Με αφορμή το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Τι θέλει η Κοβέσι (ΕΕ) στην Ελλάδα

Τα σκάνδαλα πάντα ευδοκιμούσαν στην Ελλάδα, από καταβολής του νεοελληνικού κράτους (και ακόμα παλιότερα βέβαια). Ο ρυθμός και η ένταση τους βέβαια έχουν ενταθεί, και αυτή την περίοδο κυριαρχεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που μαζί με τα Τέμπη, έχουν οδηγήσει την ΕΕ να στείλει την Κοβέσι, ως τοποτηρητή, να δουν τί έχουν απογίνει τέλος πάντων τα κονδύλια των κοινοτικών πόρων που έχει εισπράξει η Ελλάδα. 

 Πέρα από την καθαρά οικονομική πλευρά του πράγματος όμως, ή ακόμα και πέρα από την ηθική πλευρά των κλοπών, των ρουσφετιών, κτλ, πρέπει να δούμε το εξής: Οι δανειστές της Ελλάδας δεν μας δανείζουν μόνο για οικονομικούς λόγους, ούτε βέβαια για ηθικούς. Η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο, που μέσω της οικονομικής της εξάρτησης είναι εύκολα ελεγχόμενη, ώστε να προσφέρει στους δανειστές της αυτά που κυρίως χρειάζονται από αυτήν, δηλαδή:

1) Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η Ελλάδα είναι σημαντικός στρατιωτικός, αλλά και εμπορικός/ναυτικός κόμβος στην περιοχή. Ειδικά με την άνοδο του πετρελαίου ως #1 εμπόρευμα στην εποχή μας, η θέση της Ελλάδας (αλλά και της Κύπρου) έχει γίνει τεράστιας σημασίας, και για αυτό βλέπουμε τη βάση της Σούδας, αλλά τις βάσεις στην Κύπρου να παίζουν σοβαρό ρόλο στην επίθεση εναντίον του Ιράν (Στην Κύπρο μάλιστα, οι Άγγλοι κατάφεραν να διατηρήσουν και την εδαφική κυριαρχία σε αυτές τις βάσεις που κατείχαν ως κραταιά δύναμη που ήταν κάποτε, οι βάσεις αυτές δεν ανήκουν καν τυπικά στην Κύπρο!)

2) Λόγω της θέσης στην περιοχή, η Ελλάδα απορροφά και σημαντικό μέρος από τις "παράπλευρες απώλειες" των εκστρατειών στην Μέση Ανατολή, με τους βομβαρδισμένους πρόσφυγες από αυτές τις χώρες να έρχονται στην Ελλάδα, που λειτουργεί ως κυματοθραύστης, ώστε να μην ασχολούνται και πολύ τα πιο καπιταλιστικά προηγμένα κράτη με αυτού του είδους τα θέματα.

 3) Η Ελλάδα είναι ένας ωραίος τουριστικός προορισμός για τους δανειστές μας, και αυτό το βάζω απλά επειδή και ισχύει, αλλά και επειδή αποτελεί βασικό οικονομικό πυλώνα της οικονομίας της Ελλάδας.

 Αυτά θέλουν λίγο-πολύ από την Ελλάδα οι δανειστές μας, και αν μπορούν βέβαια, λογικό είναι αρπάξουν και διάφορα άλλα (πχ λιμάνια, αεροδρόμια, κτλ) κάθε φορά που το κράτος χρεωκοπεί - να σημειώσουμε εδώ ότι το νεοελληνικό κράτος έχει χρεωκοπήσει αρκετές φορές ήδη, με πιο διάσημη ίσως στιγμή τη γνωστή ρήση "δυστυχώς επτωχεύσαμεν", και ο μόνος λόγος που δεν χρεωκόπησε επίσημα στην αρχή της κρίσης του 2008, ήταν επειδή οι δανειστές ήθελαν να εξασφαλίσουν/διασώσουν τις τράπεζες τους, που κρατούσαν να (άχρηστα) ελληνικά ομόλογα, και θα είχαν πρόβλημα σε περίπτωση χρεωκοπίας. Τώρα όμως, αυτό δεν ισχύει και τόσο πολύ, οπότε για να δούμε, μιας και η κρίση του 2008 θα επανεμφανιστεί για το δεύτερο γύρο, καθώς το νόμισμα που τυπώθηκε για να καλύψει τα χρέη, τώρα έχει τελειώσει...

