Σε προηγούμενα άρθρα, έχουμε δει την προσπάθεια της Σαουδικής Αραβίας να βρει νέους συμμάχους/προστάτες (δες τη συμφωνία που υπέγραψε με Πακιστάν και Τουρκία).
Η Σαουδική Αραβία δεν είναι απλά μια χώρα με πολύ πετρέλαιο, όπως πχ είναι και το Ιράν, το Ιράκ, κτλ. Είναι μία κλάση (ή και περισσότερες) πάνω από όλες τις άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, διότι εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα, αλλά και τα "καλύτερα"/πιο εύκολα στην άντληση αποθέματα του πετρελαίου, δηλαδή του μακράν πολυτιμότερου εμπορεύματος στην παγκόσμια οικονομία.
Ως κράτος βέβαια, είναι μια θρησκευτική μοναρχία, για να το θέσουμε όσο πιο κομψά μπορούμε, άλλωστε "δεν πρέπει να λέμε και πολλά αρνητικά για τους Σαουδάραβες, γιατί είναι πολύτιμοι σύμμαχοι". Στην πράξη βέβαια, όλοι κατά βάθος ξέρουν τα όργια της βασιλικής οικογένειας (άλλωστε, έρχονται συχνά-πυκνά και στη Μύκονο, ή σε άλλα τέτοια μέρη, και είναι γνωστό τί γίνεται με βιζιτούδες, κόκες, και άλλες τέτοιες συμπεριφορές τύπου Σόδομα και Γομορα). Είναι επίσης γνωστό ότι το καθεστώς εκεί χτυπάει αντιφρονούντες, ή συμπεριφέρεται άσχημα στις γυναίκες (που, μπορεί να είναι ένα πολύ προβεβλημένο ζήτημα στις μέρες μας, περνά απαρατήρητο σε ότι αφορά τη Σ. Αραβία, διότι όταν έρχεται η ώρα για κεντρικά ζητήματα, όπως το πετρέλαιο, τότε η άρχουσα τάξη και τα δημοσιογραφικά της παπαγαλάκια δεν είναι χαζοί, και κατανοούν ότι όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, και αν τυχόν δεν μας συμφέρει να τα θίξουμε, τότε είναι σημαντικό το να μην τα θίξουμε). Επίσης, είναι σχετικά γνωστό ότι η Σ. Αραβία έχει οδηγήσει την Υεμένη σε λοιμό (μια απλή αναζήτηση για "yemen famine" θα σας πείσει), αλλά ούτε αυτό βολεύει να ακουστεί, γιατί προφανώς το πετρέλαιο είναι σημαντικότερο, και παρά το ότι όλα αυτά ακούγονται κατά ακιρούς, οι αντιδράσεις ακόμα και από την εργατική τάξη της Δύσης είναι χλυαρές, διότι, στην πραγματικότητα, "το να έχουμε πετρέλαιο σε προσιτές τιμές είναι σημαντικότερο από όλα τα παραπάνω" (εκεί καταπίπτουν οι όποιες "ηθικές αξίες", όταν δεν υπάρχει ταξική συνείδηση).
