Η Σαουδική Αραβία πάει να αποκτήσει πυρηνικά

 Με τις ΗΠΑ να μην μπορούν (ακόμα) να αποδεχτούν την ήττα τους, το μέτωπο στο Ιράν συνεχίζεται, και πλέον το Ιράν και οι σύμμαχοί του (Χούθι) πλέον επιτίθενταιόχι απλά στους "μικρούς" περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή, διαλύοντας τις αντίστοιχες Αμερικανικές βάσεις (καθώς και άλλους στόχους όπως αμερικανοκινούμενα datacenters της Amazon κτλ), αλλά πλέον χτυπούν και τη Σαουδική Αραβία.

Η Σαουδική Αραβία είναι διαφορετική περίπτωση, διότι έχει το περισσότερο και το "καλύτερο" πετρέλαιο, αποτελώντας τον ρυθμιστή την αγοράς πετρελαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Έχουμε δει τη συμφωνία των ΗΠΑ με τους Σαουδάραβες να πουλάνε υποχρεωτικά το πετρέλαιο τους μόνο σε δολάρια (πετροδολάριο), δημιουργώντας έτσι τεχνητή ζήτηση για το νόμισμα των ΗΠΑ, καθώς όλες οι υπόλοιπες χώρες υποχρεώνονται να μετατρέπουν τα δικά τους νομίσματα σε δολάριο, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση για το δολάριο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πολύτιμο και έχει μεγάλη αξία (παρότι οι ΗΠΑ το πληθωρίζουν, τυπώνοντας διαρκώς δολάρια, για να καλύψουν τα χρέη τους).

Οι πετρελαιάδες δε θέλουν το δολάριο για αυτό το λόγο, και για αυτό έχουμε τα παραδείγματα του Σαντάμ στο Ιράκ, του Καντάφι στη Λιβύη, και τώρα του Ιράν, που με το που δηλώνουν ότι δε θέλουν να πληρώνονται σε δολάριο, βαφτίζονται τρομοκράτες, και δέχονται επίθεση από τις ΗΠΑ.

Η Σαουδική Αραβία μέχρι τώρα δέχεται το δολάριο, με αντάλλαγμα την προστασία των ΗΠΑ - όταν ελέγχεις το #1 εμπόρευμα της παγκόσμιας οικονομίας, δεν τρέχει και τίποτα να χάσεις και μερικά λεφτά, προκειμένου να είσαι τουλάχιστον ασφαλής, ώστε να βγάζεις το πετρέλαιο, και να ζεις τη ζωή που όλοι ξέρουμε ότι ζουν οι πρίγκηπες της Σαουδικής Αραβίας.

Από την άλλη όμως, η Σαουδική Αραβία δεν είναι τυφλή, άλλωστε αυτή ήταν που "επαναστάτησε" εναντίον των ΗΠΑ με την πετρελαική κρίση του 1973, όταν δε δέχτηκε τα δολάρια μετά την απόφαση του Ρίτσαρντ Νίξον να διακόψει τον κανόνα του χρυσού, ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν να τυπώνουν δολάρια χωρίς όριο.

Επίσης, η Σαουδική Αραβία έχει πλέον ως #1 πελάτη της την Κίνα, μιας και αυτή είναι πλέον η βιομηχανική υπερδύναμη, όχι οι ΗΠΑ. Γιατί να μείνει με την απερχόμενη υπερδύναμη, και όχι με την ανερχόμενη, ειδικά όταν ήδη αυτή αποτελεί τον καλύτερο πελάτη της;

Σε αυτό το πλαίσιο, και με την τεταμένη κατάσταση που επικρατεί στη Μέση Ανατολή για το ποιος θα ελέγχει το πετρέλαιο, η Σαουδική Αραβία έχει ήδη κάνει μια κίνηση που πέρασε σχετικά απαρατήρητη, αλλά είναι σημαντική, καθώς έχει υπογράψει "αμυντική συμφωνία" με το Πακιστάν, ώστε το Πακιστάν, που έχει πυρηνικά όπλα, να υπερασπιστεί τη Σαουδική Αραβία στρατιωτικά αν αυτό χρειαστεί:

On 17 September 2025, Saudi Arabia - a member of the Nuclear non-Proliferation Treaty - and nuclear-armed Pakistan signed a Strategic Mutual Defence Agreement. The pact commits both states to treat any attack on one as an attack on both, formalising a long-standing security partnership and signalling a shift in Gulf states’ security away from exclusive reliance on the United States.

The official text of the agreement has not been published, but a Saudi official, when asked if it included the use of Pakistan’s nuclear arsenal, said: “This is a comprehensive defensive agreement that encompasses all military means”.

Τώρα το Ιράν αποδεικνύει -και στην πράξη πλέον- ότι οι ΗΠΑ δεν είναι ανίκητες, και αντίθετα έχουν χάσει πάρα πολλές βάσεις στην περιοχή (βάσεις που όχι μόνο υπάρχουν για να "χτυπήσουν τους εχθρούς της Αμερικής", αλλά αποτελούσαν, μεταξύ άλλων, και την έμπρακτη προστασία των ΗΠΑ προς τη Σαουδική Αραβία. Αυτή την προστασία έχουν πουλήσει άλλωστε οι ΗΠΑ στους Σαουδάραβες, με αντάλλαγμα το πετροδολάριο).

Οπότε οι Σαουδάραβες τα βλέπουν όλα αυτά, και μάλλον έχουν όχι απλά "δεύτερες σκέψεις" για τη συμφωνία τους με τις ΗΠΑ, αλλά και τρίτες, και τέταρτες, και πέμπτες.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι ΗΠΑ έδωσαν στους Σαουδάραβες το δικαίωμα να αναπτύξουν πυρηνικά, χωρίς καν έλεγχο από τους διεθνείς οργανισμούς ή οποιοδήποτε άλλον περιορισμό. Μιλάμε για μία τεράστια παραχώρηση, που γίνεται στα πλαίσια της προσπάθειας των Αμερικάνων να κρατήσουν ευχαριστημένη τη Σαουδική Αραβία, ώστε να μην αυτομολύσει στο αντίπαλο στρατόπεδο, και χάσουν το πετροδολάριο:

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των Wall Street Journal, New York Times και CNN, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ άναψε το «πράσινο φως» για τη λεγόμενη «Συμφωνία 123», επιτρέποντας στο Ριάαν να προχωρήσει σε εγχώριο εμπλουτισμό ουρανίου χωρίς την εφαρμογή των αυστηρών διεθνών δικλείδων ασφαλείας που αποτρέπουν την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.

Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να πυροδοτήσει έντονες αντιδράσεις τόσο στο Ισραήλ όσο και στο Ιράν, σε μια περίοδο που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή συνεχίζονται για ενδέκατη διαδοχική νύχτα.

Βέβαια, πριν καν στεγνώσει το μελάνι, ο Τραμπ "ενοχλήθηκε" διότι οι αντιδράσεις ήταν αρνητικές, μιας και πολλοί είπαν ΄"πώς γίνεται η Αμερική να κάνει τέτοιο δώρο προς τη Σαουδική Αραβία χωρίς κανένα αντάλλαγμα;" Οπότε, τάχα, το ξανασκέφτεται.