 Τέλος πάντων, όλα αυτά τα (φαινομενικά άσχετα) τα λέω γιατί χρειάζεται να αντιλαμβανόμαστε το τι πραγματικά θέλουν οι δανειστές από την Ελλάδα, ώστε να καταλάβουμε ότι δεν έχουν πρόβλημα να στηρίξουν τόσο τον Μητσοτάκη, όσο και τον οποιοδήποτε Μητσοτάκη, αρκεί αυτός να είναι πρόθυμος να υπακούσει στις προσταγές τους, και να τους δώσει αυτά που χρειάζονται.

Αν διαβάσετε κάποιο από τα διάφορα βιβλία ιστορίας του νεοελληνικού κράτους που κυκλοφορούν (όχι το επίσημο βιβλίο που μοιράζει "δωρεάν" το κράτος στους μαθητές, κάποιο από αυτά που πρέπει εσύ να το αναζητήσεις και να το πληρώσεις στο βιβλιοπωλείο), θα δείτε ότι πολλοί πολέμησαν για να αυξήσουν τις περιουσίες τους, όχι απαραίτητα "για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Και μόλις είδαν ότι οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής ήταν πρόθυμες να ρίξουν χρήματα στην Ελλάδα, προκειμένου να την αποσχίσουν από την (παρακμάζουσα) Οθωμανική Αυτοκρατορία, άρχισαν να μασουλάνε το ένα δάνειο μετά το άλλο:

Win-win βέβαια, με τους δανειστές να αποκτούν την Ελλάδα ως στρατιωτικό/εμπορικό κόμβο, αλλά και ως τουριστικό προορισμό, και νίκη και για όσους έτρωγαν τα δάνεια το ένα μετά το άλλο. Θυμάμαι κάπου είχα διαβάσει ότι λίγο μετά τη νίκη της Επανάστασης του 1821, και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, είχε ήδη αρχίσει το φαινόμενο κάθε κυβέρνηση που κέρδιζε την εξουσία να απολύει τους δημόσιους υπαλλήλους, και να διορίζει άλλους (τους δικούς της). Τότε βγήκε και ο νόμος περί μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, που τώρα σιγά σιγά θέλουν να τον καταργήσουν (υπό τον μανδύα της κάθαρσης, της αριστείας, κτλ, αλλά στην πραγματικότητα για να μπορούν να απολύουν τους άλλους, και να διορίζουν τους δικούς τους).

 Δεν είναι τυχαίο που ο Άδωνις αντιδρά απέναντι στην Κοβέσι λέγοντας ουσιαστικά ότι "δεν τρέχει και τίποτα για τα ρουσφέτια, ίσως μάλιστα η Κοβέσι να είναι και κατευθυνόμενη", ενώ θυμίζω και τη δήλωση του Πάγκαλου, που είχε πει ότι "μαζί τα φάγαμε" - και έχει δίκιο (*σχεδόν)!

Διότι ίσως να μην τα φάγαμε όλοι μαζί, αλλά πολλοί έφαγαν, με επιδοτήσεις, διορισμούς, ρουσφέτια, τακτοποιήσεις αυθαιρέτων, και ποιος ξέρει τι άλλο. Σε αυτούς απευθύνεται ο Πάγκαλος, αυτοί είναι η πελατεία του, και τους λέει ότι "μη μιλάτε πολύ τώρα που οδηγούμαστε σε μία ακόμα χρεωκοπία, διότι και εσείς φάγατε".