Τέλος πάντων, η Σαουδική Αραβία έκανε ένα από τα μεγαλύτερα deals της σύγχρονης εποχής, όταν συμφώνησε στη γέννηση του πετροδολαρίου. Για ιστορικούς λόγους, απλά θυμίζουμε ότι όταν οι ΗΠΑ κατήργησαν τον "κανόνα του χρυσού", και άρχισαν να τυπώνουν δολάρια χωρίς όριο, η Σαουδική Αραβία είχε αρχικά αντιδράσει, κηρύσσοντας του πετρελαικό εμπάργκο του 1973 εναντίον των ΗΠΑ. Όμως, τελικά πείστηκε να δεχτεί το δολάριο ως αποκλειστικό νόμισμα πληρωμής για το πετρέλαιο, σε υψχηλότερη βέβαια ισοτιμία, για να αντανακλά και τον -χωρίς όρια- πληρωρισμό του νομίσματος που προφανώς θα ακολουθούσε. Έτσι, γεννήθηκε το πετροδολάριο, με μεγάλο αντάλλαγμα βέβαια, εκτός των άλλων, και της προστασίας που θα παρείχαν οι ΗΠΑ στο καθεστώς.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι, γενικά μιλώντας, όλα τα δικτατορικά καθεστώτα φοβούνται κατά βάθος πόσο μάλλον όταν βρέθηκαν να ελέγχουν σε τεράστιο βαθμό το #1 εμπόρευμα της παγκόσμιας οικονομίας, πράγμα που όντως τους κάνει σοβαρούς στόχους για οποιονδήποτε κλέφτη και απατεώνα (εδώ ο άλλος έχει απλλά λίγα μετρητά και μερικά κοσμήματα στο σπίτι του, και παίρνει ένα θησαυροφυλάκιο, ή και έναν συναγερμό, κτλ, φαντάσου να έχεις το πετρέλαιο της Σ.Αραβίας τί μέτρα πρέπει να πάρεις).
Παράλληλα, λόγω και του ότι το καθεστώς είναι εντελώς λαμογίστικο (η Ελλάδα είναι αγγελάκι μπροστά τους), δεν υπάρχει ανάπτυξη σε αγροτική ή βιομηχανική παραγωγή, ούτε σε γράμματα και τέχνες, ούτε σε τίποτα. Απλά υπάρχει το πετρέλαιο, και αυτό αρκεί, τουλάχιστον για το καθεστώς (το πώς περνάει ο λαός εκεί ας μην το συζητήσουμε, είναι και αυτό από τις "λεπτομέρειες" που δεν βολεύουν, οπότε το προσπερνάμε και αυτό).
Επειδή όμως το καθεστώς είναι λαμογίστικο σε τεράστιο βαθμό, είναι λαμογίστικα όλα, και το καθεστώς βασίζεται απλά στο να μισθώνει ξένους για δουλειές (υπάρχουν και πολλοί Έλληνες που πάνε εκεί να δουλέψουν, με αντάλλαγμα τους παχυλούς μισθούς, οπότε είναι ένα γνωστό θέμα) , αλλά παράλληλα είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το καθεστώς τελικά βασίζεται στους ξένους και για την προστασία του.
Η Σ. Αραβία έχει βέβαια αγοράσει -γιατί όχι- όπλα από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Κίνα, όλοι άλλωστε είναι καλοί πελάτες της, ωστόσο, σε τελική ανάλυση, το καθεστώς βασίζει την προστασία του στην Αμερική.
Μετά την ήττα όμως των ΗΠΑ από το Ιράν, η προστασία αυτή διαλύθηκε, οι ΗΠΑ πλέον έχουν χάσει όλες τις βάσεις που είχαν στη Μέση Ανατολή, και όσο αρνούνται να αποδεχτούν την ήττα αυτή, τόσο η ήττα τους γίνεται πιο βαθιά και συνθλιπτική.
Οι Σαουδάραβες προσπάθησαν ήδη να δημιουργήσουν μια συμμαχία με Πακιστάν και Τουρκία, αλλά όταν οι αντάρτες της Υεμέμης τους επιτέθηκαν (μιας και, χωρίς τις ΗΠΑ, δεν είναι και τόσο δύσκολο κατ' όπως αποδεικνύεται) , τότε η νέα αυτή συμμαχία ήταν σαν να μην υπήρχε.
Όσο για τις ΗΠΑ, οι Σαουδάραβες παρακάλεσαν τους προστάτες τους για βοήθεια, αλλά ο Τραμπ είπε όχι (διότι οι ΗΠΑ αδυνατούν να πολεμήσαν το Ιράν, άρα είναι αδύνατον να ανοίξουν και δεύτερο μέτωπο, ειδικά από τη στιγμή που οι Χούθι δήλωσαν ότι τα δικά τους στενά δε θα κλείσουν για κανέναν, εκτός από τη Σ. Αραβία).