Στην πράξη όμως, η παραχώρηση αυτή δεν γίνεται χωρίς αντάλλαγμα - γίνεται με αντάλλαγμα την παραμονή της Σαουδικής Αραβίας στο στρατόπεδο των ΗΠΑ/πετροδολάριο. Απλά πολύς κόσμος το θεωρεί αυτό ως δεδομένο - ενώ δεν είναι (και για αυτό πολύς κόσμος θεωρεί "περίεργο" που οι ΗΠΑ έκαναν αυτή την παραχώρηση προς τους Σαουδάραβες "χωρίς κάποιο ορατό αντάλλαγμα").

Η περηφάνια βέβαια του Τραμπ δεν τον αφήνει να αποδεχτεί ούτε την ήττα του στο μέτωπο του Ιράν, ούτε να υπογράψει πλήρως τη συμφωνία που ο ίδιος ανακοίνωσε με τη Σαουδική Αραβία. Αρνείται να "φανεί αδύναμος", το πρόβλημα όμως για αυτό είναι ότι είναι αδύναμος, και για αυτό οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να υπογράψουν τις σχετικές συμφωνίες. Ίσως να τις υπογράψει ο επόμενος πρόεδρος, αν ο Τραμπ κριθεί ακατάλληλος, αλλά, εφόσον "έπαιξαν τα ρέστα τους" τους με το Ιράν και δεν μπόρεσαν να το λυγίσουν, τελικά θα αναγκαστούν να αποδεχτούν την πραγματικότητα, και να συνθηκολογήσουν με τους ανάλογους όρους.

 

 

 

 

 

That's more like it

 Στο χθεσινό άρθρο είχαμε δει μεταξύ άλλων μια είδηση σχετικά με τις απειλές του Τραμπ ότι «Η στρατιωτική συντριβή του Ιράν… συνεχίζεται».

Αυτές οι απειλές βέβαια ήταν παντελώς εκτός τόπου και χρόνου, πιθανώς για εσωτερική κατανάλωση σε ψηφοφόρους του.

Τώρα που τελείωσε η επίσκεψή του στην Κίνα, και οι προβολείς της δημοσιότητας σιγά-σιγά σταματούν να είναι πάνω στο θέμα, ο Τραμπ έκανε κάποιες εντελώς διαφορετικές δηλώσεις, που αξίζουν ένα νέο άρθρο (έστω και αν ο Τραμπ και οι δηλώσεις του είναι παντελώς αναξιόπιστες).

 Το πρώτο λοιπόν πράγμα που διαβάζουμε στα media σήμερα είναι το εξής: "Τραμπ: Οι ΗΠΑ επέτρεψαν τη διέλευση κινεζικών δεξαμενόπλοιων με ιρανικό πετρέλαιο από τα Στενά του Ορμούζ".

Βέβαια, ο Τραμπ σέρβιρε αυτή την είδηση με το γνωστό του πλέον τρόπο, λέγοντας ότι:

Σε συνέντευξή του στο Fox News, ο Τραμπ υποστήριξε ότι τα τρία κινεζικά τάνκερ κατάφεραν να διασχίσουν τα Στενά του Ορμούζ «επειδή το επιτρέψαμε».

Όλοι νομίζω μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι ΗΠΑ δέχτηκαν την ήττα του στο πεδίο της μάχης, και για αυτό και "επέτρεψαν" στο Ιράν να πουλήσει το πετρέλαιο του, σε γουάν (όχι σε δολάρια), στην Κίνα. Αυτό βέβαια γινόταν και πριν την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, αλλά πλέον είμαστε σε μία κατάσταση όπου η Αμερική προσπάθησε , αλλά δεν κατάφερε, να αποτρέψει το χτύπημα του πετροδολαρίου.Έχουμε δηλαδή μια παραδοχή των ΗΠΑ ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την παράκαμψη του πετροδολαρίου, και μένει να δούμε στα επόμενα χρόνια πώς θα συμπεριφερθούν οι υπόλοιποι πετρελαιάδες (με πρώτη και καλύτερη τη Σαουδική Αραβία), καθώς πλέον "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" - το οποίο, για αυτούς, μεταφράζεται στο ότι δεν είναι πλέον υποχρεωμένοι να δίνουν πετρέλαιο στον κόσμο, και να πληρώνονται σε ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται, και άρα χάνει την αξία του.

Ένα άλλο ζήτημα, που μένει να δούμε πώς θα επιλυθεί, είναι τα διόδια που θέλει να επιβάλλει το Ιράν στα στενά του Ορμούζ. Πριν δύο μέρες είδαμε ότι ένα τάνκερ που πήγαινε στην Κίνα, πέρασε χωρίς διόδια, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι η Κίνα είναι σύμμαχος, και έχει "ειδική μεταχείριση" από το Ιράν. 

Εφόσον το Ιράν κέρδισε στο πεδίο της μάχης, είναι λογικό ότι θα θέλει να κερδίσει όχι μόνο την ανεξαρτησία του, ή το δικαίωμα να πληρώνεται σε διαφορετικό νόμισμα από το [πληθωριζόμενο] δολάριο, αλλά θα θέλει να κερδίσει και έναν τρόπο να καλύψει την οικονομική ζημιά που του προκαλούν οι χρόνιες κυρώσεις των ΗΠΑ. Είναι δύσκολο, ειδικά για έναν πρόεδρο όπως ο Τραμπ, να σταματήσουν τις κυρώσεις, διότι θα ήταν μια πολύ φανερή παραδοχή της ήττας τους, οπότε το Ιράν πρέπει να βρει έναν τρόπο να καλύψει τη ζημιά, και ο τρόπος που έχουν βρει είναι τα διόδια.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι και αυτό θα αντιπροσώπευε μια ήττα για τον Τραμπ, αλλά τουλάχιστον θα έδινε μια "ανάσα" στο παγκόσμιο εμπόριο. Όμως, θα μετέτρεπε το Ιράν και στο ντε φάκτο αφεντικό των στενών του Ορμούζ, και άρα θα το αναβάθμιζε ακόμα περισσότερο σε όρους παγκόσμιας επιρροής, όχι μόνο οικονομικούς (μιας και όπως αποδείχθηκε πλέον, όποιος ελέγχει τα στενά του Ορμούζ, μπορεί να προκαλέσει τεράστιο θέμα στην παγκόσμια οικονομία). Αυτό είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό από τις ΗΠΑ.

Κάπου εκεί λοιπόν νομίζω ότι θα βάλουν την "κόκκινη γραμμή" τους οι ΗΠΑ, και κάπου εκεί μάλλον πάτησαν οι Κινέζοι, προκειμένου να πιέσουν για την Ταιβάν, και να αναγκάσουν τον Τραμπ να "προετοιμάσει το έδαφος", δηλώνοντας σήμερα για το θέμα ότι "δεν επιθυμεί κίνηση προς επίσημη ανεξαρτησία της Ταϊβάν". Θα δούμε περισσότερα το προσεχές διάστημα, αν όντως ανοίξουν τα στενά, και αν υπάρχουν διόδια ή όχι.