Πάντα όμως υπήρχαν και αυτοί που ήταν "στην απέξω", και για αυτό πάντα υπήρχαν κλέφτες στα βουνά που έχουν μείνει στη λαϊκή συνείδηση όχι πάντα ως κοινοί εγκληματίες, αλλά και ως "παλληκάρια" (γιατί άραγε?), αντάρτες, αριστεροί, κτλ. Στο Β' Παγκόσμιο το πράγμα κόντεψε να γίνει ανεξέλεγκτο, με το ΕΑΜ να γιγαντώνεται, και να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο με το αντάρτικο - το πράγμα είχε γίνει τόσο σοβαρό, που ο Τσώρτσιλ (ναι, ο γνωστός) διέταξε το βομβαρδισμό της Αθήνας, παρότι ο πόλεμος είχε τελειώσει, και το ΕΑΜ είχε πολεμήσει υπέρ των Συμμάχων. Ναι, αλλά ο Τσώρτσιλ, και αργότερα οι Αμερικάνοι, ήθελαν την Ελλάδα, για τους λόγους που προείπαμε (στρατιωτική βάση, εμπορικός κόμβος, τουρισμός). Και για αυτό έδωσαν στον Στάλιν άλλες περιοχές, αλλά τα βρήκαν μαζί του για να πάρουν αυτοί την Ελλάδα, και τα κατάφεραν, έστω και με βομβαρδισμό της Αθήνας, και έστω και με ντόπιους πολιτικούς που ήταν συνεργάτες των ναζί, μαυραγορίτες, και λαμόγια, που ρημάζουν το ένα δάνειο μετά το άλλο.

Αυτό όμως, δηλαδή το ρήμαγμα των δανείων, δεν αποτελεί και τόσο μεγάλο πρόβλημα για τους δανειστές, γιατί για αυτούς είναι ένα μικρό τίμημα που πληρώνουν από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους για να πάρουν αυτά που πραγματικά θέλουν από την Ελλάδα.

Αν η Ελλάδα κηρύξει και πτώχευση και 4-5 φορές μέσα σε 2 αιώνες ιστορίας, δεν έγινε και τίποτα, άλλωστε αποτελεί και αυτό μια ευκαιρία για τους δανειστές να αρπάξουν και αυτοί μέρος από τα "ασημικά του κράτους". Αρκεί οι ντόπιες κυβερνήσεις να τους δίνουν αυτά που θέλουν.

Από την άλλη πλευρά όμως, και για να μην τους αδικήσουμε, οι δανειστές ξέρουν, από τη δική τους πρακτική εμπειρία, ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί καλύτερα αν οι κυβερνήσεις ικανοποιούν τα "αίσθημα περί δικαίου" που έχουν οι λαοί: Δηλαδή ναι, εντάξει, υπάρχουν και στο εξωτερικό λαμογιές, είτε παράνομες, είτε και νόμιμες (πχ οι λομπίστες στο Ευρωκοινοβούλιο, ή στις ΗΠΑ), αλλά προφανώς ΟΧΙ στην ίδια έκταση με εδώ.

Και αυτό διότι κάποια από τα σκάνδαλα βγαίνουν στην επιφάνεια και κάποιοι τιμωρούνται. Έτσι, και αυτοί που θέλουν να κάνουν μια λαμογιά (από τον πρόεδρο μιας χώρας, έως τον τελευταίο "απλό πολίτη") πρέπει να το σκεφτούν διπλά, αλλά και οι υπόλοιποι (αυτοί που δε θέλουν να κάνουν λαμογιές) είναι πιο ευχαριστημένοι, διότι τα λαμόγια τιμωρούνται (κάποιες έστω φορές), και εφόσον είναι πιο ευχαριστημένοι, και πιο παραγωγικοί είναι, και ούτε κάνουν βέβαια και τίποτα περίεργες σκέψεις για διαμαρτυρίες, πορείες, ή για ανατροπή του καπιταλισμού [βέβαια, για κάποιον λόγο, οι ΗΠΑ, και ολόκληρη η Δύση δεν τα πάει και πολύ καλά, με τα χρέη να έχουν συσσωρευτεί, οπότε τελικά ίσως ο καπιταλισμός να οδηγήσει σε τεράστια φτωχοποίηση α λα κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλοκ, αλλά προς το παρόν αυτό ακούγεται εξωγήινο στα αυτιά των λαών της Δύσης, οπότε ας μην το συζητάμε καν].

