Ακόμα και με τα ολοένα και πιο "πειραγμένα" στατιστικά στοιχεία, το χρέος των ΗΠΑ πλέον ξεπέρασε το ψυχολογικό φράγμα του 100%, "πρώτη φορά μετά το Β' Παγκόσμιο.
Οι εποχές βέβαια ήταν εντελώς διαφορετικές - οι ΗΠΑ ήταν τότε η ανερχόμενη υπερδύναμη, και παρά την άνοδο του χρέος που είχαν, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο, στο τέλος νίκησαν, και πράγματι έγιναν υπερδύναμη, αντικαθιστώντας την Αγγλία ως την de facto ηγετική δύναμη του δυτικού μπλοκ. Αυτό αντικατοπτρίστηκε και νομισματικά, με το δολάριο να αντικαθιστά την στερλίνα ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ναζί είχαν βομβαρδίσει τους Συμμάχους (Ευρώπη+ΕΣΣΔ) και τούμπαλιν, οπότε όλοι είχαν τεράστιες απώλειες, όχι μόνο ανθρώπινες, αλλά και σε επίπεδο υλικών υποδομών. Kοινώς, τα εργοστάσια ήταν βομβαρδισμένα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, που ήταν μακρυά, και κανένας δεν τους βομβάρδισε, οπότε είχαν φτάσει στο σημείο να έχουν μόνες τους πάνω από το 50% του παγκόσμιου GDP.
Όταν μια χώρα παράγει τόσα πολλά, και όλες οι άλλες τόσα λίγα, λογικό δεν είναι να εμπιστευτείς τη χώρα αυτή, και να τη θεωρήσεις ως "φερέγγυα"?
Το πρόβλημα (για τις ΗΠΑ) είναι ότι σιγά-σιγά, οι υπόλοιπες χώρες ανασυγκροτήθηκαν, άρχισαν να παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες, με αποτέλεσμα οι εξαγωγές των ΗΠΑ να συρρικνωθούν, και οι εισαγωγές να αυξηθούν, προκαλόντας τα πρώτα ελλείμματα και χρέη.
Αυτά τα χρέη οι ΗΠΑ αποφάσισαν ήδη από τα χρόνια του Νίξον να τα καλύψουν τυπώνοντας δολάρια (ο Νίξον ήταν αυτός που κατήργησε τον κανόνα του χρυσού).
Δύο χρόνια μετά την κατάργηση του κανόνα του χρυσού, που όριζε ότι ένα δολάριο άξιζε όσο μια συγκεκριμένη ποσότητα χρυσού, η Σαουδική Αραβία κήρυξε εμπάργκο στην πώληση πετρελαίου στην Αμερική, και δεν τους πούλαγε ούτε σταγόνα, μέχρις ότου βρέθηκε ένας νέος συμβιβασμός:
Οι Σαουδάραβες κέρδισαν μια νέα ισοτιμία, με το πετρέλαιο να πουλιέται πλέον πολύ ακριβότερα σε δολάρια, ώστε "αν είναι να πληρωνόμαστε σε δολάρια που διαρκώς πληθωρίζονται και άρα χάνουν την αξία τους, τουλάχιστον να λαμβάνουμε πολλά δολάρια, ώστε να τα κάνουμε μετά ότι θέλουμε". Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους, έπεισαν τη Σαουδική Αραβία να δέχεται ως αποκλειστικό μέσο πληρωμής για το πετρέλαιο που πουλάει το δολάριο.
Έτσι γεννήθηκε το πετροδολάριο, δηλαδή ένα σύστημα υποστήριξης της αξίας του δολαρίου, μέσω τεχνητής ζήτησης: Κανένας δε θέλει να κρατάει ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται, και σίγουρα είναι ακατάλληλο για αποθεματικό νόμισμα/μακροπρόθεσμη αποταμίευση. Όμως, όλοι χρειάζονται ένα νόμισμα, όταν αυτό το νόμισμα είναι το μοναδικό νόμισμα που γίνεται αποδεκτό από τους πετρελαιάδες, προκειμένου να πουλήσουν την πραμάτεια τους, δηλαδή το #1 εμπόρευμα στη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία.