Τέλος, να αναφερθούμε και σε μία ακόμα από τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών, όπου τα ΗΑΕ προωθούν έναν αγωγό για να παρακάμψουν τα στενά του Ορμούζ, και θέλουν να είναι έτοιμος μέχρι το 2027. Αυτά τα σχέδια δεν είναι τόσο απλά να γίνουν πράξη, και δεν εννοώ μόνο τεχνικά (που ισχύει κι αυτό), αλλά και πολιτικά, μιας και η Αμερική, με το να ανατινάξει τον αγωγό που έδινε ρωσικό αέριο στη Γερμανία, έδειξε το δρόμο για να πώς αντιμετωπίζονται σήμερα οι αγωγοί. Στα πλαίσια εξάλλου των περιφερειακών συγκρούσεων Ιράν με Ισραήλ-ΗΑΕ, αυτός ο αγωγός θα ήταν πάνω-πάνω στη λίστα των στόχων των Ιρανών.
 

Σφαίρες επιρροής

 Ο Τράμπ, ενώ η επίσκεψη του στην Κίνα δεν έχει τελειώσει, ήδη τουιτάρει ότι θα συνεχίσει εναντίον του Ιράν.

Να πούμε βέβαια ότι δεν έχει πάει μόνος του, έχουν πάει μαζί του όλοι οι Ρώσοι ολιγάρχες  εεε συγνώμη, όλοι οι CEO των μεγαλύτερων εταιρειών των ΗΠΑ ήθελα να πω. Και να πούμε επίσης ότι σε τέτοιου είδους συζητήσεις δε συμμετέχουν πλέον Ευρωπαίοι, ούτε καν Γερμανία, Γαλλία, κτλ, μιας και δέχτηκαν το βομβαρδισμό του αγωγού που τους έδινε ρωσικό αέριο, διέλυσαν την όποια παραγωγική βάση/ικανότητα είχαν, είναι πλέον εξαρτημένοι από τις ΗΠΑ που τους δίνουν ακριβό αέριο, και άρα είναι νάνοι, που δε μπορούν να παίξουν κάποιον ουσιαστικό ρόλο - το παιχνίδι είναι πλέον μόνο για τους μεγάλους παίχτες.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω τί συζητήθηκε πίσω από κλειστές πόρτες, και τί είδους συμφωνίες έχουν γίνει, ωστόσο όταν βλέπεις τον Τραμπ να λέει αυτά που λέει,νομίζω εύκολα φτάνει κανείς στο συμπε΄ρασμα ότιδ εν μπορεί να τον εμπιστευτεί κανείς σοβαρός άνθυρωπος. Δηλαδή ακόμα και να σου πει αυτό ακριβώς που θέλεις να ακούσεις (πόσο μάλλον τώρα που λέει αυτά που λέει), η Κίνα ίσως απλά να αρκείται στο να του πει αυτά που έχει να του πει, και μετά απλά να περιμένει τον επόμενο πρόεδρο, μπας και είναι πιο εφικτή η ουσιαστική επικοινωνία, και η επαφή με την πραγματικότητα.

Η κατεύθυνση με την οποία φαίνεται να είναι ικανοποιημένη η Κίνα στην παρούσα φάση, είναι οι σφαίρες επιρροής - για αυτό και η αντίδραση των Ρωσοκινέζων απέναντι στο θέμα της Παλαιστίνης, ή της Βενεζουέλας, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αφήνουν τους Αμερικάνους να πάρουν πάκοια πράγματα, με σκοπό όμως να πάρουν και αυτοί αυτό που τους ενδιαφέρει (πχ η Ρωσία θέλει την Ουκρανία, η Κίνα την Ταιβάν, κτλ).

Επίσης, δε νομίζω ότι η Κίνα βιάζεται - ξέρει ότι ο χρόνος τελικά λειτουργεί υπέρ της - και δε μιλάμε μόνο για το catch-up που κάνει σε τομείς όπως τα αυτοκίνητα, ή το ΑΙ, κτλ, ακυρώνοντας, ή και αντιστρέφοντας τα τελευταία "κάστρα" της υπεροχής της Δύσης.

Σε ένα σχετικό-άσχετο άρθρο που κυκλοφόρησε από χθες, βλέπουμε πχ ότι επειδή η Αμερική "έφαγε τα μούτρα της" στο Ιράν, τώρα η Σαουδική Αραβία βγαίνει μπροστά, και ουσιαστικά λέει, με πολύ ευγενικό και "διπλωματικό" τρόπο, ότι δεν εμπιστεύεται πλέον τις ΗΠΑ, και προτείνει οι μεγάλες τοπικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής να τα βρούνε μόνες τους, χωρίς ΗΠΑ (και επίσης χωρίς Ισραήλ).

Γι' αυτό και η Κίνα τελικά δε νοιάζεται και τόσο - γιατί, όπως λένε και οι Αμερικάνοι, "time reveals all things", και από μόνοι τους όλοι οι "παίχτες" στην αρένα αντιλαμβάνονται ότι η εποχή της "αμερικανικής ηγεμονίας" έχει τελειώσει, και παίρνουν από μόνοι τους σιγά-σιγά πρωτοβουλίες για "απαγκίστρωση" από τις ΗΠΑ. Κάποιοι βέβαια, όπως πχ τα ΗΑΕ που βλέπαμε σε πρόσφατο άρθρο, διάλεξαν τις ΗΠΑ (το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα, όπως επίσης έχουμε ουσιαστικά δει). Αλλά πολλοί άλλοι απομακρύνονται, ή έστω προετοιμάζονται για να κάνουν και αυτοί την κίνησή τους στο μέλλον, όταν οι ΗΠΑ θα είναι πλέον εντελώς εξαντλημένες. 

ΥΓ¨Δέχτηκα και κάποια emails αναγνωστών για να γράφω πιο πολύ, οπότε θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δε μπορεί να γίνει σε καμία περίπτωση. Αν βέβαια, θέλετε, συχνά-πυκνά αναδημοσιεύω πράγματα που με ενδιαφέρουν στο X (πρώην Twitter), εδώ, χωρίς όμως σχολιασμό ή ανάλυση. Δεν έχει μεγάλη αξία βέβαια, αλλά με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα, αυτά μπορώ να κάνω. Ευχαριστώ πάντως για το ενδιαφέρον.

Μεγάλη γκίνια

Τώρα που οι ΗΠΑ έχουν κρίση χρέους,καλό θα ήταν να κάθεστε φοβισμένοι μέσα στα σπίτια σας, τί φοβερή σύμπτωση που έρχονται κορωνοιοι,χανταιοι, εξωγήινοι, όλα μαζί και όλα τώρα.

