Wednesday, April 29, 2026

Μια διαφορετική Μέση Ανατολή - Τα ΗΑΕ φεύγουν από τον ΟΠΕΚ+

 

Image 

Αυτός είναι ένας (κατ' εκτίμηση) χάρτης, που απεικονίζει την προηγούμενη (πριν τον πόλεμο) και τη σημερινή κατάσταση των Αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή.

Το Ιράν έχει εξουδετερώσει τις περισσότερες εξ αυτών (για αυτό και οι ΗΠΑ έχουν "παγώσει" τον πόλεμο προς το παρόν, και σκέφτονται τα επόμενα βήματά τους). Ο χάρτης μου φαίνεται υπερβολικά αισιόδοξος βέβαια, δεν είμαι και ειδικός άλλωστε, αλλά πάντως είχαμε πρόσφατα και την είδηση ότι ένα παμπάλαιο F5 των Ιρανών μπόρεσε να βομβαρδίσει μια αμερικανική βάση, κάτι που προφανώς σημαίνει ότι η βάση αυτή ήταν εντελώς ανυπεράσπιστη (αλλιώς, αν είχαν δηλαδή έστω στοιχειώδεις δυνατότητες, θα είχαν αντιμετωπίσει ένα τόσο παλιό αεροσκάφος). Άρα, πλέον οι βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, και άρα η στρατιωτική τους επιρροή, έχει συρρικνωθεί.

 Πολλές από τις μικρότερες χώρες της Μέσης Αντολής, είχαν επί χρόνια προσκολληθεί στο άρμα του ΟΠΕΚ-Σαουδικής Αραβίας-ΗΠΑ-πετροδολαρίου, μόνο που τώρα βλέπουν ότι:

1) Χώρες όπως το Ιράν, με την σιωπηλή έστω υποστήριξη των Ρωσοκινέζων,  μπόρεσαν να ξεφύγουν από το πετροδολάριο. Αυτό είναι μεγάλο ζήτημα, γιατί, κατά βάθος, όλοι οι πετρελαιάδες ξέρουν ότι πουλάνε το νούμερο ένα εμπόρευμα του κόσμου (πετρέλαιο), και πληρώνονται σε δολάρια, δηλαδή σε ένα νόμισμα που πληθωρίζεται, και άρα χάνει διαρκώς την αξία του, έως ότου υπερπληθωριστεί. Το ότι έχουν δεχτεί αυτή τη συμφωνία εδώ και χρόνια, δε σημαίνει ότι είναι χαζοί, ούτε ότι δεν καταλαβαίνουν, απλά δεν έβλεπαν ένα διαφορετικό δρόμο.

2) Βασικό ζήτημα για τους πετρελαιάδες ήταν ότι οι ΗΠΑ τους πουλούσαν...νταβαντζιλίκι, δηλαδή τους υπόσχονταν "στρατιωτική προστασία", με αντάλλαγμα την αποδοχή του πετρεδολαρίου για το εμπόριο του πετρελαίου. Όπως κάθε καλός νταβατζής, πούλαγαν προστασία, μόνο που τώρα αποδείχθηκε ότι η στρατιωτική τους υπεροχή στη Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.

3) Εδώ και χρόνια, η Σαουδική Αραβία έχει προσεγγίσει την Κίνα, άλλωστε η Κίνα είναι πλέον ο #1 πελάτης της, όχι οι ΗΠΑ όπως παλιά, και έχουν κάνει συζητήσεις για την αποδοχή γουάν για το εμπόριο πετρελαίου (πχ εδώ). Παράλληλα, ο ΟΠΕΚ, το γνωστό καρτέλ των πετρελαιάδων, που ρυθμίζει τις τιμές του πετρελαίου, έχει εδώ και χρόνια αντικατασταθεί από τον ΟΠΕΚ+. Αυτό το "+" στο τέλος είναι σημαντικό, γιατί βασικά ο ΟΠΕΚ+ αποτελείται από τον ΟΠΕΚ συν...τη Ρωσία. Η Σαουδική Αραβία έχει βρει στη Ρωσία έναν μεγάλο σύμμαχο (όχι μόνο γιατί η Ρωσία είναι μια μεγάλη δύναμη πολιτική, στρατιωτικά, κτλ, αλλά και γιατί...έχει και πολύ πετρέλαιο), και συχνά-πυκνά βλέπουμε τις αποφάσεις του ΟΠΕΚ+ να βγαίνουν μετά από συζητήσεις των 2 μεγαλύτερων μελών του, δηλαδή της Σαουδικής Αραβίας και της Ρωσίας (πχ εδώ), που κανονίζουν πλέον τις τιμές σε παγκόσμια κλίμακα. Ναι, τσακώνονται μερικές φορές, λογικό είναι άλλωστε, αλλά πάντως αυτοί οι 2 ελέγχουν τον ΟΠΕΚ+.

4) Όλα αυτά βέβαια δεν αρέσουν στις ΗΠΑ, που βλέπουν ότι η Ρωσία, από εκεί που επί εποχών ανατολικού μπλοκ ήταν αποκομμένη, τώρα παίζει σοβαρό ρόλο στις διεθνείς τιμές/παροχή του πετρελαίου. Τα ΗΑΕ είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, και έχουν υποστεί και μεγάλες ζημιές λόγων του πολέμου, με πολλές στρατιωτικές βάσεις κατεστραμμένες, αλλά και ζημιές στην οικονομία τους.

5) Πρόσφατα, τα ΗΑΕ ουσιαστικά "εξέπεμψαν SOS" προς τις ΗΠΑ:

According to the Wall Street Journal, the UAE’s central bank chief raised the idea of a currency-swap line with Treasury Department and Federal Reserve officials during meetings in Washington, D.C., last week.

To be sure, the UAE has plenty of money, including $270 billion in foreign-exchange reserves and trillions of dollars across its sovereign wealth funds.

But while the UAE isn’t in a crisis, Iran has damaged its energy infrastructure and has blocked oil exports by closing off the Strait of Hormuz, weighing on dollar-denominated revenue.

If the Iran war triggers a deeper economic downturn, a swap line with the U.S. would provide the UAE’s central bank with a cheap supply of dollars that could back the dirham, which is pegged to the greenback, or beef up foreign-exchange reserves in the event liquidity runs low, the report said.

