάει μόνος του, έχουν πάει μαζί του όλοι οι Ρώσοι ολιγάρχες  εεε συγνώμη, όλοι οι CEO των μεγαλύτερων εταιρειών των ΗΠΑ ήθελα να πω. Και να πούμε επίσης ότι σε τέτοιου είδους συζητήσεις δε συμμετέχουν πλέον Ευρωπαίοι, ούτε καν Γερμανία, Γαλλία, κτλ, μιας και δέχτηκαν το βομβαρδισμό του αγωγού που τους έδινε ρωσικό αέριο, διέλυσαν την όποια παραγωγική βάση/ικανότητα είχαν, είναι πλέον εξαρτημένοι από τις ΗΠΑ που τους δίνουν ακριβό αέριο, και άρα είναι νάνοι, που δε μπορούν να παίξουν κάποιον ουσιαστικό ρόλο - το παιχνίδι είναι πλέον μόνο για τους μεγάλους παίχτες.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω τί συζητήθηκε πίσω από κλειστές πόρτες, και τί είδους συμφωνίες έχουν γίνει, ωστόσο όταν βλέπεις τον Τραμπ να λέει αυτά που λέει,νομίζω εύκολα φτάνει κανείς στο συμπε΄ρασμα ότιδ εν μπορεί να τον εμπιστευτεί κανείς σοβαρός άνθυρωπος. Δηλαδή ακόμα και να σου πει αυτό ακριβώς που θέλεις να ακούσεις (πόσο μάλλον τώρα που λέει αυτά που λέει), η Κίνα ίσως απλά να αρκείται στο να του πει αυτά που έχει να του πει, και μετά απλά να περιμένει τον επόμενο πρόεδρο, μπας και είναι πιο εφικτή η ουσιαστική επικοινωνία, και η επαφή με την πραγματικότητα.

Η κατεύθυνση με την οποία φαίνεται να είναι ικανοποιημένη η Κίνα στην παρούσα φάση, είναι οι σφαίρες επιρροής - για αυτό και η αντίδραση των Ρωσοκινέζων απέναντι στο θέμα της Παλαιστίνης, ή της Βενεζουέλας, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αφήνουν τους Αμερικάνους να πάρουν πάκοια πράγματα, με σκοπό όμως να πάρουν και αυτοί αυτό που τους ενδιαφέρει (πχ η Ρωσία θέλει την Ουκρανία, η Κίνα την Ταιβάν, κτλ).

Επίσης, δε νομίζω ότι η Κίνα βιάζεται - ξέρει ότι ο χρόνος τελικά λειτουργεί υπέρ της - και δε μιλάμε μόνο για το catch-up που κάνει σε τομείς όπως τα αυτοκίνητα, ή το ΑΙ, κτλ, ακυρώνοντας, ή και αντιστρέφοντας τα τελευταία "κάστρα" της υπεροχής της Δύσης.

Σε ένα σχετικό-άσχετο άρθρο που κυκλοφόρησε από χθες, βλέπουμε πχ ότι επειδή η Αμερική "έφαγε τα μούτρα της" στο Ιράν, τώρα η Σαουδική Αραβία βγαίνει μπροστά, και ουσιαστικά λέει, με πολύ ευγενικό και "διπλωματικό" τρόπο, ότι δεν εμπιστεύεται πλέον τις ΗΠΑ, και προτείνει οι μεγάλες τοπικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής να τα βρούνε μόνες τους, χωρίς ΗΠΑ (και επίσης χωρίς Ισραήλ).

Γι' αυτό και η Κίνα τελικά δε νοιάζεται και τόσο - γιατί, όπως λένε και οι Αμερικάνοι, "time reveals all things", και από μόνοι τους όλοι οι "παίχτες" στην αρένα αντιλαμβάνονται ότι η εποχή της "αμερικανικής ηγεμονίας" έχει τελειώσει, και παίρνουν από μόνοι τους σιγά-σιγά πρωτοβουλίες για "απαγκίστρωση" από τις ΗΠΑ. Κάποιοι βέβαια, όπως πχ τα ΗΑΕ που βλέπαμε σε πρόσφατο άρθρο, διάλεξαν τις ΗΠΑ (το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα, όπως επίσης έχουμε ουσιαστικά δει). Αλλά πολλοί άλλοι απομακρύνονται, ή έστω προετοιμάζονται για να κάνουν και αυτοί την κίνησή τους στο μέλλον, όταν οι ΗΠΑ θα είναι πλέον εντελώς εξαντλημένες. 