ΥΓ: Επειδή δέχθηκα κάποιες ερωτήσεις για το θέμα του Ιράν, δεν υπάρχει ιδιαίτερη αγωνία για το μέτωπο αυτό προς το παρόν,γιατί οι σημαντικές αποφάσεις θα παιχτούν στην επερχόμενη συνάντηση ΗΠΑ-Κινας.Εκει θα μοιραστούν πιθανώς κ άλλα πράγματα, πχ οι ΗΠΑ πήραν χωρίς αντίσταση την Παλαιστίνη,η Κίνα θα θέλει πχ την Ταϊβάν, κτλ

Milestone: Το χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε το 100%, και ανεβαίνει

 

 

Ακόμα και με τα ολοένα και πιο "πειραγμένα" στατιστικά στοιχεία, το χρέος των ΗΠΑ πλέον ξεπέρασε το ψυχολογικό φράγμα του 100%, "πρώτη φορά μετά το Β' Παγκόσμιο.

Οι εποχές βέβαια ήταν εντελώς διαφορετικές - οι ΗΠΑ ήταν τότε η ανερχόμενη υπερδύναμη, και παρά την άνοδο του χρέος που είχαν, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο, στο τέλος νίκησαν, και πράγματι έγιναν υπερδύναμη, αντικαθιστώντας την Αγγλία ως την de facto ηγετική δύναμη του δυτικού μπλοκ. Αυτό αντικατοπτρίστηκε και νομισματικά, με το δολάριο να αντικαθιστά την στερλίνα ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ναζί είχαν βομβαρδίσει τους Συμμάχους (Ευρώπη+ΕΣΣΔ) και τούμπαλιν, οπότε όλοι είχαν τεράστιες απώλειες, όχι μόνο ανθρώπινες, αλλά και σε επίπεδο υλικών υποδομών. Kοινώς, τα εργοστάσια ήταν βομβαρδισμένα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, που ήταν μακρυά, και κανένας δεν τους βομβάρδισε, οπότε είχαν φτάσει στο σημείο να έχουν μόνες τους πάνω από το 50% του παγκόσμιου GDP.

Όταν μια χώρα παράγει τόσα πολλά, και όλες οι άλλες τόσα λίγα, λογικό δεν είναι να εμπιστευτείς τη χώρα αυτή, και να τη θεωρήσεις ως "φερέγγυα"?

Το πρόβλημα (για τις ΗΠΑ) είναι ότι σιγά-σιγά, οι υπόλοιπες χώρες ανασυγκροτήθηκαν, άρχισαν να παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες,  με αποτέλεσμα οι εξαγωγές των ΗΠΑ να συρρικνωθούν, και οι εισαγωγές να αυξηθούν, προκαλόντας τα πρώτα ελλείμματα και χρέη.

Αυτά τα χρέη οι ΗΠΑ αποφάσισαν ήδη από τα χρόνια του Νίξον να τα καλύψουν τυπώνοντας δολάρια (ο Νίξον ήταν αυτός που κατήργησε τον κανόνα του χρυσού). 

Δύο χρόνια μετά την κατάργηση του κανόνα του χρυσού, που όριζε ότι ένα δολάριο άξιζε όσο μια συγκεκριμένη ποσότητα χρυσού, η Σαουδική Αραβία κήρυξε εμπάργκο στην πώληση πετρελαίου στην Αμερική, και δεν τους πούλαγε ούτε σταγόνα, μέχρις ότου βρέθηκε ένας νέος συμβιβασμός:

Οι Σαουδάραβες κέρδισαν μια νέα ισοτιμία, με το πετρέλαιο να πουλιέται πλέον πολύ ακριβότερα σε δολάρια, ώστε "αν είναι να πληρωνόμαστε σε δολάρια που διαρκώς πληθωρίζονται και άρα χάνουν την αξία τους, τουλάχιστον να λαμβάνουμε πολλά δολάρια, ώστε να τα κάνουμε μετά ότι θέλουμε". Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους, έπεισαν τη Σαουδική Αραβία να δέχεται ως αποκλειστικό μέσο πληρωμής για το πετρέλαιο που πουλάει το δολάριο.

Έτσι γεννήθηκε το πετροδολάριο, δηλαδή ένα σύστημα υποστήριξης της αξίας του δολαρίου, μέσω τεχνητής ζήτησης: Κανένας δε θέλει να κρατάει ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται, και σίγουρα είναι ακατάλληλο για αποθεματικό νόμισμα/μακροπρόθεσμη αποταμίευση. Όμως, όλοι χρειάζονται ένα νόμισμα, όταν αυτό το νόμισμα είναι το μοναδικό νόμισμα που γίνεται αποδεκτό από τους πετρελαιάδες, προκειμένου να πουλήσουν την πραμάτεια τους, δηλαδή το #1 εμπόρευμα στη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία.

Οπότε όλοι μετατρέπουν τα νομίσματα τους σε δολάριο, και μετά αγοράζουν το πετρέλαιο που χρειάζονται. Όποια και αν είναι η αξία του δολαρίου, δεν έχει σημασία, όλοι το χρειάζονται.

Μόνο που πλέον η Κίνα έχει αναδειχθεί σε αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, προκαλώντας τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους (αν παρατηρήσετε το αρχικό γράφημα, θα δείτε ότι τα χρέη των ΗΠΑ "απογειώνονται" μετά την είσοδο της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία/κατάργηση δασμών).

Πλέον, τα εργοστάσια της Κίνας είναι αυτά που παράγουν, και όλοι οι υπόλοιποι ισοπεδώνονται, όχι πολεμικά, αλλά επειδή αδυνατούν να ανταγωνιστούν την Κίνα σε ολοένα και περισσότερους κλάδους. Τα εργοστάσια δεν έχουν βομβαρδιστεί όπως στον Β' Παγκόσμιο, αλλά έχουν καταστραφεί επειδή δε μπορούν να ανταγωνιστούν τα αντίστοιχα των Κινέζων.

Τα χρέη λοιπόν συσσωρεύονται, και κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του 2008, η οποία "ξεπεράστηκε" με τη γνωστή συνταγή του να τυπώσουμε νόμισμα.

Μόνο που...τα ελλείμματα εξακολουθούν να αυξάνονται, και τώρα τα χρέη είναι ακόμα μεγαλύτερα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η Κίνα έχει καλύψει ακόμα περισσότερο έδαφος και σε τομείς όπως τα αυτοκίνητα για παράδειγμα, που το 2008 ήταν ακόμα πίσω. 

Η Δύση κέρδισε χρόνο μεν, αλλά τελικά η Δύση χάνει ολοένα και περισσότερο έδαφος στη μάχη της ανταγωνιστικότητας - άρα, όταν χρειαστεί να "αντιμετωπίσει την πραγματικότητα" (κάτι το οποίο θα γίνει αργά ή γρήγορα), θα διαπιστώσει ότι η ανταγωνιστικότητα της είναι ολοένα και πιο κοντά στην ανταγωνιστικότητα του ανατολικού μπλοκ έναντι του δυτικού το 1989:

Οι εξαιρέσεις ήταν λίγες, και το ανατολικό μπλοκ είδαμε όλοι τι κατάληξη είχε. Υπήρχαν διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε χώρες και κλάδους, αλλά σε πολύ μεγάλο ποσοστό, η μηδενική ανταγωνιστικότητα οδήγησε σε τεράστια φτώχεια.