 6) Μάλιστα, από το ίδιο άρθρο, τα ΗΑΕ απείλησαν ουσιαστικά τις ΗΠΑ ότι αν δεν τους δώσουν ενίσχυση, θα "σκεφτούν" ακόμα και το ενδεχόμενο να δεχτούν και αυτοί το γουάν για το εμπόριο του πετρελαίου:

UAE officials also pointed out the U.S. started the Iran war and said they may be forced to use China’s yuan or other currencies for oil transactions if the availability of dollars gets tight, sources told the Journal. 

7) Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, όπου τα ΗΑΕ φεύγουν από τον ΟΠΕΚ+, σε μια προσπάθεια των ΗΠΑ να "αποσταθεροποιήσουν" τον ΟΠΕΚ+, ως αντάλλαγμα για την στήριξη που προφανώς δέχτηκαν να δώσουν στα ΗΑΕ. Παράλληλα, η κίνηση αυτή σημαίνει ότι τα ΗΑΕ θα μπορέσουν να πουλήσουν περισσότερο πετρέλαιο, και να βγάζουν έτσι λεφτά, τώρα που τα χρειάζονται, μιας και πλέον δεν δεσμεύονται από τα όρια στην παραγωγή πετρελαίου που βγάζει το καρτέλ του ΟΠΕΚ+.

8) Δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι, αλλά πάντως θα υπάρξει μια ρήξη στη Μέση Ανατολή, καθώς η επιρροή των ΗΠΑ έχει μειωθεί, και άρα κάποιοι θα παραμείνουν με τις ΗΠΑ (και ενδεχομένως να φύγουν και από τον ΟΠΕΚ+, που το ελέγχουν οι Σαουδάραβες μαζί τους Ρώσους), και μερικοί άλλοι θα πάνε σιγά σιγά με τους Ρωσοκινέζους, ή έστω ουδέτεροι, κρυφοκοιτώντας και το γουάν, ή κάτι παρόμοιο, ως νέο νόμισμα συναλλαγών για το πετρέλαιο. Προφανώς βέβαια, αυτό το "κρυφοκοίταγμα" θα μείνει κρυφό, όσο ακόμα φοβούνται τις ΗΠΑ - οπότε όταν ο πόλεμος των ΗΠΑ με το Ιράν επανέρθει, θα δουν όλοι ποιος θα νικήσει, ώστε να αποφασίσουν ο καθένας με ποιον θα πάει. 

9) Θα έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε και την απάντηση όλων αυτών των μικρότερων πετρελαιάδων, όταν οι ΗΠΑ τους ζητήσουν να χτίσουν νέες βάσεις στη θέση των παλιών, ή έστω να χρησιμοποιήσουν τα εδάφη και τον εναέριο χώρο τους για χτυπήματα εναντίον του Ιράν. Θα τους τα δώσουν, ή μήπως αυτές οι βάσεις, αντί να τους "προσφέρουν προστασία", τελικά τους έκαναν στόχους, και τώρα η οικονομία τους δέχτηκε μεγάλο πλήγμα, που δε θέλουν να γίνει ακόμα μεγαλύτερο;

Saturday, April 4, 2026

Με αφορμή το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Τι θέλει η Κοβέσι (ΕΕ) στην Ελλάδα

Τα σκάνδαλα πάντα ευδοκιμούσαν στην Ελλάδα, από καταβολής του νεοελληνικού κράτους (και ακόμα παλιότερα βέβαια). Ο ρυθμός και η ένταση τους βέβαια έχουν ενταθεί, και αυτή την περίοδο κυριαρχεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που μαζί με τα Τέμπη, έχουν οδηγήσει την ΕΕ να στείλει την Κοβέσι, ως τοποτηρητή, να δουν τί έχουν απογίνει τέλος πάντων τα κονδύλια των κοινοτικών πόρων που έχει εισπράξει η Ελλάδα. 

 Πέρα από την καθαρά οικονομική πλευρά του πράγματος όμως, ή ακόμα και πέρα από την ηθική πλευρά των κλοπών, των ρουσφετιών, κτλ, πρέπει να δούμε το εξής: Οι δανειστές της Ελλάδας δεν μας δανείζουν μόνο για οικονομικούς λόγους, ούτε βέβαια για ηθικούς. Η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο, που μέσω της οικονομικής της εξάρτησης είναι εύκολα ελεγχόμενη, ώστε να προσφέρει στους δανειστές της αυτά που κυρίως χρειάζονται από αυτήν, δηλαδή:

1) Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η Ελλάδα είναι σημαντικός στρατιωτικός, αλλά και εμπορικός/ναυτικός κόμβος στην περιοχή. Ειδικά με την άνοδο του πετρελαίου ως #1 εμπόρευμα στην εποχή μας, η θέση της Ελλάδας (αλλά και της Κύπρου) έχει γίνει τεράστιας σημασίας, και για αυτό βλέπουμε τη βάση της Σούδας, αλλά τις βάσεις στην Κύπρου να παίζουν σοβαρό ρόλο στην επίθεση εναντίον του Ιράν (Στην Κύπρο μάλιστα, οι Άγγλοι κατάφεραν να διατηρήσουν και την εδαφική κυριαρχία σε αυτές τις βάσεις που κατείχαν ως κραταιά δύναμη που ήταν κάποτε, οι βάσεις αυτές δεν ανήκουν καν τυπικά στην Κύπρο!)

2) Λόγω της θέσης στην περιοχή, η Ελλάδα απορροφά και σημαντικό μέρος από τις "παράπλευρες απώλειες" των εκστρατειών στην Μέση Ανατολή, με τους βομβαρδισμένους πρόσφυγες από αυτές τις χώρες να έρχονται στην Ελλάδα, που λειτουργεί ως κυματοθραύστης, ώστε να μην ασχολούνται και πολύ τα πιο καπιταλιστικά προηγμένα κράτη με αυτού του είδους τα θέματα.

 3) Η Ελλάδα είναι ένας ωραίος τουριστικός προορισμός για τους δανειστές μας, και αυτό το βάζω απλά επειδή και ισχύει, αλλά και επειδή αποτελεί βασικό οικονομικό πυλώνα της οικονομίας της Ελλάδας.