ΥΓ¨Δέχτηκα και κάποια emails αναγνωστών για να γράφω πιο πολύ, οπότε θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δε μπορεί να γίνει σε καμία περίπτωση. Αν βέβαια, θέλετε, συχνά-πυκνά αναδημοσιεύω πράγματα που με ενδιαφέρουν στο X (πρώην Twitter), εδώ, χωρίς όμως σχολιασμό ή ανάλυση. Δεν έχει μεγάλη αξία βέβαια, αλλά με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα, αυτά μπορώ να κάνω. Ευχαριστώ πάντως για το ενδιαφέρον.

Μεγάλη γκίνια

Τώρα που οι ΗΠΑ έχουν κρίση χρέους,καλό θα ήταν να κάθεστε φοβισμένοι μέσα στα σπίτια σας, τί φοβερή σύμπτωση που έρχονται κορωνοιοι,χανταιοι, εξωγήινοι, όλα μαζί και όλα τώρα.

ΥΓ: Επειδή δέχθηκα κάποιες ερωτήσεις για το θέμα του Ιράν, δεν υπάρχει ιδιαίτερη αγωνία για το μέτωπο αυτό προς το παρόν,γιατί οι σημαντικές αποφάσεις θα παιχτούν στην επερχόμενη συνάντηση ΗΠΑ-Κινας.Εκει θα μοιραστούν πιθανώς κ άλλα πράγματα, πχ οι ΗΠΑ πήραν χωρίς αντίσταση την Παλαιστίνη,η Κίνα θα θέλει πχ την Ταϊβάν, κτλ

Milestone: Το χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε το 100%, και ανεβαίνει

 

 

Ακόμα και με τα ολοένα και πιο "πειραγμένα" στατιστικά στοιχεία, το χρέος των ΗΠΑ πλέον ξεπέρασε το ψυχολογικό φράγμα του 100%, "πρώτη φορά μετά το Β' Παγκόσμιο.

Οι εποχές βέβαια ήταν εντελώς διαφορετικές - οι ΗΠΑ ήταν τότε η ανερχόμενη υπερδύναμη, και παρά την άνοδο του χρέος που είχαν, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο, στο τέλος νίκησαν, και πράγματι έγιναν υπερδύναμη, αντικαθιστώντας την Αγγλία ως την de facto ηγετική δύναμη του δυτικού μπλοκ. Αυτό αντικατοπτρίστηκε και νομισματικά, με το δολάριο να αντικαθιστά την στερλίνα ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ναζί είχαν βομβαρδίσει τους Συμμάχους (Ευρώπη+ΕΣΣΔ) και τούμπαλιν, οπότε όλοι είχαν τεράστιες απώλειες, όχι μόνο ανθρώπινες, αλλά και σε επίπεδο υλικών υποδομών. Kοινώς, τα εργοστάσια ήταν βομβαρδισμένα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, που ήταν μακρυά, και κανένας δεν τους βομβάρδισε, οπότε είχαν φτάσει στο σημείο να έχουν μόνες τους πάνω από το 50% του παγκόσμιου GDP.

Όταν μια χώρα παράγει τόσα πολλά, και όλες οι άλλες τόσα λίγα, λογικό δεν είναι να εμπιστευτείς τη χώρα αυτή, και να τη θεωρήσεις ως "φερέγγυα"?

Το πρόβλημα (για τις ΗΠΑ) είναι ότι σιγά-σιγά, οι υπόλοιπες χώρες ανασυγκροτήθηκαν, άρχισαν να παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες,  με αποτέλεσμα οι εξαγωγές των ΗΠΑ να συρρικνωθούν, και οι εισαγωγές να αυξηθούν, προκαλόντας τα πρώτα ελλείμματα και χρέη.

Αυτά τα χρέη οι ΗΠΑ αποφάσισαν ήδη από τα χρόνια του Νίξον να τα καλύψουν τυπώνοντας δολάρια (ο Νίξον ήταν αυτός που κατήργησε τον κανόνα του χρυσού). 

Δύο χρόνια μετά την κατάργηση του κανόνα του χρυσού, που όριζε ότι ένα δολάριο άξιζε όσο μια συγκεκριμένη ποσότητα χρυσού, η Σαουδική Αραβία κήρυξε εμπάργκο στην πώληση πετρελαίου στην Αμερική, και δεν τους πούλαγε ούτε σταγόνα, μέχρις ότου βρέθηκε ένας νέος συμβιβασμός:

Οι Σαουδάραβες κέρδισαν μια νέα ισοτιμία, με το πετρέλαιο να πουλιέται πλέον πολύ ακριβότερα σε δολάρια, ώστε "αν είναι να πληρωνόμαστε σε δολάρια που διαρκώς πληθωρίζονται και άρα χάνουν την αξία τους, τουλάχιστον να λαμβάνουμε πολλά δολάρια, ώστε να τα κάνουμε μετά ότι θέλουμε". Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους, έπεισαν τη Σαουδική Αραβία να δέχεται ως αποκλειστικό μέσο πληρωμής για το πετρέλαιο που πουλάει το δολάριο.