Όσο η Δύση επιλέγει να τυπώνει νόμισμα, απλά και μόνο για να "βγάλει το μήνα", τόσο περισσότερο βυθίζεται στα χρέη, και τόσο περισσότερο η Κίνα καλύπτει το έδαφος και σε νέους τομείς και κλάδους, που μέχρι πρότινος υπολειπόταν.

Με δεδομένο λοιπόν ότι ο λαϊκός παράγοντας είναι σχεδόν ανύπαρκτος, το μέλλον της Δύσης είναι ολοένα και πιο κοντά στο πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ. Άλλο βέβαια η Αμερική, και άλλο πχ η Ελλάδα, όπως κάποτε ήταν άλλο η Ρωσία, άλλο η Τσεχία, άλλο η Αλβανία, κτλ, κτλ, κτλ. Αλλά η κατάρρευση των ΗΠΑ θα είναι παρόμοιου μεγέθους, και το δολάριο θα πάρει την πραγματική του αξία, όπως και το ρούβλι μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όταν και υπερπληθωρίστηκε, ως αντανάκλαση του πόσο ανταγωνιστική [δεν] ήταν η Ρωσία έναντι του διεθνούς ανταγωνισμού.

Μια διαφορετική Μέση Ανατολή - Τα ΗΑΕ φεύγουν από τον ΟΠΕΚ+

 

 

Αυτός είναι ένας (κατ' εκτίμηση) χάρτης, που απεικονίζει την προηγούμενη (πριν τον πόλεμο) και τη σημερινή κατάσταση των Αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή.

Το Ιράν έχει εξουδετερώσει τις περισσότερες εξ αυτών (για αυτό και οι ΗΠΑ έχουν "παγώσει" τον πόλεμο προς το παρόν, και σκέφτονται τα επόμενα βήματά τους). Ο χάρτης μου φαίνεται υπερβολικά αισιόδοξος βέβαια, δεν είμαι και ειδικός άλλωστε, αλλά πάντως είχαμε πρόσφατα και την είδηση ότι ένα παμπάλαιο F5 των Ιρανών μπόρεσε να βομβαρδίσει μια αμερικανική βάση, κάτι που προφανώς σημαίνει ότι η βάση αυτή ήταν εντελώς ανυπεράσπιστη (αλλιώς, αν είχαν δηλαδή έστω στοιχειώδεις δυνατότητες, θα είχαν αντιμετωπίσει ένα τόσο παλιό αεροσκάφος). Άρα, πλέον οι βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, και άρα η στρατιωτική τους επιρροή, έχει συρρικνωθεί.

 Πολλές από τις μικρότερες χώρες της Μέσης Αντολής, είχαν επί χρόνια προσκολληθεί στο άρμα του ΟΠΕΚ-Σαουδικής Αραβίας-ΗΠΑ-πετροδολαρίου, μόνο που τώρα βλέπουν ότι:

1) Χώρες όπως το Ιράν, με την σιωπηλή έστω υποστήριξη των Ρωσοκινέζων,  μπόρεσαν να ξεφύγουν από το πετροδολάριο. Αυτό είναι μεγάλο ζήτημα, γιατί, κατά βάθος, όλοι οι πετρελαιάδες ξέρουν ότι πουλάνε το νούμερο ένα εμπόρευμα του κόσμου (πετρέλαιο), και πληρώνονται σε δολάρια, δηλαδή σε ένα νόμισμα που πληθωρίζεται, και άρα χάνει διαρκώς την αξία του, έως ότου υπερπληθωριστεί. Το ότι έχουν δεχτεί αυτή τη συμφωνία εδώ και χρόνια, δε σημαίνει ότι είναι χαζοί, ούτε ότι δεν καταλαβαίνουν, απλά δεν έβλεπαν ένα διαφορετικό δρόμο.

2) Βασικό ζήτημα για τους πετρελαιάδες ήταν ότι οι ΗΠΑ τους πουλούσαν...νταβαντζιλίκι, δηλαδή τους υπόσχονταν "στρατιωτική προστασία", με αντάλλαγμα την αποδοχή του πετρεδολαρίου για το εμπόριο του πετρελαίου. Όπως κάθε καλός νταβατζής, πούλαγαν προστασία, μόνο που τώρα αποδείχθηκε ότι η στρατιωτική τους υπεροχή στη Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.

3) Εδώ και χρόνια, η Σαουδική Αραβία έχει προσεγγίσει την Κίνα, άλλωστε η Κίνα είναι πλέον ο #1 πελάτης της, όχι οι ΗΠΑ όπως παλιά, και έχουν κάνει συζητήσεις για την αποδοχή γουάν για το εμπόριο πετρελαίου (πχ εδώ). Παράλληλα, ο ΟΠΕΚ, το γνωστό καρτέλ των πετρελαιάδων, που ρυθμίζει τις τιμές του πετρελαίου, έχει εδώ και χρόνια αντικατασταθεί από τον ΟΠΕΚ+. Αυτό το "+" στο τέλος είναι σημαντικό, γιατί βασικά ο ΟΠΕΚ+ αποτελείται από τον ΟΠΕΚ συν...τη Ρωσία. Η Σαουδική Αραβία έχει βρει στη Ρωσία έναν μεγάλο σύμμαχο (όχι μόνο γιατί η Ρωσία είναι μια μεγάλη δύναμη πολιτική, στρατιωτικά, κτλ, αλλά και γιατί...έχει και πολύ πετρέλαιο), και συχνά-πυκνά βλέπουμε τις αποφάσεις του ΟΠΕΚ+ να βγαίνουν μετά από συζητήσεις των 2 μεγαλύτερων μελών του, δηλαδή της Σαουδικής Αραβίας και της Ρωσίας (πχ εδώ), που κανονίζουν πλέον τις τιμές σε παγκόσμια κλίμακα. Ναι, τσακώνονται μερικές φορές, λογικό είναι άλλωστε, αλλά πάντως αυτοί οι 2 ελέγχουν τον ΟΠΕΚ+.

4) Όλα αυτά βέβαια δεν αρέσουν στις ΗΠΑ, που βλέπουν ότι η Ρωσία, από εκεί που επί εποχών ανατολικού μπλοκ ήταν αποκομμένη, τώρα παίζει σοβαρό ρόλο στις διεθνείς τιμές/παροχή του πετρελαίου. Τα ΗΑΕ είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, και έχουν υποστεί και μεγάλες ζημιές λόγων του πολέμου, με πολλές στρατιωτικές βάσεις κατεστραμμένες, αλλά και ζημιές στην οικονομία τους.

5) Πρόσφατα, τα ΗΑΕ ουσιαστικά "εξέπεμψαν SOS" προς τις ΗΠΑ:

According to the Wall Street Journal, the UAE’s central bank chief raised the idea of a currency-swap line with Treasury Department and Federal Reserve officials during meetings in Washington, D.C., last week.