 Αυτά θέλουν λίγο-πολύ από την Ελλάδα οι δανειστές μας, και αν μπορούν βέβαια, λογικό είναι αρπάξουν και διάφορα άλλα (πχ λιμάνια, αεροδρόμια, κτλ) κάθε φορά που το κράτος χρεωκοπεί - να σημειώσουμε εδώ ότι το νεοελληνικό κράτος έχει χρεωκοπήσει αρκετές φορές ήδη, με πιο διάσημη ίσως στιγμή τη γνωστή ρήση "δυστυχώς επτωχεύσαμεν", και ο μόνος λόγος που δεν χρεωκόπησε επίσημα στην αρχή της κρίσης του 2008, ήταν επειδή οι δανειστές ήθελαν να εξασφαλίσουν/διασώσουν τις τράπεζες τους, που κρατούσαν να (άχρηστα) ελληνικά ομόλογα, και θα είχαν πρόβλημα σε περίπτωση χρεωκοπίας. Τώρα όμως, αυτό δεν ισχύει και τόσο πολύ, οπότε για να δούμε, μιας και η κρίση του 2008 θα επανεμφανιστεί για το δεύτερο γύρο, καθώς το νόμισμα που τυπώθηκε για να καλύψει τα χρέη, τώρα έχει τελειώσει...

 Τέλος πάντων, όλα αυτά τα (φαινομενικά άσχετα) τα λέω γιατί χρειάζεται να αντιλαμβανόμαστε το τι πραγματικά θέλουν οι δανειστές από την Ελλάδα, ώστε να καταλάβουμε ότι δεν έχουν πρόβλημα να στηρίξουν τόσο τον Μητσοτάκη, όσο και τον οποιοδήποτε Μητσοτάκη, αρκεί αυτός να είναι πρόθυμος να υπακούσει στις προσταγές τους, και να τους δώσει αυτά που χρειάζονται.

Αν διαβάσετε κάποιο από τα διάφορα βιβλία ιστορίας του νεοελληνικού κράτους που κυκλοφορούν (όχι το επίσημο βιβλίο που μοιράζει "δωρεάν" το κράτος στους μαθητές, κάποιο από αυτά που πρέπει εσύ να το αναζητήσεις και να το πληρώσεις στο βιβλιοπωλείο), θα δείτε ότι πολλοί πολέμησαν για να αυξήσουν τις περιουσίες τους, όχι απαραίτητα "για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Και μόλις είδαν ότι οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής ήταν πρόθυμες να ρίξουν χρήματα στην Ελλάδα, προκειμένου να την αποσχίσουν από την (παρακμάζουσα) Οθωμανική Αυτοκρατορία, άρχισαν να μασουλάνε το ένα δάνειο μετά το άλλο:

Win-win βέβαια, με τους δανειστές να αποκτούν την Ελλάδα ως στρατιωτικό/εμπορικό κόμβο, αλλά και ως τουριστικό προορισμό, και νίκη και για όσους έτρωγαν τα δάνεια το ένα μετά το άλλο. Θυμάμαι κάπου είχα διαβάσει ότι λίγο μετά τη νίκη της Επανάστασης του 1821, και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, είχε ήδη αρχίσει το φαινόμενο κάθε κυβέρνηση που κέρδιζε την εξουσία να απολύει τους δημόσιους υπαλλήλους, και να διορίζει άλλους (τους δικούς της). Τότε βγήκε και ο νόμος περί μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, που τώρα σιγά σιγά θέλουν να τον καταργήσουν (υπό τον μανδύα της κάθαρσης, της αριστείας, κτλ, αλλά στην πραγματικότητα για να μπορούν να απολύουν τους άλλους, και να διορίζουν τους δικούς τους).

 Δεν είναι τυχαίο που ο Άδωνις αντιδρά απέναντι στην Κοβέσι λέγοντας ουσιαστικά ότι "δεν τρέχει και τίποτα για τα ρουσφέτια, ίσως μάλιστα η Κοβέσι να είναι και κατευθυνόμενη", ενώ θυμίζω και τη δήλωση του Πάγκαλου, που είχε πει ότι "μαζί τα φάγαμε" - και έχει δίκιο (*σχεδόν)!

Διότι ίσως να μην τα φάγαμε όλοι μαζί, αλλά πολλοί έφαγαν, με επιδοτήσεις, διορισμούς, ρουσφέτια, τακτοποιήσεις αυθαιρέτων, και ποιος ξέρει τι άλλο. Σε αυτούς απευθύνεται ο Πάγκαλος, αυτοί είναι η πελατεία του, και τους λέει ότι "μη μιλάτε πολύ τώρα που οδηγούμαστε σε μία ακόμα χρεωκοπία, διότι και εσείς φάγατε".

Πάντα όμως υπήρχαν και αυτοί που ήταν "στην απέξω", και για αυτό πάντα υπήρχαν κλέφτες στα βουνά που έχουν μείνει στη λαϊκή συνείδηση όχι πάντα ως κοινοί εγκληματίες, αλλά και ως "παλληκάρια" (γιατί άραγε?), αντάρτες, αριστεροί, κτλ. Στο Β' Παγκόσμιο το πράγμα κόντεψε να γίνει ανεξέλεγκτο, με το ΕΑΜ να γιγαντώνεται, και να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο με το αντάρτικο - το πράγμα είχε γίνει τόσο σοβαρό, που ο Τσώρτσιλ (ναι, ο γνωστός) διέταξε το βομβαρδισμό της Αθήνας, παρότι ο πόλεμος είχε τελειώσει, και το ΕΑΜ είχε πολεμήσει υπέρ των Συμμάχων. Ναι, αλλά ο Τσώρτσιλ, και αργότερα οι Αμερικάνοι, ήθελαν την Ελλάδα, για τους λόγους που προείπαμε (στρατιωτική βάση, εμπορικός κόμβος, τουρισμός). Και για αυτό έδωσαν στον Στάλιν άλλες περιοχές, αλλά τα βρήκαν μαζί του για να πάρουν αυτοί την Ελλάδα, και τα κατάφεραν, έστω και με βομβαρδισμό της Αθήνας, και έστω και με ντόπιους πολιτικούς που ήταν συνεργάτες των ναζί, μαυραγορίτες, και λαμόγια, που ρημάζουν το ένα δάνειο μετά το άλλο.