Έτσι γεννήθηκε το πετροδολάριο, δηλαδή ένα σύστημα υποστήριξης της αξίας του δολαρίου, μέσω τεχνητής ζήτησης: Κανένας δε θέλει να κρατάει ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται, και σίγουρα είναι ακατάλληλο για αποθεματικό νόμισμα/μακροπρόθεσμη αποταμίευση. Όμως, όλοι χρειάζονται ένα νόμισμα, όταν αυτό το νόμισμα είναι το μοναδικό νόμισμα που γίνεται αποδεκτό από τους πετρελαιάδες, προκειμένου να πουλήσουν την πραμάτεια τους, δηλαδή το #1 εμπόρευμα στη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία.

Οπότε όλοι μετατρέπουν τα νομίσματα τους σε δολάριο, και μετά αγοράζουν το πετρέλαιο που χρειάζονται. Όποια και αν είναι η αξία του δολαρίου, δεν έχει σημασία, όλοι το χρειάζονται.

Μόνο που πλέον η Κίνα έχει αναδειχθεί σε αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, προκαλώντας τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους (αν παρατηρήσετε το αρχικό γράφημα, θα δείτε ότι τα χρέη των ΗΠΑ "απογειώνονται" μετά την είσοδο της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία/κατάργηση δασμών).

Πλέον, τα εργοστάσια της Κίνας είναι αυτά που παράγουν, και όλοι οι υπόλοιποι ισοπεδώνονται, όχι πολεμικά, αλλά επειδή αδυνατούν να ανταγωνιστούν την Κίνα σε ολοένα και περισσότερους κλάδους. Τα εργοστάσια δεν έχουν βομβαρδιστεί όπως στον Β' Παγκόσμιο, αλλά έχουν καταστραφεί επειδή δε μπορούν να ανταγωνιστούν τα αντίστοιχα των Κινέζων.

Τα χρέη λοιπόν συσσωρεύονται, και κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του 2008, η οποία "ξεπεράστηκε" με τη γνωστή συνταγή του να τυπώσουμε νόμισμα.

Μόνο που...τα ελλείμματα εξακολουθούν να αυξάνονται, και τώρα τα χρέη είναι ακόμα μεγαλύτερα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η Κίνα έχει καλύψει ακόμα περισσότερο έδαφος και σε τομείς όπως τα αυτοκίνητα για παράδειγμα, που το 2008 ήταν ακόμα πίσω. 

Η Δύση κέρδισε χρόνο μεν, αλλά τελικά η Δύση χάνει ολοένα και περισσότερο έδαφος στη μάχη της ανταγωνιστικότητας - άρα, όταν χρειαστεί να "αντιμετωπίσει την πραγματικότητα" (κάτι το οποίο θα γίνει αργά ή γρήγορα), θα διαπιστώσει ότι η ανταγωνιστικότητα της είναι ολοένα και πιο κοντά στην ανταγωνιστικότητα του ανατολικού μπλοκ έναντι του δυτικού το 1989:

Οι εξαιρέσεις ήταν λίγες, και το ανατολικό μπλοκ είδαμε όλοι τι κατάληξη είχε. Υπήρχαν διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε χώρες και κλάδους, αλλά σε πολύ μεγάλο ποσοστό, η μηδενική ανταγωνιστικότητα οδήγησε σε τεράστια φτώχεια.

Όσο η Δύση επιλέγει να τυπώνει νόμισμα, απλά και μόνο για να "βγάλει το μήνα", τόσο περισσότερο βυθίζεται στα χρέη, και τόσο περισσότερο η Κίνα καλύπτει το έδαφος και σε νέους τομείς και κλάδους, που μέχρι πρότινος υπολειπόταν.

Με δεδομένο λοιπόν ότι ο λαϊκός παράγοντας είναι σχεδόν ανύπαρκτος, το μέλλον της Δύσης είναι ολοένα και πιο κοντά στο πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ. Άλλο βέβαια η Αμερική, και άλλο πχ η Ελλάδα, όπως κάποτε ήταν άλλο η Ρωσία, άλλο η Τσεχία, άλλο η Αλβανία, κτλ, κτλ, κτλ. Αλλά η κατάρρευση των ΗΠΑ θα είναι παρόμοιου μεγέθους, και το δολάριο θα πάρει την πραγματική του αξία, όπως και το ρούβλι μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όταν και υπερπληθωρίστηκε, ως αντανάκλαση του πόσο ανταγωνιστική [δεν] ήταν η Ρωσία έναντι του διεθνούς ανταγωνισμού.