To be sure, the UAE has plenty of money, including $270 billion in foreign-exchange reserves and trillions of dollars across its sovereign wealth funds.

But while the UAE isn’t in a crisis, Iran has damaged its energy infrastructure and has blocked oil exports by closing off the Strait of Hormuz, weighing on dollar-denominated revenue.

If the Iran war triggers a deeper economic downturn, a swap line with the U.S. would provide the UAE’s central bank with a cheap supply of dollars that could back the dirham, which is pegged to the greenback, or beef up foreign-exchange reserves in the event liquidity runs low, the report said.

 6) Μάλιστα, από το ίδιο άρθρο, τα ΗΑΕ απείλησαν ουσιαστικά τις ΗΠΑ ότι αν δεν τους δώσουν ενίσχυση, θα "σκεφτούν" ακόμα και το ενδεχόμενο να δεχτούν και αυτοί το γουάν για το εμπόριο του πετρελαίου:

UAE officials also pointed out the U.S. started the Iran war and said they may be forced to use China’s yuan or other currencies for oil transactions if the availability of dollars gets tight, sources told the Journal. 

7) Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, όπου τα ΗΑΕ φεύγουν από τον ΟΠΕΚ+, σε μια προσπάθεια των ΗΠΑ να "αποσταθεροποιήσουν" τον ΟΠΕΚ+, ως αντάλλαγμα για την στήριξη που προφανώς δέχτηκαν να δώσουν στα ΗΑΕ. Παράλληλα, η κίνηση αυτή σημαίνει ότι τα ΗΑΕ θα μπορέσουν να πουλήσουν περισσότερο πετρέλαιο, και να βγάζουν έτσι λεφτά, τώρα που τα χρειάζονται, μιας και πλέον δεν δεσμεύονται από τα όρια στην παραγωγή πετρελαίου που βγάζει το καρτέλ του ΟΠΕΚ+.

8) Δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι, αλλά πάντως θα υπάρξει μια ρήξη στη Μέση Ανατολή, καθώς η επιρροή των ΗΠΑ έχει μειωθεί, και άρα κάποιοι θα παραμείνουν με τις ΗΠΑ (και ενδεχομένως να φύγουν και από τον ΟΠΕΚ+, που το ελέγχουν οι Σαουδάραβες μαζί τους Ρώσους), και μερικοί άλλοι θα πάνε σιγά σιγά με τους Ρωσοκινέζους, ή έστω ουδέτεροι, κρυφοκοιτώντας και το γουάν, ή κάτι παρόμοιο, ως νέο νόμισμα συναλλαγών για το πετρέλαιο. Προφανώς βέβαια, αυτό το "κρυφοκοίταγμα" θα μείνει κρυφό, όσο ακόμα φοβούνται τις ΗΠΑ - οπότε όταν ο πόλεμος των ΗΠΑ με το Ιράν επανέρθει, θα δουν όλοι ποιος θα νικήσει, ώστε να αποφασίσουν ο καθένας με ποιον θα πάει. 

9) Θα έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε και την απάντηση όλων αυτών των μικρότερων πετρελαιάδων, όταν οι ΗΠΑ τους ζητήσουν να χτίσουν νέες βάσεις στη θέση των παλιών, ή έστω να χρησιμοποιήσουν τα εδάφη και τον εναέριο χώρο τους για χτυπήματα εναντίον του Ιράν. Θα τους τα δώσουν, ή μήπως αυτές οι βάσεις, αντί να τους "προσφέρουν προστασία", τελικά τους έκαναν στόχους, και τώρα η οικονομία τους δέχτηκε μεγάλο πλήγμα, που δε θέλουν να γίνει ακόμα μεγαλύτερο;

Με αφορμή το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Τι θέλει η Κοβέσι (ΕΕ) στην Ελλάδα

Τα σκάνδαλα πάντα ευδοκιμούσαν στην Ελλάδα, από καταβολής του νεοελληνικού κράτους (και ακόμα παλιότερα βέβαια). Ο ρυθμός και η ένταση τους βέβαια έχουν ενταθεί, και αυτή την περίοδο κυριαρχεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που μαζί με τα Τέμπη, έχουν οδηγήσει την ΕΕ να στείλει την Κοβέσι, ως τοποτηρητή, να δουν τί έχουν απογίνει τέλος πάντων τα κονδύλια των κοινοτικών πόρων που έχει εισπράξει η Ελλάδα. 

 Πέρα από την καθαρά οικονομική πλευρά του πράγματος όμως, ή ακόμα και πέρα από την ηθική πλευρά των κλοπών, των ρουσφετιών, κτλ, πρέπει να δούμε το εξής: Οι δανειστές της Ελλάδας δεν μας δανείζουν μόνο για οικονομικούς λόγους, ούτε βέβαια για ηθικούς. Η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο, που μέσω της οικονομικής της εξάρτησης είναι εύκολα ελεγχόμενη, ώστε να προσφέρει στους δανειστές της αυτά που κυρίως χρειάζονται από αυτήν, δηλαδή:

1) Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η Ελλάδα είναι σημαντικός στρατιωτικός, αλλά και εμπορικός/ναυτικός κόμβος στην περιοχή. Ειδικά με την άνοδο του πετρελαίου ως #1 εμπόρευμα στην εποχή μας, η θέση της Ελλάδας (αλλά και της Κύπρου) έχει γίνει τεράστιας σημασίας, και για αυτό βλέπουμε τη βάση της Σούδας, αλλά τις βάσεις στην Κύπρου να παίζουν σοβαρό ρόλο στην επίθεση εναντίον του Ιράν (Στην Κύπρο μάλιστα, οι Άγγλοι κατάφεραν να διατηρήσουν και την εδαφική κυριαρχία σε αυτές τις βάσεις που κατείχαν ως κραταιά δύναμη που ήταν κάποτε, οι βάσεις αυτές δεν ανήκουν καν τυπικά στην Κύπρο!)

2) Λόγω της θέσης στην περιοχή, η Ελλάδα απορροφά και σημαντικό μέρος από τις "παράπλευρες απώλειες" των εκστρατειών στην Μέση Ανατολή, με τους βομβαρδισμένους πρόσφυγες από αυτές τις χώρες να έρχονται στην Ελλάδα, που λειτουργεί ως κυματοθραύστης, ώστε να μην ασχολούνται και πολύ τα πιο καπιταλιστικά προηγμένα κράτη με αυτού του είδους τα θέματα.

 3) Η Ελλάδα είναι ένας ωραίος τουριστικός προορισμός για τους δανειστές μας, και αυτό το βάζω απλά επειδή και ισχύει, αλλά και επειδή αποτελεί βασικό οικονομικό πυλώνα της οικονομίας της Ελλάδας.