Αυτό όμως, δηλαδή το ρήμαγμα των δανείων, δεν αποτελεί και τόσο μεγάλο πρόβλημα για τους δανειστές, γιατί για αυτούς είναι ένα μικρό τίμημα που πληρώνουν από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους για να πάρουν αυτά που πραγματικά θέλουν από την Ελλάδα.

Αν η Ελλάδα κηρύξει και πτώχευση και 4-5 φορές μέσα σε 2 αιώνες ιστορίας, δεν έγινε και τίποτα, άλλωστε αποτελεί και αυτό μια ευκαιρία για τους δανειστές να αρπάξουν και αυτοί μέρος από τα "ασημικά του κράτους". Αρκεί οι ντόπιες κυβερνήσεις να τους δίνουν αυτά που θέλουν.

Από την άλλη πλευρά όμως, και για να μην τους αδικήσουμε, οι δανειστές ξέρουν, από τη δική τους πρακτική εμπειρία, ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί καλύτερα αν οι κυβερνήσεις ικανοποιούν τα "αίσθημα περί δικαίου" που έχουν οι λαοί: Δηλαδή ναι, εντάξει, υπάρχουν και στο εξωτερικό λαμογιές, είτε παράνομες, είτε και νόμιμες (πχ οι λομπίστες στο Ευρωκοινοβούλιο, ή στις ΗΠΑ), αλλά προφανώς ΟΧΙ στην ίδια έκταση με εδώ.

Και αυτό διότι κάποια από τα σκάνδαλα βγαίνουν στην επιφάνεια και κάποιοι τιμωρούνται. Έτσι, και αυτοί που θέλουν να κάνουν μια λαμογιά (από τον πρόεδρο μιας χώρας, έως τον τελευταίο "απλό πολίτη") πρέπει να το σκεφτούν διπλά, αλλά και οι υπόλοιποι (αυτοί που δε θέλουν να κάνουν λαμογιές) είναι πιο ευχαριστημένοι, διότι τα λαμόγια τιμωρούνται (κάποιες έστω φορές), και εφόσον είναι πιο ευχαριστημένοι, και πιο παραγωγικοί είναι, και ούτε κάνουν βέβαια και τίποτα περίεργες σκέψεις για διαμαρτυρίες, πορείες, ή για ανατροπή του καπιταλισμού [βέβαια, για κάποιον λόγο, οι ΗΠΑ, και ολόκληρη η Δύση δεν τα πάει και πολύ καλά, με τα χρέη να έχουν συσσωρευτεί, οπότε τελικά ίσως ο καπιταλισμός να οδηγήσει σε τεράστια φτωχοποίηση α λα κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλοκ, αλλά προς το παρόν αυτό ακούγεται εξωγήινο στα αυτιά των λαών της Δύσης, οπότε ας μην το συζητάμε καν].

Επιστρέφουμε όμως στα της δικαιοσύνης, που όντως στο εξωτερικό φροντίζουν πού και πού να την ικανοποιούν στα μάτια του λαού, με τα οφέλη που αναφέραμε πιο πάνω. Κάθε μηχανή χρειάζεται και το λιπαντικό της, για να συνεχίσει να λειτουργεί σωστά άλλωστε, και αυτό το ξέρουν στο εξωτερικό. Αντίθετα, οι ντόπιες κυβερνήσεις λειτουργούν εντός παρασιτικά, γιατί το μυαλό τους είναι απλά στη μάσα. Δεν υπάρχουν σχέδιο για παραγωγικές καπιταλιστικές επενδύσεις, πέρα ίσως από μεμονωμένες προσπάθειες, γιατί απλούστατα αυτό το σχέδιο δεν χρειάζεται να υπάρχει: Οι δανειστές μας θέλουν για άλλες δουλειές, και οι ντόπιοι θέλουν απλά να φάνε (με την ανοχή των δανειστών, εφόσον τα λαμόγια αυτά είναι συνεργάσιμα, και κάνουν αυτά που θέλουν οι δανειστές).

ΟΜΩΣ, επειδή οι ντόπιοι αυτοί κυβερνώντες δεν έχουν μέτρο στη μάσα, και επειδή λειτουργούν με όρους μαφίας (όπου υπάρχει ομερτά), οι δανειστές είναι υποχρεωμένοι πού και πού να κάνουν αυτοί μια "αλλαγή λαδιών" στη μηχανή της Ελλάδας, και να στέλνουν πχ την Κοβέσι, ώστε να αποκαταστήσουν αυτοί το "αίσθημα περί δικαιοσύνης", τιμωρώντας τα πιο καραμπινάτα σκάνδαλα. Αλλιώς, το ξέρουν ότι το πράγμα θα ξεφύγει, αυτό δείχνει η ιστορία, ειδικά όταν η γενικότερη κατάσταση είναι άσχημη και οι λαοί ζορίζονται (όπως είναι και στη σημερινή εποχή, με τη Δύση να είναι καταχρεωμένη).

Για να μην παρεξηγηθώ, εγώ στηρίζω την Κοβέσι, και όσο περισσότερα βγουν στην επιφάνεια, και όσοι περισσότεροι τιμωρηθούν, τόσο το καλύτερο.

Όλα αυτά όμως τα έγραψα, πολύ γρήγορα και πρόχειρα βέβαια, για να δούμε και το τι πραγματικά θέλουν οι δανειστές, αλλά και το ποιος είναι ο φαύλος κύκλος του νεοελληνικού κράτους, που οδηγεί είτε σε λαμογιές, ρουσφέτια, κτλ, είτε στο να είσαι "στην απέξω", και να είσαι τελικά το "κορόιδο της υπόθεσης", χωρίς καμία σοβαρή προοπτική για ουσιαστική καπιταλιστική ανάπτυξη, μιας και ούτε οι δανειστές μας έχουν τέτοιου είδους σχέδια για την Ελλάδα, ούτε οι ντόπιοι κυβερνώντες ενδιαφέρονται για κάτι άλλο πέρα από τη δική τους μάσα.

Οι ντόπιοι αυτοί κυβερνώντες έχουν τα "δικά τους παιδιά", που τους στηρίζουν, και παράλληλα "κάθονται σούζα" στους δανειστές, που μας θέλουν μόνο για τη θέση μας στο χάρτη, άντε και για το το ωραίο κλίμα το καλοκαίρι (και αυτό μόνο όταν δεν έχουν χρεωκοπήσει και οι ίδιοι - κοντός ψαλμός αλληλούια). Οπότε, για ακόμα μία φορά, οι υπόλοιποι είναι "στην απέξω", και απλά δεν εκφράζονται πολιτικά από κανέναν αυτή τη στιγμή.