Επιστρέφουμε όμως στα της δικαιοσύνης, που όντως στο εξωτερικό φροντίζουν πού και πού να την ικανοποιούν στα μάτια του λαού, με τα οφέλη που αναφέραμε πιο πάνω. Κάθε μηχανή χρειάζεται και το λιπαντικό της, για να συνεχίσει να λειτουργεί σωστά άλλωστε, και αυτό το ξέρουν στο εξωτερικό. Αντίθετα, οι ντόπιες κυβερνήσεις λειτουργούν εντός παρασιτικά, γιατί το μυαλό τους είναι απλά στη μάσα. Δεν υπάρχουν σχέδιο για παραγωγικές καπιταλιστικές επενδύσεις, πέρα ίσως από μεμονωμένες προσπάθειες, γιατί απλούστατα αυτό το σχέδιο δεν χρειάζεται να υπάρχει: Οι δανειστές μας θέλουν για άλλες δουλειές, και οι ντόπιοι θέλουν απλά να φάνε (με την ανοχή των δανειστών, εφόσον τα λαμόγια αυτά είναι συνεργάσιμα, και κάνουν αυτά που θέλουν οι δανειστές).

ΟΜΩΣ, επειδή οι ντόπιοι αυτοί κυβερνώντες δεν έχουν μέτρο στη μάσα, και επειδή λειτουργούν με όρους μαφίας (όπου υπάρχει ομερτά), οι δανειστές είναι υποχρεωμένοι πού και πού να κάνουν αυτοί μια "αλλαγή λαδιών" στη μηχανή της Ελλάδας, και να στέλνουν πχ την Κοβέσι, ώστε να αποκαταστήσουν αυτοί το "αίσθημα περί δικαιοσύνης", τιμωρώντας τα πιο καραμπινάτα σκάνδαλα. Αλλιώς, το ξέρουν ότι το πράγμα θα ξεφύγει, αυτό δείχνει η ιστορία, ειδικά όταν η γενικότερη κατάσταση είναι άσχημη και οι λαοί ζορίζονται (όπως είναι και στη σημερινή εποχή, με τη Δύση να είναι καταχρεωμένη).

Για να μην παρεξηγηθώ, εγώ στηρίζω την Κοβέσι, και όσο περισσότερα βγουν στην επιφάνεια, και όσοι περισσότεροι τιμωρηθούν, τόσο το καλύτερο.

Όλα αυτά όμως τα έγραψα, πολύ γρήγορα και πρόχειρα βέβαια, για να δούμε και το τι πραγματικά θέλουν οι δανειστές, αλλά και το ποιος είναι ο φαύλος κύκλος του νεοελληνικού κράτους, που οδηγεί είτε σε λαμογιές, ρουσφέτια, κτλ, είτε στο να είσαι "στην απέξω", και να είσαι τελικά το "κορόιδο της υπόθεσης", χωρίς καμία σοβαρή προοπτική για ουσιαστική καπιταλιστική ανάπτυξη, μιας και ούτε οι δανειστές μας έχουν τέτοιου είδους σχέδια για την Ελλάδα, ούτε οι ντόπιοι κυβερνώντες ενδιαφέρονται για κάτι άλλο πέρα από τη δική τους μάσα.

Οι ντόπιοι αυτοί κυβερνώντες έχουν τα "δικά τους παιδιά", που τους στηρίζουν, και παράλληλα "κάθονται σούζα" στους δανειστές, που μας θέλουν μόνο για τη θέση μας στο χάρτη, άντε και για το το ωραίο κλίμα το καλοκαίρι (και αυτό μόνο όταν δεν έχουν χρεωκοπήσει και οι ίδιοι - κοντός ψαλμός αλληλούια). Οπότε, για ακόμα μία φορά, οι υπόλοιποι είναι "στην απέξω", και απλά δεν εκφράζονται πολιτικά από κανέναν αυτή τη στιγμή.