Οπότε όλοι μετατρέπουν τα νομίσματα τους σε δολάριο, και μετά αγοράζουν το πετρέλαιο που χρειάζονται. Όποια και αν είναι η αξία του δολαρίου, δεν έχει σημασία, όλοι το χρειάζονται.
Μόνο που πλέον η Κίνα έχει αναδειχθεί σε αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, προκαλώντας τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους (αν παρατηρήσετε το αρχικό γράφημα, θα δείτε ότι τα χρέη των ΗΠΑ "απογειώνονται" μετά την είσοδο της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία/κατάργηση δασμών).
Πλέον, τα εργοστάσια της Κίνας είναι αυτά που παράγουν, και όλοι οι υπόλοιποι ισοπεδώνονται, όχι πολεμικά, αλλά επειδή αδυνατούν να ανταγωνιστούν την Κίνα σε ολοένα και περισσότερους κλάδους. Τα εργοστάσια δεν έχουν βομβαρδιστεί όπως στον Β' Παγκόσμιο, αλλά έχουν καταστραφεί επειδή δε μπορούν να ανταγωνιστούν τα αντίστοιχα των Κινέζων.
Τα χρέη λοιπόν συσσωρεύονται, και κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του 2008, η οποία "ξεπεράστηκε" με τη γνωστή συνταγή του να τυπώσουμε νόμισμα.
Μόνο που...τα ελλείμματα εξακολουθούν να αυξάνονται, και τώρα τα χρέη είναι ακόμα μεγαλύτερα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η Κίνα έχει καλύψει ακόμα περισσότερο έδαφος και σε τομείς όπως τα αυτοκίνητα για παράδειγμα, που το 2008 ήταν ακόμα πίσω.
Η Δύση κέρδισε χρόνο μεν, αλλά τελικά η Δύση χάνει ολοένα και περισσότερο έδαφος στη μάχη της ανταγωνιστικότητας - άρα, όταν χρειαστεί να "αντιμετωπίσει την πραγματικότητα" (κάτι το οποίο θα γίνει αργά ή γρήγορα), θα διαπιστώσει ότι η ανταγωνιστικότητα της είναι ολοένα και πιο κοντά στην ανταγωνιστικότητα του ανατολικού μπλοκ έναντι του δυτικού το 1989:
Οι εξαιρέσεις ήταν λίγες, και το ανατολικό μπλοκ είδαμε όλοι τι κατάληξη είχε. Υπήρχαν διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε χώρες και κλάδους, αλλά σε πολύ μεγάλο ποσοστό, η μηδενική ανταγωνιστικότητα οδήγησε σε τεράστια φτώχεια.
Όσο η Δύση επιλέγει να τυπώνει νόμισμα, απλά και μόνο για να "βγάλει το μήνα", τόσο περισσότερο βυθίζεται στα χρέη, και τόσο περισσότερο η Κίνα καλύπτει το έδαφος και σε νέους τομείς και κλάδους, που μέχρι πρότινος υπολειπόταν.
Με δεδομένο λοιπόν ότι ο λαϊκός παράγοντας είναι σχεδόν ανύπαρκτος, το μέλλον της Δύσης είναι ολοένα και πιο κοντά στο πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ. Άλλο βέβαια η Αμερική, και άλλο πχ η Ελλάδα, όπως κάποτε ήταν άλλο η Ρωσία, άλλο η Τσεχία, άλλο η Αλβανία, κτλ, κτλ, κτλ. Αλλά η κατάρρευση των ΗΠΑ θα είναι παρόμοιου μεγέθους, και το δολάριο θα πάρει την πραγματική του αξία, όπως και το ρούβλι μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όταν και υπερπληθωρίστηκε, ως αντανάκλαση του πόσο ανταγωνιστική [δεν] ήταν η Ρωσία έναντι του διεθνούς ανταγωνισμού.