Οι δανειστές κάνουν ότι μπορούν για να το μαζέψουν λίγο, και για αυτό την ώρα που ο Άδωνις πχ τσαντίζεται και τσιρίζει ότι "τα ρουσφέτια είναι νορμάλ", αυτοί λαδώνουν λίγο τη μηχανή, προσφέροντας λίγη δικαιοσύνη στο λαό, πριν την προσφέρει κάποιος άλλος (είτε από τα πιο Ακροδεξιά, είτε από τα αριστερά (χλωμό αυτό το τελευταίο βέβαια, η αριστερά δεν έχει καμία πρόταση). Και επειδή αυτός ο κάποιος άλλος είναι άγνωστος, άσε να πιάσουμε εμείς μερικούς σου λένε οι δανειστές, ώστε τελικά να παραμείνει το στάτους κβο, που τελικά το ελέγχουμε και παίρνουμε αυτά που θέλουμε, από βάσεις στη Σούδα μέχρι Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, και από λιμάνια και αεροδρόμια που τα αγοράζουν αυτοί, μέχρι όμορφες παραλίες για το καλοκαίρι, για να ξεκουράζονται λιγάκι και αυτοί, αλλά και οι δικοί τους εργαζόμενοι (που προφανώς και λαμβάνουν περισσότερα λεφτά ως μισθό, διότι εκεί έχουν ως στόχο το να είναι ανταγωνιστικοί και να παράγουν πλούτο, σε αντίθεση με εδώ, που μας προορίζουν για άλλα πράγματα). 

Friday, March 27, 2026

Με αφορμή την επίθεση στο Ιράν: Τι θέλουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

 Όλοι ξέρουν βέβαια τί θέλουν οι ΗΠΑ στη μέση Ανατολή: Το πετρέλαιο.

Ωστόσο, και αυτό είναι βασικό, οι ΗΠΑ δεν κάνουν την μία επίθεση μετά την άλλη (εδώ και δεκαετίες) με σκοπό να κλέψουν το πετρέλαιο, να το βάλουν στα τάνκερ και να το πάρουν πίσω στην Αμερική ως λάφυρο πολέμου. Το πετρέλαιο μένει κατά βάση στα χέρια των ντόπιων πετρελαιάδων, τουλάχιστον όσων είναι "καλά παιδιά", εξ ου και οι ζάμπλουτοι Άραβες πρίγκηπες με τις κόκες, τις πόρνες και τις Φεράρι τους.

Εκτός όμως από τους "καλούς" πετρελαιάδες, υπάρχουν και οι άλλοι, οι "κακοί", που "καταπιέζουν τους υπηκόους τους" και πρέπει οι Αμερικάνοι να τους "απελευθερώσουν" (αν και αυτό έχουν ψιλοσταματήσει να το λένε οι Αμερικάνοι, γιατί όλοι ξέρουν πλέον το πόσο ψεύτικο και υποκριτικό είναι).

Ποιο είναι το κοινό στοιχείο στοιχείο όλων αυτών των "κακών" πετρελαιάδων (αναμεσά τους και του Ιράν), που ωθεί τις ΗΠΑ στο να τους βομβαρδίζουν; Η άρνησή τους να δεχτούν το "κανόνα του πετροδολαρίου", που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ, δηλαδή η άρνησή τους να πληρώνονται για το πετρέλαιο που πουλάνε αποκλειστικά και μόνο σε δολάρια.

Iraq nets handsome profit by dumping dollar for euro

Libya Invasion Was About Gaddafi's Golden Plan

Iran president calls U.S. dollar 'worthless'

Exclusive: Iran wants euro payment for new and outstanding oil sales - source

(τα άρθρα είναι παλιά, πλέον πχ το ιράν δε ζητάει Ευρώ, ζητάει γουάν, και θα έρθουμε και σε αυτό, όσο μπορώ μέσα στα πλαίσια ενός μόνο άρθρου).
Γιατί οι πετρελαιάδες όμως νοιάζονται τόσο πολύ για το αν θα πληρώνονται σε δολάρια ή σε άλλο νόμισμα, και γιατί οι ΗΠΑ να κάνουν τον έναν πόλεμο μετά τον άλλο για αυτό το θέμα;
Η απάντηση είναι ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πλέον άλλους πυλώνες στήριξης της οικονομίας τους πέρα από αυτόν τον ("αόρατο" για πολλούς) κανόνα του πετροδολαρίου: 
 
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το δολάριο έγινε παγκόσμιο νόμισμα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, όταν η μισή Ευρώπη είχε βομαρδίσειτ ην άλλη μισή, η Ιαπωνία είχε φάει δύο πυρηνικά, και η Σοβιετική Ένωση πήρε τον δικό της δρόμο. Η Αμερική αντίθετα, πέρα από το περλ Χάρμπουρ, δεν είχε βομραρδιστεί περαιτέρω, άρα η βιομηχανική της βάση ήταν ανέπαφη. Οπότε, η ανερχόμενη (τότε) υπερδύναμη της Αμερικής, πήρε τα σκήπτρα από την Αγγλία, που ως τότε ήταν η κυρίαρχη δύναμη, και το δολάριο αντικατέστησε τη στελίνα ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Δεν είναι και τόσο περίεργο που ο δυτικός κόσμος εμπιστεύτηκε τιε ΗΠΑ τότε, μιας και πάνω από των 50% των παγκόσμιων εξαγωγών ήταν "made in USA" (αφού όλοι οι άλλοι ήταν βομβαρδισμένοι) . Η Αμερική ήταν η Κίνα της εποχής, έφτιαχνε τα πάντα.
 