Οι δανειστές κάνουν ότι μπορούν για να το μαζέψουν λίγο, και για αυτό την ώρα που ο Άδωνις πχ τσαντίζεται και τσιρίζει ότι "τα ρουσφέτια είναι νορμάλ", αυτοί λαδώνουν λίγο τη μηχανή, προσφέροντας λίγη δικαιοσύνη στο λαό, πριν την προσφέρει κάποιος άλλος (είτε από τα πιο Ακροδεξιά, είτε από τα αριστερά (χλωμό αυτό το τελευταίο βέβαια, η αριστερά δεν έχει καμία πρόταση). Και επειδή αυτός ο κάποιος άλλος είναι άγνωστος, άσε να πιάσουμε εμείς μερικούς σου λένε οι δανειστές, ώστε τελικά να παραμείνει το στάτους κβο, που τελικά το ελέγχουμε και παίρνουμε αυτά που θέλουμε, από βάσεις στη Σούδα μέχρι Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, και από λιμάνια και αεροδρόμια που τα αγοράζουν αυτοί, μέχρι όμορφες παραλίες για το καλοκαίρι, για να ξεκουράζονται λιγάκι και αυτοί, αλλά και οι δικοί τους εργαζόμενοι (που προφανώς και λαμβάνουν περισσότερα λεφτά ως μισθό, διότι εκεί έχουν ως στόχο το να είναι ανταγωνιστικοί και να παράγουν πλούτο, σε αντίθεση με εδώ, που μας προορίζουν για άλλα πράγματα). 

Με αφορμή την επίθεση στο Ιράν: Τι θέλουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

 Όλοι ξέρουν βέβαια τί θέλουν οι ΗΠΑ στη μέση Ανατολή: Το πετρέλαιο.

Ωστόσο, και αυτό είναι βασικό, οι ΗΠΑ δεν κάνουν την μία επίθεση μετά την άλλη (εδώ και δεκαετίες) με σκοπό να κλέψουν το πετρέλαιο, να το βάλουν στα τάνκερ και να το πάρουν πίσω στην Αμερική ως λάφυρο πολέμου. Το πετρέλαιο μένει κατά βάση στα χέρια των ντόπιων πετρελαιάδων, τουλάχιστον όσων είναι "καλά παιδιά", εξ ου και οι ζάμπλουτοι Άραβες πρίγκηπες με τις κόκες, τις πόρνες και τις Φεράρι τους.

Εκτός όμως από τους "καλούς" πετρελαιάδες, υπάρχουν και οι άλλοι, οι "κακοί", που "καταπιέζουν τους υπηκόους τους" και πρέπει οι Αμερικάνοι να τους "απελευθερώσουν" (αν και αυτό έχουν ψιλοσταματήσει να το λένε οι Αμερικάνοι, γιατί όλοι ξέρουν πλέον το πόσο ψεύτικο και υποκριτικό είναι).

Ποιο είναι το κοινό στοιχείο στοιχείο όλων αυτών των "κακών" πετρελαιάδων (αναμεσά τους και του Ιράν), που ωθεί τις ΗΠΑ στο να τους βομβαρδίζουν; Η άρνησή τους να δεχτούν το "κανόνα του πετροδολαρίου", που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ, δηλαδή η άρνησή τους να πληρώνονται για το πετρέλαιο που πουλάνε αποκλειστικά και μόνο σε δολάρια.

Iraq nets handsome profit by dumping dollar for euro

Libya Invasion Was About Gaddafi's Golden Plan

Iran president calls U.S. dollar 'worthless'

Exclusive: Iran wants euro payment for new and outstanding oil sales - source

(τα άρθρα είναι παλιά, πλέον πχ το ιράν δε ζητάει Ευρώ, ζητάει γουάν, και θα έρθουμε και σε αυτό, όσο μπορώ μέσα στα πλαίσια ενός μόνο άρθρου).