Οπότε, με τον προστάτη τους νικημένο, οι Σαουδάραβες πλέον είναι ανοιχτοί σε επιθέσεις, ειδικά από αντάρτες της Υεμένης (ξαναλέω ότι η Υεμένη βιώνει -επίσημα- λοιμό, οπότε όπως ελπίζω να καταλαβαίνετε, μάλλον έχουν σοβαρό λόγο για να μισούν τη Σαουδική Αραβία, δεν ξέρω τί λέτε και εσείς).
Το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας δοκίμασε ήδη τις ΗΠΑ, και "έφαγε πόρτα", και η συμμαχία με Πακιστάν και Τουρκία είναι εξαφανισμένη. Οπότε, το καθεστώς είναι μάλλον υποχρεωμένο να καθίσει στο "τραπέζι των διαπραγματεύσεων", και να συζητήσει με Ιράν, Χούθι, αλλά και τους παρασκηνιακούς συμμάχους τους (Κίνα/Ρωσία), ώστε να διαμορφώσουν μία αποδεκτή λύση, αν θέλει να επιβιώσει.
Η λύση αυτή βέβαια θα περιλαμβάνει διαφορετικά πράγματα για τον καθέναν, πχ οι Χούθι ενδιαφέρονται περισσότερο για την Υεμένη, το Ιράν ενδιαφέρεται βραχυπρόθεσμα να αποτυπώσει στην πράξη τα "λάφυρα του πολέμου", μιας και νίκησε τις ΗΠΑ στο πεδίο της μάχης (πχ θα θέλει να κατοχυρώσει τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ, ή αποζημιώσεις, κτλ), και μακροπρόθεσμα θέλει και τον τερματισμό του πετροδολαρίου. Θυμίζουμε ότι το Ιράν έχει εδώ και χρόνια αποκηρύξει το δολάριο ως αποκλειστικό νόμισμα πληρωμής για το πετρέλαιο. Και αυτό βέβαια είναι και μεγάλη επιδίωξη των Κινεζορώσων.
Αυτά τα πράγματα βέβαια δεν είναι απλά, αλλά εφόσον η κρίση έφτασε πλέον "στην καρδιά του κτήνους" (Σ. Αραβία), το εκεί καθεστώς είναι πλέον αναγκασμένο να επιταχύνει τις εξελίξεις - άλλωστε, έχουμε αναφέρει ότι η Σαουδική Αραβία ήδη συνεργάζεται με τη Ρωσία στα πλαίσια του ΟΠΕΚ+, για να ελέγχει μέσω του πετρελαικού αυτοπύ καρτέλ την ισοτιμία, και βέβαια, η Σαουδική Αραβία συνεργάζεται και με την Κίνα, μιας και οι Κινέζοι είναι ο #1 πελάτης τους εδώ και κάποια χρόνια (και αυτή η τάση θα συνεχιστεί, μιας και είναι προφανές ότι η Κίνα έχει την μεγαλύτερη παραγωγική βάση του κόσμου, και άρα αυτή είναι που ψωνίζει και το πιο πολύ πετρέλαιο).
Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, διαβάζουμε ότι το Ιράν έστειλε κυβερνητική αποστολή στη Σαουδική Αραβία. Ξαναλέμε ότι αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο και προετοιμασία, και το γεγονός ότι οι Σαουδάραβες ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ ή την Τουρκία+Πακιστάν δείχνει ότι δεν είναι και τόσο έτοιμοι να παρατήσουν άμεσα αυτά που ήξεραν μέχρι τώρα. Πλέον όμως θα πρέπει να το σκεφτούν στα σοβαρά.