Καθώς όμως τα υπόλοιπα κράτη ανοικοδόμησαν την παραγωγική τους βάση, άρχισαν να καλύπτουν το χαμένο έδαφος, και ξαφνικά η Αμερική έπαψε να είναι το "μοναδικό εργοστάσιο του κόσμου ". Αυτό, οικονομικά αντικατοπτρίστηκε και στα ελλείμματα που άρχισαν σιγά-σιγά να έχουν, με "σημείο καμπής" τον κοστοβόρο (και οικονομικά) πόλεμο στο Βιετνάμ.
Τότε, όλα τα νομίσματα (και το δολάριο) ήταν δεμένα με το χρυσό, με βάση μια σταθερή ισοτιμία (ο λεγόμενος "κανόνας του χρυσού", πχ ένα δολάριο ισοδυναμούσε με Χ γρμμάρια χρυσού).
Καθώς όμως οι ΗΠΑ είχαν ελλείμματα, υπήρχε πλέον ανάγκη να τυπώσουν δολάρια, για να καλύψουν αυτά τα ελλείμματα - κάτι που όμως υποτιμά την αξία του νομίσματος (πληθωρισμός).
 
Επειδή όμως τα υπόλοιπα κράτη το κατάλαβαν αυτό, άρχισαν να μην θέλουν να πληρώνονται σε δολάρια, με αποκορύφωμα τον Γάλλο πρόεδρο Ντε Γκωλ (ναι αυτόν που έχουν ονομάσει έτσι και το αεροπλανοφόρο τους στη Γαλλία), που ζήτησε να πληρωθεί...σε χρυσό αντί για δολάρια που πληθωρίζονται και χάνουν την αξία τους. Ήταν φανερό ότι το δολάριο δύσκολα θα κρατούσε το ρόσο του ως παγκόσμιο αποθεματικό νμισμα, γιατί κανένας δε θέλει να έχει απόθεμα σε νόμισμα που πληθωρίζεται.
 
Ως απάντηση σε αυτό το πρόβλημα, ο Νίξον που ήταν τότε πρόεδρος των ΗΠΑ...κατήργησε τον κανόνα του χρυσού. Πλέον οι ΗΠΑ μπορούσαν να τυπώνουν ελεύθερα όσο νόμισμα ήθελαν. Ποια είναι η αξία του νομίσματος αυτού όμως; Πριν, άξιζε κάτι σε χρυσό, τώρα τί αξίζει;
Πλέον, το νόμισμα είναι στην εποχή μας μια ιδιότυπη μετοχή του κράτους που το εκδίδει. Όπως οι μετοχές, μπορεί να πάει καλά, αν το κράτος πάει καλά, και να πάει κακά, αν το κράτος δεν τα πάει καλά (και ναι, όπως και στις μετοχές, οι εταιρείες κάνουν διάφορες λαμογιές και κόλπα, το ίδιο και τα κράτη, αλλά η βασική αρχή δεν αλλάζει).
 
Λίγο μετά την ανακοίνωση αυτή του Νίξον ότι καταργεί τον κανόνα του χρυσού, η Σαουδική Αραβία κήρυξε πετρελαικό εμπάργκο εναντίον των ΗΠΑ - δεν τους έδινε πετρέλαιο. Γιατί να δώσει το #1 εμπόρευμα της παγκόσμιας οικονομίας με αντάλλαγμα έναν νόμισμα που ποιος ξέρει τί θα αξίζει σε μερικά χρόνια, ή έστω μερικές δεκαετίες;
Η κρίση αυτή ξεπεράστηκε με μια λύση όπου η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε κατακόρυφα - με λίγα λόγια, η Σ. Αραβία δέχτηκε να το πουλάει, αλλά σε μια πολύ ανεβασμένη τιμή, αντικατοπτρίζοντας έτσι το γεγονός ότι η πραγματική αξία του δολαρίου ήταν μειωμένη.
 
Από την άλλη πλευρά όμως, η Αμερική κατάφερε τότε κάτι πολύ σημαντικό: Πρόσφερε στην Σαουδική Αραβία την "προστασία" της, ως ντβαντζής της Μέσης Ανατολής, και ως αντάλλαγμα η Σαουδική Αραβία δέχτηκε να πληρώνεται μόνο σε δολάρια για το πετρέλαιο που πουλάει.
 
Έτσι, όλες οι υπόλοιπες χώρες, πχ η Γαλλία του Ντε Γκωλ, που έως τότε δεν ήθελαν το δολάριο, ήταν υποχρεωμένες να πάνε σε ανταλλακτήρια νομισμάτων, σαν αυτά που πάνε οι τουρίστες σε άλλες χώρες για να ανταλλάξουν πχ τα ευρώ τους στο νόμισμα της χώρας που επισκέπτονται. Εκεί, σε αυτα τα διατραπεζικά ανταλλακτήρια νομισμάτων, οι χώρες αντλάσουν το νόμισμά τους σε δολάρια, και μετά χρησιμοποιούν αυτά τα δολάρια για να αγοράσουν το πετρέλαιο που χρειάζονται.
 
Πρακτικά, οι ΗΠΑ έχουν έτσι δημιουργήσει ένα σύστημα τεχνητής ζήτησης για το νόμισμά τους: Οι άλλες χώρες δεν το θέλουν, διότι πληθωρίζεται και χάνει την αξία του, αλλά από την άλλη πλευρά, το χρειάζονται, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως μέσο αγοράς του πετρελαίου.
 
Μετά την άνοδο της Κίνας, τα ελλείμματα των ΗΠΑ (αλλά και της Δύσης γενικότερα) έχουν εκτοξευτεί, και το εξωτερικό χρέος αυξάνεται κατά πολύ - μετά και την κρίση του 2008, αυτό ήρθε πολύ πιο έντονα στην επιφάνεια.
Η απάντηση της Δύσης ήταν να τυπώσει νόμισμα και να καλύψει έτσι τα χρέη, ώστε να κερδίσει χρόνο και να δει πώς θα αντιμετωπίσει την Κίνα.
 
Όμως, όλα αυτό το τύπωμα νόμίσματος εννοείται ότι φέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα του γιατί να θέλει ένας πετρελαιάς να πουλήσει το #1 εμπόρευμα της σύγχρονης οικονομίας, με αντάλλαγμα ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται και άρα νομοτελειακά θα χάσει, αργά ή γρήγορα, την αξία του;
 Να λοιπόν το γιατί στη Μέση Ανατολή ευδοκιμούν οι "κακοί δικτάτορες", που "καταπιέζουν τους πληθυμσούς" τους, και χρειάζονται διαρκώς να τους βομβαρδίζουμε...
 