Γιατί οι πετρελαιάδες όμως νοιάζονται τόσο πολύ για το αν θα πληρώνονται σε δολάρια ή σε άλλο νόμισμα, και γιατί οι ΗΠΑ να κάνουν τον έναν πόλεμο μετά τον άλλο για αυτό το θέμα;

Η απάντηση είναι ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πλέον άλλους πυλώνες στήριξης της οικονομίας τους πέρα από αυτόν τον ("αόρατο" για πολλούς) κανόνα του πετροδολαρίου: 

 

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το δολάριο έγινε παγκόσμιο νόμισμα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, όταν η μισή Ευρώπη είχε βομαρδίσειτ ην άλλη μισή, η Ιαπωνία είχε φάει δύο πυρηνικά, και η Σοβιετική Ένωση πήρε τον δικό της δρόμο. Η Αμερική αντίθετα, πέρα από το περλ Χάρμπουρ, δεν είχε βομραρδιστεί περαιτέρω, άρα η βιομηχανική της βάση ήταν ανέπαφη. Οπότε, η ανερχόμενη (τότε) υπερδύναμη της Αμερικής, πήρε τα σκήπτρα από την Αγγλία, που ως τότε ήταν η κυρίαρχη δύναμη, και το δολάριο αντικατέστησε τη στελίνα ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Δεν είναι και τόσο περίεργο που ο δυτικός κόσμος εμπιστεύτηκε τιε ΗΠΑ τότε, μιας και πάνω από των 50% των παγκόσμιων εξαγωγών ήταν "made in USA" (αφού όλοι οι άλλοι ήταν βομβαρδισμένοι) . Η Αμερική ήταν η Κίνα της εποχής, έφτιαχνε τα πάντα.

 

Καθώς όμως τα υπόλοιπα κράτη ανοικοδόμησαν την παραγωγική τους βάση, άρχισαν να καλύπτουν το χαμένο έδαφος, και ξαφνικά η Αμερική έπαψε να είναι το "μοναδικό εργοστάσιο του κόσμου ". Αυτό, οικονομικά αντικατοπτρίστηκε και στα ελλείμματα που άρχισαν σιγά-σιγά να έχουν, με "σημείο καμπής" τον κοστοβόρο (και οικονομικά) πόλεμο στο Βιετνάμ.

Τότε, όλα τα νομίσματα (και το δολάριο) ήταν δεμένα με το χρυσό, με βάση μια σταθερή ισοτιμία (ο λεγόμενος "κανόνας του χρυσού", πχ ένα δολάριο ισοδυναμούσε με Χ γρμμάρια χρυσού).

Καθώς όμως οι ΗΠΑ είχαν ελλείμματα, υπήρχε πλέον ανάγκη να τυπώσουν δολάρια, για να καλύψουν αυτά τα ελλείμματα - κάτι που όμως υποτιμά την αξία του νομίσματος (πληθωρισμός).

 

Επειδή όμως τα υπόλοιπα κράτη το κατάλαβαν αυτό, άρχισαν να μην θέλουν να πληρώνονται σε δολάρια, με αποκορύφωμα τον Γάλλο πρόεδρο Ντε Γκωλ (ναι αυτόν που έχουν ονομάσει έτσι και το αεροπλανοφόρο τους στη Γαλλία), που ζήτησε να πληρωθεί...σε χρυσό αντί για δολάρια που πληθωρίζονται και χάνουν την αξία τους. Ήταν φανερό ότι το δολάριο δύσκολα θα κρατούσε το ρόσο του ως παγκόσμιο αποθεματικό νμισμα, γιατί κανένας δε θέλει να έχει απόθεμα σε νόμισμα που πληθωρίζεται.

 

Ως απάντηση σε αυτό το πρόβλημα, ο Νίξον που ήταν τότε πρόεδρος των ΗΠΑ...κατήργησε τον κανόνα του χρυσού. Πλέον οι ΗΠΑ μπορούσαν να τυπώνουν ελεύθερα όσο νόμισμα ήθελαν. Ποια είναι η αξία του νομίσματος αυτού όμως; Πριν, άξιζε κάτι σε χρυσό, τώρα τί αξίζει;

Πλέον, το νόμισμα είναι στην εποχή μας μια ιδιότυπη μετοχή του κράτους που το εκδίδει. Όπως οι μετοχές, μπορεί να πάει καλά, αν το κράτος πάει καλά, και να πάει κακά, αν το κράτος δεν τα πάει καλά (και ναι, όπως και στις μετοχές, οι εταιρείες κάνουν διάφορες λαμογιές και κόλπα, το ίδιο και τα κράτη, αλλά η βασική αρχή δεν αλλάζει).