 Αυτά θέλουν λίγο-πολύ από την Ελλάδα οι δανειστές μας, και αν μπορούν βέβαια, λογικό είναι αρπάξουν και διάφορα άλλα (πχ λιμάνια, αεροδρόμια, κτλ) κάθε φορά που το κράτος χρεωκοπεί - να σημειώσουμε εδώ ότι το νεοελληνικό κράτος έχει χρεωκοπήσει αρκετές φορές ήδη, με πιο διάσημη ίσως στιγμή τη γνωστή ρήση "δυστυχώς επτωχεύσαμεν", και ο μόνος λόγος που δεν χρεωκόπησε επίσημα στην αρχή της κρίσης του 2008, ήταν επειδή οι δανειστές ήθελαν να εξασφαλίσουν/διασώσουν τις τράπεζες τους, που κρατούσαν να (άχρηστα) ελληνικά ομόλογα, και θα είχαν πρόβλημα σε περίπτωση χρεωκοπίας. Τώρα όμως, αυτό δεν ισχύει και τόσο πολύ, οπότε για να δούμε, μιας και η κρίση του 2008 θα επανεμφανιστεί για το δεύτερο γύρο, καθώς το νόμισμα που τυπώθηκε για να καλύψει τα χρέη, τώρα έχει τελειώσει...

 Τέλος πάντων, όλα αυτά τα (φαινομενικά άσχετα) τα λέω γιατί χρειάζεται να αντιλαμβανόμαστε το τι πραγματικά θέλουν οι δανειστές από την Ελλάδα, ώστε να καταλάβουμε ότι δεν έχουν πρόβλημα να στηρίξουν τόσο τον Μητσοτάκη, όσο και τον οποιοδήποτε Μητσοτάκη, αρκεί αυτός να είναι πρόθυμος να υπακούσει στις προσταγές τους, και να τους δώσει αυτά που χρειάζονται.

Αν διαβάσετε κάποιο από τα διάφορα βιβλία ιστορίας του νεοελληνικού κράτους που κυκλοφορούν (όχι το επίσημο βιβλίο που μοιράζει "δωρεάν" το κράτος στους μαθητές, κάποιο από αυτά που πρέπει εσύ να το αναζητήσεις και να το πληρώσεις στο βιβλιοπωλείο), θα δείτε ότι πολλοί πολέμησαν για να αυξήσουν τις περιουσίες τους, όχι απαραίτητα "για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Και μόλις είδαν ότι οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής ήταν πρόθυμες να ρίξουν χρήματα στην Ελλάδα, προκειμένου να την αποσχίσουν από την (παρακμάζουσα) Οθωμανική Αυτοκρατορία, άρχισαν να μασουλάνε το ένα δάνειο μετά το άλλο:

Win-win βέβαια, με τους δανειστές να αποκτούν την Ελλάδα ως στρατιωτικό/εμπορικό κόμβο, αλλά και ως τουριστικό προορισμό, και νίκη και για όσους έτρωγαν τα δάνεια το ένα μετά το άλλο. Θυμάμαι κάπου είχα διαβάσει ότι λίγο μετά τη νίκη της Επανάστασης του 1821, και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, είχε ήδη αρχίσει το φαινόμενο κάθε κυβέρνηση που κέρδιζε την εξουσία να απολύει τους δημόσιους υπαλλήλους, και να διορίζει άλλους (τους δικούς της). Τότε βγήκε και ο νόμος περί μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, που τώρα σιγά σιγά θέλουν να τον καταργήσουν (υπό τον μανδύα της κάθαρσης, της αριστείας, κτλ, αλλά στην πραγματικότητα για να μπορούν να απολύουν τους άλλους, και να διορίζουν τους δικούς τους).

 Δεν είναι τυχαίο που ο Άδωνις αντιδρά απέναντι στην Κοβέσι λέγοντας ουσιαστικά ότι "δεν τρέχει και τίποτα για τα ρουσφέτια, ίσως μάλιστα η Κοβέσι να είναι και κατευθυνόμενη", ενώ θυμίζω και τη δήλωση του Πάγκαλου, που είχε πει ότι "μαζί τα φάγαμε" - και έχει δίκιο (*σχεδόν)!

Διότι ίσως να μην τα φάγαμε όλοι μαζί, αλλά πολλοί έφαγαν, με επιδοτήσεις, διορισμούς, ρουσφέτια, τακτοποιήσεις αυθαιρέτων, και ποιος ξέρει τι άλλο. Σε αυτούς απευθύνεται ο Πάγκαλος, αυτοί είναι η πελατεία του, και τους λέει ότι "μη μιλάτε πολύ τώρα που οδηγούμαστε σε μία ακόμα χρεωκοπία, διότι και εσείς φάγατε".

Πάντα όμως υπήρχαν και αυτοί που ήταν "στην απέξω", και για αυτό πάντα υπήρχαν κλέφτες στα βουνά που έχουν μείνει στη λαϊκή συνείδηση όχι πάντα ως κοινοί εγκληματίες, αλλά και ως "παλληκάρια" (γιατί άραγε?), αντάρτες, αριστεροί, κτλ. Στο Β' Παγκόσμιο το πράγμα κόντεψε να γίνει ανεξέλεγκτο, με το ΕΑΜ να γιγαντώνεται, και να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο με το αντάρτικο - το πράγμα είχε γίνει τόσο σοβαρό, που ο Τσώρτσιλ (ναι, ο γνωστός) διέταξε το βομβαρδισμό της Αθήνας, παρότι ο πόλεμος είχε τελειώσει, και το ΕΑΜ είχε πολεμήσει υπέρ των Συμμάχων. Ναι, αλλά ο Τσώρτσιλ, και αργότερα οι Αμερικάνοι, ήθελαν την Ελλάδα, για τους λόγους που προείπαμε (στρατιωτική βάση, εμπορικός κόμβος, τουρισμός). Και για αυτό έδωσαν στον Στάλιν άλλες περιοχές, αλλά τα βρήκαν μαζί του για να πάρουν αυτοί την Ελλάδα, και τα κατάφεραν, έστω και με βομβαρδισμό της Αθήνας, και έστω και με ντόπιους πολιτικούς που ήταν συνεργάτες των ναζί, μαυραγορίτες, και λαμόγια, που ρημάζουν το ένα δάνειο μετά το άλλο.

Αυτό όμως, δηλαδή το ρήμαγμα των δανείων, δεν αποτελεί και τόσο μεγάλο πρόβλημα για τους δανειστές, γιατί για αυτούς είναι ένα μικρό τίμημα που πληρώνουν από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους για να πάρουν αυτά που πραγματικά θέλουν από την Ελλάδα.

Αν η Ελλάδα κηρύξει και πτώχευση και 4-5 φορές μέσα σε 2 αιώνες ιστορίας, δεν έγινε και τίποτα, άλλωστε αποτελεί και αυτό μια ευκαιρία για τους δανειστές να αρπάξουν και αυτοί μέρος από τα "ασημικά του κράτους". Αρκεί οι ντόπιες κυβερνήσεις να τους δίνουν αυτά που θέλουν.

Από την άλλη πλευρά όμως, και για να μην τους αδικήσουμε, οι δανειστές ξέρουν, από τη δική τους πρακτική εμπειρία, ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί καλύτερα αν οι κυβερνήσεις ικανοποιούν τα "αίσθημα περί δικαίου" που έχουν οι λαοί: Δηλαδή ναι, εντάξει, υπάρχουν και στο εξωτερικό λαμογιές, είτε παράνομες, είτε και νόμιμες (πχ οι λομπίστες στο Ευρωκοινοβούλιο, ή στις ΗΠΑ), αλλά προφανώς ΟΧΙ στην ίδια έκταση με εδώ.

Και αυτό διότι κάποια από τα σκάνδαλα βγαίνουν στην επιφάνεια και κάποιοι τιμωρούνται. Έτσι, και αυτοί που θέλουν να κάνουν μια λαμογιά (από τον πρόεδρο μιας χώρας, έως τον τελευταίο "απλό πολίτη") πρέπει να το σκεφτούν διπλά, αλλά και οι υπόλοιποι (αυτοί που δε θέλουν να κάνουν λαμογιές) είναι πιο ευχαριστημένοι, διότι τα λαμόγια τιμωρούνται (κάποιες έστω φορές), και εφόσον είναι πιο ευχαριστημένοι, και πιο παραγωγικοί είναι, και ούτε κάνουν βέβαια και τίποτα περίεργες σκέψεις για διαμαρτυρίες, πορείες, ή για ανατροπή του καπιταλισμού [βέβαια, για κάποιον λόγο, οι ΗΠΑ, και ολόκληρη η Δύση δεν τα πάει και πολύ καλά, με τα χρέη να έχουν συσσωρευτεί, οπότε τελικά ίσως ο καπιταλισμός να οδηγήσει σε τεράστια φτωχοποίηση α λα κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλοκ, αλλά προς το παρόν αυτό ακούγεται εξωγήινο στα αυτιά των λαών της Δύσης, οπότε ας μην το συζητάμε καν].

Επιστρέφουμε όμως στα της δικαιοσύνης, που όντως στο εξωτερικό φροντίζουν πού και πού να την ικανοποιούν στα μάτια του λαού, με τα οφέλη που αναφέραμε πιο πάνω. Κάθε μηχανή χρειάζεται και το λιπαντικό της, για να συνεχίσει να λειτουργεί σωστά άλλωστε, και αυτό το ξέρουν στο εξωτερικό. Αντίθετα, οι ντόπιες κυβερνήσεις λειτουργούν εντός παρασιτικά, γιατί το μυαλό τους είναι απλά στη μάσα. Δεν υπάρχουν σχέδιο για παραγωγικές καπιταλιστικές επενδύσεις, πέρα ίσως από μεμονωμένες προσπάθειες, γιατί απλούστατα αυτό το σχέδιο δεν χρειάζεται να υπάρχει: Οι δανειστές μας θέλουν για άλλες δουλειές, και οι ντόπιοι θέλουν απλά να φάνε (με την ανοχή των δανειστών, εφόσον τα λαμόγια αυτά είναι συνεργάσιμα, και κάνουν αυτά που θέλουν οι δανειστές).

ΟΜΩΣ, επειδή οι ντόπιοι αυτοί κυβερνώντες δεν έχουν μέτρο στη μάσα, και επειδή λειτουργούν με όρους μαφίας (όπου υπάρχει ομερτά), οι δανειστές είναι υποχρεωμένοι πού και πού να κάνουν αυτοί μια "αλλαγή λαδιών" στη μηχανή της Ελλάδας, και να στέλνουν πχ την Κοβέσι, ώστε να αποκαταστήσουν αυτοί το "αίσθημα περί δικαιοσύνης", τιμωρώντας τα πιο καραμπινάτα σκάνδαλα. Αλλιώς, το ξέρουν ότι το πράγμα θα ξεφύγει, αυτό δείχνει η ιστορία, ειδικά όταν η γενικότερη κατάσταση είναι άσχημη και οι λαοί ζορίζονται (όπως είναι και στη σημερινή εποχή, με τη Δύση να είναι καταχρεωμένη).

Για να μην παρεξηγηθώ, εγώ στηρίζω την Κοβέσι, και όσο περισσότερα βγουν στην επιφάνεια, και όσοι περισσότεροι τιμωρηθούν, τόσο το καλύτερο.

Όλα αυτά όμως τα έγραψα, πολύ γρήγορα και πρόχειρα βέβαια, για να δούμε και το τι πραγματικά θέλουν οι δανειστές, αλλά και το ποιος είναι ο φαύλος κύκλος του νεοελληνικού κράτους, που οδηγεί είτε σε λαμογιές, ρουσφέτια, κτλ, είτε στο να είσαι "στην απέξω", και να είσαι τελικά το "κορόιδο της υπόθεσης", χωρίς καμία σοβαρή προοπτική για ουσιαστική καπιταλιστική ανάπτυξη, μιας και ούτε οι δανειστές μας έχουν τέτοιου είδους σχέδια για την Ελλάδα, ούτε οι ντόπιοι κυβερνώντες ενδιαφέρονται για κάτι άλλο πέρα από τη δική τους μάσα.

Οι ντόπιοι αυτοί κυβερνώντες έχουν τα "δικά τους παιδιά", που τους στηρίζουν, και παράλληλα "κάθονται σούζα" στους δανειστές, που μας θέλουν μόνο για τη θέση μας στο χάρτη, άντε και για το το ωραίο κλίμα το καλοκαίρι (και αυτό μόνο όταν δεν έχουν χρεωκοπήσει και οι ίδιοι - κοντός ψαλμός αλληλούια). Οπότε, για ακόμα μία φορά, οι υπόλοιποι είναι "στην απέξω", και απλά δεν εκφράζονται πολιτικά από κανέναν αυτή τη στιγμή.

Οι δανειστές κάνουν ότι μπορούν για να το μαζέψουν λίγο, και για αυτό την ώρα που ο Άδωνις πχ τσαντίζεται και τσιρίζει ότι "τα ρουσφέτια είναι νορμάλ", αυτοί λαδώνουν λίγο τη μηχανή, προσφέροντας λίγη δικαιοσύνη στο λαό, πριν την προσφέρει κάποιος άλλος (είτε από τα πιο Ακροδεξιά, είτε από τα αριστερά (χλωμό αυτό το τελευταίο βέβαια, η αριστερά δεν έχει καμία πρόταση). Και επειδή αυτός ο κάποιος άλλος είναι άγνωστος, άσε να πιάσουμε εμείς μερικούς σου λένε οι δανειστές, ώστε τελικά να παραμείνει το στάτους κβο, που τελικά το ελέγχουμε και παίρνουμε αυτά που θέλουμε, από βάσεις στη Σούδα μέχρι Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, και από λιμάνια και αεροδρόμια που τα αγοράζουν αυτοί, μέχρι όμορφες παραλίες για το καλοκαίρι, για να ξεκουράζονται λιγάκι και αυτοί, αλλά και οι δικοί τους εργαζόμενοι (που προφανώς και λαμβάνουν περισσότερα λεφτά ως μισθό, διότι εκεί έχουν ως στόχο το να είναι ανταγωνιστικοί και να παράγουν πλούτο, σε αντίθεση με εδώ, που μας προορίζουν για άλλα πράγματα).