Πολλοί λένε ότι το Ισραήλ ελέγχει τις ΗΠΑ, αλλά προφανώς αυτό δεν ισχύει - το Ισραήλ είναι το "λυκόσκυλο" των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, και αναλαμβάνει πολύ μεγάλο μέρος της βρώμικης δουλειάς. Βέβαια, οι ΗΠΑ είναι σε φάση παρακμής, και είναι σίγουρο ότι έχουν μειωμένες δυνατότητες, αλλά και ικανότητες να παράξουν πολιτική (δες πχ τις διάφορες παρακμιακές δηλώσεις Τραμπ, που μοιάζει πλέον με φιγούρα "τρελού βασιλιά"). Άρα, το Ισραήλ σαφώς και μπορεί να επηρεάζει περισσότερο τις εξελίξεις, με βάση τη δική του ατζέντα, αλλά πάντα θα εξαρτάται από τις ΗΠΑ, που δεν είναι και τόσο άσχετες όσο ίσως η φιγούρα του Τραμπ να δείχνει:
Οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει πολλά, πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι έχουν ως βασικό αντίπαλο την Κίνα: 
1) Ανατίναξαν τον nord stream 2, τον αγωγό που θα έδινε άφθονο και φθηνό φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Αυτό, όχι μόνο ήταν πλήγμα εναντίον της Ρωσίας, αλλά και εναντίον της Ευρώπης, που πλέον εισάγει αέριο...από τις ΗΠΑ, και μάλιστα σε πολύ υψηλή τιμή, που έχει διαλύσει τη βιομηχανική βάση της Ευρώπης.
2) Κατέλαβαν τα πετρέλαια της Βενεζουέλας. 
3) Το Ισραήλ ισοπέδωσε τη Γάζα, πολέμησε τη Χεζμπολάχ, κτλ, που αποτελούν σε μεγάλο βαθμό υποστηλώματα του Ιράν στην περιοχή. Αυτό προετοίμασε το έδαφος για τη μεγάλη επίθεση στο Ιράν, γιατί δε θα μπορούσαν να επιτεθούν σε έναν τόσο δυνατό αντίπαλο όσο το Ιράν, χωρίς πρώτα να εξοντώσουν, όσο μπορούν, τους βασικούς του συμμάχους στην περιοχή, ώστε να μην έχουν πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.
4) Επιτέθηκαν στο Ιράν, που αποτελεί το βασικότερο υποστήλωμα των Ρωσοκινέζων στην περιοχή, και έχει εδώ και χρόνια εκδηλώσει την αντίθεσή του στο να πληρώνεται σε δολάρια. Μόνο που εδώ το πράγμα αρχίζει να χαλάει, μιας και το Ιράν (με τη βοήθεια των Ρωσοκινέζων έστω), αποδεικνύει ότι έχει συγκροτημένη ηγεσία, στόχους, σχέδιο, στρατωιτικές ικανότητες, κτλ, και...νικάει.
 
Οπότε, ναι μεν είμαστε όλοι συνηθισμένοι σε πολεμικές εκστρατείες των ΗΠΑ, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τελειώνουν με νίκη των Αμερικάνων, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα δεν πάνε έτσι:
Αντί για διάλυση του Ιράν, ώστε μετά να κόψουν το βασικό υποστύλωμα των Ρωσοκινέζων στην περιοχή, ίσως να δούμε περιορισμό του Ισραήλ (περιορισμός του Ισραήλ = μείωση των συνόρων του, που διαρκώς αυξάνονται εδώ και δεκαετίες), αποχώρηση των μερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή, μερικώς έστω, και κυρίως, την ντε φάκτο αντικατάσταση του δολαρίου ως νόμισμα πληρωμής για το πετρέλαιο, σε πολλά κράτη της περιοχής. Αυτό είναι το βασικότερο υποστήλωμα των ΗΠΑ, και αποτελεί προάγγελο για την πτώση τους, α λα Ρώμη το επόμενο διάστημα.
 
Ο πόλεμος βέβαια στο Ιράν έχει δρόμο ακόμα, και ίσως να βρεθούν άλλες λύσεις και συμβιβασμοί, τους οποίους θα τους δούμε, αλλά τα "ασύλληπτα" αυτά σενάρια θα πρέπει σιγά σιγά να εξετάζονται, καθώς οι ΗΠΑ χάνουν αυτόν τον πόλεμο, κατ' όπως φαίνεται.

 

 

 

 

Tuesday, May 12, 2020

Live meeting στις 19.00

Καλησπέρα,

Όσοι θέλουν να συμμετέχουν στο live meeting, μπορούν απλά να ακολουθήσουν το παρακάτω link - πρόκειται για μια πλατφόρμα σαν το zoom, skype, κτλ, που όμως είναι open-source και δεν κάνει tracking, ενώ παράλληλα έχει και το πλεονέκτημα ότι δεν χρειάζεται κάποιο account. Απλά δημιουργείς ένα meeting, και λειτουργεί κατευθείαν για όσους θέλουν να το παρακαλουθήσουν
https://meet.jit.si/ciaoant1

Ευχαριστώ και τα λέμε εκεί στις 19.00.

Sunday, May 10, 2020

Ενημέρωση για τη Live συνομιλία

Όπως ανέφερα και στο χθεσινό ποστ, το ενδιαφέρον είναι περιορισμένο, οπότε θεωρώ ότι σε μια πρώτη φάση θα μπορούσαμε να οργανώσουμε ένα -δοκιμαστικό έστω- mini event την Τρίτη (12 Μαΐου) στις 19.00.. Εφόσον η συμμετοχή δεν είναι μεγάλη, απλά θα ανεβάσω ένα link στο blog για τη δικτυακή συνομιλία, οπότε όσοι ενδιαφέρεστε, απλά μπείτε στο blog εκείνη την ημέρα/ώρα, και κλικάρετε στο link για να μπείτε στη συνομιλία.

Ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον, και καλή συνέχεια.