 

Λίγο μετά την ανακοίνωση αυτή του Νίξον ότι καταργεί τον κανόνα του χρυσού, η Σαουδική Αραβία κήρυξε πετρελαικό εμπάργκο εναντίον των ΗΠΑ - δεν τους έδινε πετρέλαιο. Γιατί να δώσει το #1 εμπόρευμα της παγκόσμιας οικονομίας με αντάλλαγμα έναν νόμισμα που ποιος ξέρει τί θα αξίζει σε μερικά χρόνια, ή έστω μερικές δεκαετίες;

Η κρίση αυτή ξεπεράστηκε με μια λύση όπου η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε κατακόρυφα - με λίγα λόγια, η Σ. Αραβία δέχτηκε να το πουλάει, αλλά σε μια πολύ ανεβασμένη τιμή, αντικατοπτρίζοντας έτσι το γεγονός ότι η πραγματική αξία του δολαρίου ήταν μειωμένη.

 

Από την άλλη πλευρά όμως, η Αμερική κατάφερε τότε κάτι πολύ σημαντικό: Πρόσφερε στην Σαουδική Αραβία την "προστασία" της, ως ντβαντζής της Μέσης Ανατολής, και ως αντάλλαγμα η Σαουδική Αραβία δέχτηκε να πληρώνεται μόνο σε δολάρια για το πετρέλαιο που πουλάει.

 

Έτσι, όλες οι υπόλοιπες χώρες, πχ η Γαλλία του Ντε Γκωλ, που έως τότε δεν ήθελαν το δολάριο, ήταν υποχρεωμένες να πάνε σε ανταλλακτήρια νομισμάτων, σαν αυτά που πάνε οι τουρίστες σε άλλες χώρες για να ανταλλάξουν πχ τα ευρώ τους στο νόμισμα της χώρας που επισκέπτονται. Εκεί, σε αυτα τα διατραπεζικά ανταλλακτήρια νομισμάτων, οι χώρες αντλάσουν το νόμισμά τους σε δολάρια, και μετά χρησιμοποιούν αυτά τα δολάρια για να αγοράσουν το πετρέλαιο που χρειάζονται.

 

Πρακτικά, οι ΗΠΑ έχουν έτσι δημιουργήσει ένα σύστημα τεχνητής ζήτησης για το νόμισμά τους: Οι άλλες χώρες δεν το θέλουν, διότι πληθωρίζεται και χάνει την αξία του, αλλά από την άλλη πλευρά, το χρειάζονται, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως μέσο αγοράς του πετρελαίου.

 

Μετά την άνοδο της Κίνας, τα ελλείμματα των ΗΠΑ (αλλά και της Δύσης γενικότερα) έχουν εκτοξευτεί, και το εξωτερικό χρέος αυξάνεται κατά πολύ - μετά και την κρίση του 2008, αυτό ήρθε πολύ πιο έντονα στην επιφάνεια.

Η απάντηση της Δύσης ήταν να τυπώσει νόμισμα και να καλύψει έτσι τα χρέη, ώστε να κερδίσει χρόνο και να δει πώς θα αντιμετωπίσει την Κίνα.

 

Όμως, όλα αυτό το τύπωμα νόμίσματος εννοείται ότι φέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα του γιατί να θέλει ένας πετρελαιάς να πουλήσει το #1 εμπόρευμα της σύγχρονης οικονομίας, με αντάλλαγμα ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται και άρα νομοτελειακά θα χάσει, αργά ή γρήγορα, την αξία του;

 Να λοιπόν το γιατί στη Μέση Ανατολή ευδοκιμούν οι "κακοί δικτάτορες", που "καταπιέζουν τους πληθυμσούς" τους, και χρειάζονται διαρκώς να τους βομβαρδίζουμε...

 

Πολλοί λένε ότι το Ισραήλ ελέγχει τις ΗΠΑ, αλλά προφανώς αυτό δεν ισχύει - το Ισραήλ είναι το "λυκόσκυλο" των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, και αναλαμβάνει πολύ μεγάλο μέρος της βρώμικης δουλειάς. Βέβαια, οι ΗΠΑ είναι σε φάση παρακμής, και είναι σίγουρο ότι έχουν μειωμένες δυνατότητες, αλλά και ικανότητες να παράξουν πολιτική (δες πχ τις διάφορες παρακμιακές δηλώσεις Τραμπ, που μοιάζει πλέον με φιγούρα "τρελού βασιλιά"). Άρα, το Ισραήλ σαφώς και μπορεί να επηρεάζει περισσότερο τις εξελίξεις, με βάση τη δική του ατζέντα, αλλά πάντα θα εξαρτάται από τις ΗΠΑ, που δεν είναι και τόσο άσχετες όσο ίσως η φιγούρα του Τραμπ να δείχνει:

Οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει πολλά, πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι έχουν ως βασικό αντίπαλο την Κίνα: 

1) Ανατίναξαν τον nord stream 2, τον αγωγό που θα έδινε άφθονο και φθηνό φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Αυτό, όχι μόνο ήταν πλήγμα εναντίον της Ρωσίας, αλλά και εναντίον της Ευρώπης, που πλέον εισάγει αέριο...από τις ΗΠΑ, και μάλιστα σε πολύ υψηλή τιμή, που έχει διαλύσει τη βιομηχανική βάση της Ευρώπης.

2) Κατέλαβαν τα πετρέλαια της Βενεζουέλας. 

3) Το Ισραήλ ισοπέδωσε τη Γάζα, πολέμησε τη Χεζμπολάχ, κτλ, που αποτελούν σε μεγάλο βαθμό υποστηλώματα του Ιράν στην περιοχή. Αυτό προετοίμασε το έδαφος για τη μεγάλη επίθεση στο Ιράν, γιατί δε θα μπορούσαν να επιτεθούν σε έναν τόσο δυνατό αντίπαλο όσο το Ιράν, χωρίς πρώτα να εξοντώσουν, όσο μπορούν, τους βασικούς του συμμάχους στην περιοχή, ώστε να μην έχουν πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.

4) Επιτέθηκαν στο Ιράν, που αποτελεί το βασικότερο υποστήλωμα των Ρωσοκινέζων στην περιοχή, και έχει εδώ και χρόνια εκδηλώσει την αντίθεσή του στο να πληρώνεται σε δολάρια. Μόνο που εδώ το πράγμα αρχίζει να χαλάει, μιας και το Ιράν (με τη βοήθεια των Ρωσοκινέζων έστω), αποδεικνύει ότι έχει συγκροτημένη ηγεσία, στόχους, σχέδιο, στρατωιτικές ικανότητες, κτλ, και...νικάει.

 

Οπότε, ναι μεν είμαστε όλοι συνηθισμένοι σε πολεμικές εκστρατείες των ΗΠΑ, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τελειώνουν με νίκη των Αμερικάνων, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα δεν πάνε έτσι:

Αντί για διάλυση του Ιράν, ώστε μετά να κόψουν το βασικό υποστύλωμα των Ρωσοκινέζων στην περιοχή, ίσως να δούμε περιορισμό του Ισραήλ (περιορισμός του Ισραήλ = μείωση των συνόρων του, που διαρκώς αυξάνονται εδώ και δεκαετίες), αποχώρηση των μερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή, μερικώς έστω, και κυρίως, την ντε φάκτο αντικατάσταση του δολαρίου ως νόμισμα πληρωμής για το πετρέλαιο, σε πολλά κράτη της περιοχής. Αυτό είναι το βασικότερο υποστήλωμα των ΗΠΑ, και αποτελεί προάγγελο για την πτώση τους, α λα Ρώμη το επόμενο διάστημα.

 

Ο πόλεμος βέβαια στο Ιράν έχει δρόμο ακόμα, και ίσως να βρεθούν άλλες λύσεις και συμβιβασμοί, τους οποίους θα τους δούμε, αλλά τα "ασύλληπτα" αυτά σενάρια θα πρέπει σιγά σιγά να εξετάζονται, καθώς οι ΗΠΑ χάνουν αυτόν τον πόλεμο, κατ' όπως φαίνεται.