Saturday, May 9, 2020

Ντοκιμαντέρ με παραγωγό τον γνωστό Michael Moore, για την "πράσινη ενέργεια", και το αν τελικά βοηθάει το περιβάλλον ή όχι



Παρότι δε συμφωνώ με "ολόκληρη" την άποψη του δημιουργού του ντοκιμαντέρ, και εντόπισα και καναδυό λαθάκια σε αυτά που λέει, αξίζει να το δείτε -  μιλάει για την απάτη της "πράσινης ενέργειας", και είναι από τα λίγα, αν όχι το μοναδικό ντοκιμαντέρ που μιλάει για αυτό το ζήτημα (συνήθως η όποια αριστερά υπάρχει σήμερα, δέχεται "αυτόματα" καθετί που προβάλλεται ως "πράσινο", χωρίς καμία κριτική σκέψη. Και αυτό εκμεταλλεύονται όσοι επενδύουν σε "πράσινη ενέργεια" προβάλλοντας ένα "φιλικό προς το περιβάλλον" πρόσωπο, την ίδια ώρα που απλά βγάζουν λεφτά, χωρίς να σώζουν ούτε το περιβάλλον, ούτε κανέναν εκτός από τους εαυτούς τους).

Σχετικά με το poll που έχει αναρτηθεί στο blog, παρατηρώ ότι το ενδιαφέρον για κάτι το Live είναι περιορισμένο, οπότε δεν ξέρω αν έχει νόημα να γίνει ή όχι. Αν παρόλα αυτά ενδιαφέρεται κάποιος, μπορείτε απλά να αφήσετε ένα comment κάτω από αυτή την ανάρτηση, και να βρούμε στη συνέχεια και μια ώρα.Ας είμαστε και "λίγοι και καλοί", δεν με ενδιαφέρει και τόσο ο αριθμός των συμμετεχόντων προσωπικά για να είμαι και ειλικρινής.

Ευχαριστώ και καλή συνέχεια.

Friday, May 8, 2020

7 Μαίου 2020

Πριν δούμε μερικές ειδήσεις "στα γρήγορα", λόγω έλλειψης χρόνου, ίσως θα έχετε παρατηρήσει και ένα poll που έχει ανέβει στα δεξιά του blog, με το ερώτημα αν θα ενδιαφερόσασταν για μια Live διαδικτυακή συζήτηση, πχ μέσα σε αυτό το Σαββατοκύριακο. Αν υπάρξει ενδιαφέρον, θα το οργανώσουμε αναλόγως.

Από εκεί και πέρα, μένοντας στο θέμα του πετρελαίου, βλέπουμε καταρχήν "τα γνωστά", ότι δηλαδή στις ΗΠΑ πολλοί παραγωγοί shale oil "κατεβάζουν ρολά":
US Oil Rig Count Collapses As Wave Of Shale Well Closures Begins
The Great Shale Shut-In Has Begun, Making Good on Trump’s Pledge

Οι σημαντικές όμως εξελίξεις ήταν καταρχήν η "απάντηση" των ΗΠΑ στην επίθεση της Σαουδικής Αραβίας, με την Αμερική να ανακοινώνει ότι αποσύρει τη [στρατιωτική] προστασία που παρέχει στο εκεί καθεστώς (είναι ξεκάθαρο ότι η Αμερική "πουλάει προστασία" πλέον, καθώς από εμπορική/οικονομική πλευρά, δεν είναι πλέον η μοναδική υπερδύναμη - ίσα ίσα που είναι μια "|ξεπεσμένη υπερδύναμη", προς το τέλος του κύκλου της ως τέτοια, και στη Σαουδική Αραβία δεν αρέσει καθόλου η παλιότερη συμφωνία, με την Αμερική να παρέχει προστασία, και τη Σ. Αραβία να πουλάει πετρέλαιο αποκλειστικά και μόνο σε δολάρια, ένα νόμισμα που πλέον πληθωρίζεται "μέχρι τέλους"):
US To Remove Patriot Missile Protection From Saudi Arabia Amid Oilpocalypse

Μια άλλη σημαντική είδηση, που αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα δυτικά μέσα (αν και πχ το bloomberg την μετέδωσε και εκεί την βρήκαμε και εμείς), είναι η τελευταία εξέλιξη στο μέτωπο του Nordstream 2, του νέου αγωγού μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας: Αν θυμάστε, είχαμε αφήσει το θέμα στο ότι η άμεσα εμπλεκόμενοι (Ρωσία+Γερμανία) τα είχαν βρει σε όλα, και οι ενδιάμεσες χώρες είχες όλες δώσει το ΟΚ (Η Δανία ήταν η τελευταία που το δέχτηκε).

Οι ΗΠΑ είχαν απειλήσει με κυρώσεις όποια εταιρεία συμμετέχει στην κατασκευή του αγωγού, και αυτό είχε δημιουργήσει ένα θέμα, διότι ο αγωγός περνάει σε μερικά σημεία κάτω από το νερό, και χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός και τεχνογνωσία για να επιτευχθεί αυτό.

Επειδή λοιπόν είναι λίγες οι εταιρείες που μπορούν να φέρουν εις πέρας το έργο αυτό, και οι περισσότερες φοβήθηκαν τις κυρώσεις των ΗΠΑ, που θα τις απέκλειαν από άλλα διεθνή έργα, το θέμα είχα προσωρινά παγώσει. Τελικά όμως..."σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός, τύφλα να'χει ο πεθερός", και η Ρωσία είχε δηλώσει ότι θα κατασκευάσει μόνη της το επίμαχο "δύσκολο" τμήμα του αγωγού.

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, διαβάζουμε στο bloomberg ότι το πλοίο που θα ασχοληθεί με το έργο αυτό έφτασε ήδη στη θάλασσα της Βαλτικής, απ' όπου θα περάσει ο αγωγός:
Russian Ship That Could Finish Nord Stream 2 Link Reaches Baltic

Την ίδια ώρα, η Αμερική, όπως και όλος ο δυτικός κόσμος βέβαια, βυθίζεται στην ύφεση. Την απάντηση των ΗΠΑ την ξέρουμε βέβαια, θα τυπώσουν μέχρι τέλους, και θα διασώσουν "τα δικά τους παιδιά". Μένει να δούμε τι και πόσο θα αξίζει το δολάριο, μιας και ουδείς ασχολείται με το α ανατρέψει αυτά τα σχέδια - θα έλεγα ότι η παντελής έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου οδηγεί πολλούς να τα υποστηρίζουν τα μέτρα, για να πάρουν (προσωρινά) έστω μερικά ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, όσο τυπώνονται τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων....

Στην Κίνα...συνεχίζουν να χτίζουν εμπορικές σχέσεις με την Ευρώπη:
Xi’s ‘Silk Railway’ halves delivery time to Europe

Σε άλλες ειδήσεις: