Δημόσιο και "υπαλληλοκρατία": Τι λέει η αριστερά σήμερα και τι έλεγε ο Μαρξ;

Το "θέμα της ημέρας" στην πολιτική επικαιρότητα είναι η εκλογή νέου γενικού γραμματέα στο ΚΚΕ, που παρατηρώ ότι δεν απασχόλησε μόνο τα μέλη του ΚΚΕ, αλλά...τους πάντες, κάτι που δείχνει ότι το ΚΚΕ έχει πολύ μεγαλύτερο "ειδικό βάρος" στην ελληνική κοινωνία απ' ότι μαρτυρούν τα ποσοστά του - γι' αυτό και γράφω μια σύντομη σημείωση και εγώ επί του θέματος:

Εντάξει, υπάρχουν αυτοί που το στηρίζουν, όπως υπάρχουν και αυτοί που πολεμούν κάθε μορφής "μπολσεβικισμό" και "αναρχοκομμουνισμόν" και είναι ξεκάθαρα στην αντίπερα όχθη. Αλλά υπάρχει και πολύς κόσμος που περιμένει πράγματα από το ΚΚΕ παρότι δεν το ψηφίζει. Όλοι αυτοί στην πραγματικότητα έχουν ένα κοινό στοιχείο, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουν: Συγκεκριμένα, όλοι αυτοί αναγνωρίζουν ότι το ΚΚΕ πρεσβεύει, έστω με λάθη, παραλείψεις, κάτι το διαφορετικό. Ή τουλάχιστον προσπαθεί να πρεσβεύσει κάτι το διαφορετικό. Γι' αυτό και ο "αστικός κόσμος" κάποιες φορές το πολεμάει με λύσσα, κάποιες φορές το κοροϊδεύει, κτλ, αλλά πάντως ποτέ δεν το αγνοεί. Θα ήταν λάθος και για εμάς να το αγνοήσουμε, παρά τα όσα μπορεί να του καταλογίσει ο καθένας (κάποια δικαίως, κάποια αδίκως). Ακόμα και σήμερα που βρίσκεται "στα κάτω του", όπως ολόκληρη η κομμουνιστική αριστερά σε παγκόσμιο επίπεδο βέβαια, υπάρχει πάντα ο "κίνδυνος" να βελτιωθεί στο μέλλον. Και επίσης, ακόμα και λάθος γραμμή να έχει η ηγεσία, το ΚΚΕ συσπειρώνει αρκετούς εργάτες γύρω του, που αν χάσουν τα πάντα, θα πολεμήσουν, και άρα είναι ένας "υπολογίσιμος εχθρός" για την άρχουσα τάξη. Τέλος πάντων, προσωπικά δεν έχω να πω κάτι το ιδιαίτερο για το νέο γενικό γραμματέα, δεν τον ξέρω καν ως πρόσωπο άλλωστε, αλλά πάντως το σίγουρο είναι ότι είναι ένα κομματικό στέλεχος που θα συνεχίσει 100% στην ίδια πορεία (άσχετα σε άλλους φαίνεται σωστή, σε άλλους λάθος). 

Γι' αυτό άλλωστε και δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να πω, διότι...το ΚΚΕ έχει πάρει την απόφαση να κάνει αυτά που κάνει, και ο νέος γενικός γραμματέας, όποιος και να είναι, δε θα αλλάξει τα πράγματα. Μπορεί να διαφωνώ με το ΚΚΕ σε αρκετά σημεία, και γι' αυτό και δεν βρίσκομαι στο συγκεκριμένο χώρο, όμως είναι σίγουρα αξιόπιστοι, σε αντίθεση με ένα σωρό άλλους "ταχυδακτυλουργούς" της αριστεράς που κάνουν ένα σωρό κωλοτούμπες, τυχοδιωκτισμούς, κτλ. Η πορεία του ΚΚΕ ειλικρινά δεν πιστεύω ότι μπορεί να οδηγήσει στη νίκη (μακάρι να κάνω λάθος βέβαια, τι να πω), και αφού έχουν πάρει την απόφαση να συνεχίσουν στην ίδια πορεία, ο νέος γενικός γραμματέας θα κάνει λίγο-πολύ τα ίδια πράγματα. Παρ' όλα αυτά, η όποια αριστερά προκύψει τα επόμενα χρόνια, μετά από τις διαδοχικές ήττες της εργατικές τάξης που ήδη υποφέρει, έχει πράγματα να πάρει από το σημερινό ΚΚΕ - πχ την οργανωτική και ιδεολογική συνέπεια, που σαφώς και είναι προτιμότερη σε σχέση με τις κωλοτούμπες και τους κάθε λογής οπορτουνισμούς.

Από εκεί και πέρα, η σκέψη και η γνώση της αριστεράς έχει πολύ δρόμο να διανύσει για να βρεθεί "στο ύψος των περιστάσεων": Είτε μιλάμε για μακροοικονομική ανάλυση, είτε μιλάμε για κάτι πιο "καθημερινό", όπως πχ το θέμα των "απολύσεων στο Δημόσιο" που προωθεί η τρόικα, και είναι επίσης ένα μεγάλο θέμα αυτές τις μέρες. Με αυτό το θέμα θα ασχοληθούμε σε αυτή την ανάρτηση, και στην πραγματικότητα...θα αντιγράψω -με μερικές συμπληρώσεις- ένα παλιότερο άρθρο που είχα γράψει το 2011, μιας και τότε η τρόικα πίεζε για τον προηγούμενο γύρο απολύσεων στο Δημόσιο.

 

Χαμός [και] στο δημόσιο, με απολύσεις, συγχωνεύσεις, μειώσεις μισθών, "εργασιακή εφεδρεία", κτλ, που έρχονται βέβαια να προστεθούν στους συμβασιούχους, στους ωρομίσθιους και διάφορες άλλες τέτοιες  "δημοκρατικές" μορφές εργασίας. Γιατί όμως υπάρχουν τόσοι πολλοί που συμφωνούν με τέτοια μέτρα; Είναι απλά "η ψεύτικη προπαγάνδα του κράτους", που έχει δηλητηριάσει τα μυαλά της κοινωνίας, ή υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος;

Καταρχήν, μια γενική διαπίστωση:

Το κράτος προβάλει την άποψη ότι "οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για όλα". Αντίθετα, δε φταίνε οι καναλάρχες που μας έχουν φλομώσει στο ψέμα, οι 3-4 εργολάβοι που έχουν αναλάβει μέσω ΣΔΙΤ όλα τα έργα και έχουν χεστεί στο τάλιρο, οι εφοπλιστές που είναι αφορολόγητοι και εκβιάζουν ότι αν φορολογηθούν απλά θα σηκωθούν και θα φύγουν, οι δεσποτάδες που επίσης είναι αφορολόγητοι και καλούν τους "πιστούς" να "γυρίσουν και το άλλο μάγουλο", οι βιομήχανοι που  μεταναστεύουν σε Βουλγαρίες, κτλ διότι εκεί βρίσκουν πιο φτηνά εργατικά  χέρια/μικρότερη φορολογία, ή ζουν μέσω κρατικών επιχορηγήσεων, οι τραπεζίτες που πρωτοστατούν διεθνώς σε ένα σωρό νόμιμα και παράνομα deals. Και ούτε βέβαια φταίει και το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης, που  εδώ και δεκαετίες μας οδήγησε ως εδώ με σκάνδαλα, ρουσφέτια, φάγωμα των  αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, κτλ, κτλ, κτλ. (άντε να πιάσουν έναν-δυο "τελειωμένους", όπως πχ το γερο-Τσοχατζόπουλο ώστε να δώσουν ένα εξιλαστήριο θύμα στη πλήθη και οι υπόλοιποι να τη βγάλουν καθαρή). Όλοι αυτοί "πρέπει" να συνεχίσουν να ζουν μέσα στα πλούτη, και να τους δοθούν μάλιστα και "πακέτα σωτηρίας", φοροαπαλλαγές, κτλ -  πιθανότατα ως μια "δίκαιη ανταμοιβή" για όλα αυτά που "μας" έχουν προσφέρει - και συνεχίζουν να μας προσφέρουν ακάθεκτοι.

Σε μια κρίση τόσο μεγάλη όσο αυτή, ΔΕ θα επιβιώσουν όλοι. Αυτό είναι ξεκάθαρο, η άρχουσα τάξη το ξέρει και προφανώς προσπαθεί να στρέψει την οργή του κόσμου αλλού, ώστε να γλιτώσει η ίδια.

Όμως, πέρα από τη σαπίλα της άρχουσας τάξης, υπάρχει και η σαπίλα του εργατικού κινήματος,  και εκεί είναι που πατάνε και οι κυβερνώντες και επιτίθενται εναντίον  [και] των δημοσίων υπαλλήλων, με την αριστερά ως συνήθως απλά να  αμύνεται και να "καταγγέλλει". Δηλαδή η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα βασίστηκε στα ρουσφέτια και στις δωροδοκίες για να πάρει/κρατήσει την εξουσία, και τώρα που τα πράγματα άλλαξαν, δείχνει τους αποδέκτες αυτών των ρουσφετιών και λέει ότι "φταίνε". Και όντως έτσι είναι, έχουν όντως ευθύνες, και με το το αρνείται αυτό η αριστερά να το αναγνωρίσει, βγάζει μόνη της τα μάτια της. Η κύρια ευθύνη βέβαια βαραίνει την άρχουσα τάξη, που τώρα πουλά και "μούρη" ότι τάχα θέλει "κάθαρση": Εδώ γελάνε βέβαια, μιας και μετά πώς θα εκλεγούν όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες; Σε "καθυστερημένα" κράτη όπως η Ελλάδα, η "διαφθορά" τύπου ρουσφετιών είναι πάντα υψηλή. 

Ο ένας λόγος είναι η νοοτροπία του "σουλτάνου" που κυβερνά με τη μέθοδο "ρουσφέτι και χαράτσι" τους "υποτακτικούς" τους (οι οποίοι επειδή αισθάνονται όντως ότι είναι υποτακτικοί του σουλτάνου, τον φοβούνται, και αποδέχονται να κυβερνιόνται έτσι).

Ο άλλος λόγος είναι ότι όσο πιο "καθυστερημένη" είναι μια χώρα, τόσο χειρότερο είναι το εκπαιδευτικό της σύστημα και η βιομηχανία της, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο για έναν εργάτη να αποκτήσει δεξιότητες και γνώσεις που θέλει "η αγορά", αλλά και να βρει μετά μια αντίστοιχη δουλειά. Οπότε, αν δε θέλει να καταλήξει άνεργος ή χαμηλά αμειβόμενος σε μια άσχημη θέση εργασίας, έχει αυξημένο κίνητρο να πάει και να "φιλήσει κατουρημένες ποδιές" για να πάρει ως αντάλλαγμα ένα ρουσφέτι και να πληρώνεται μετά καλά χωρίς καν να χρειάζονται γνώσεις και μόχθος, ως αντάλλαγμα για τη στήριξη του στον εκάστοτε πολιτικάντη. Γι' αυτό και όσο πιο καθυστερημένη και φτωχή η χώρα, τόσο πιο μεγάλη είναι αυτού του τύπου η "διαφθορά" (αντίθετα, σε πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, οι εργάτες έχουν γενικά λάβει καλύτερη αστική εκπαίδευση, βρίσκουν πιο εύκολα καλές δουλειές, κτλ, οπότε εκεί δεν έχουν μεγάλη επιρροή οι πολιτικάντηδες που τάζουν ρουσφέτια, γιατί ο κόσμος δεν τους χρειάζεται και τόοοσο πολύ. Όχι ότι εκεί δεν υπάρχει "διαφθορά", άλλωστε είναι γνωστά πχ τα λόμπι και άλλες μορφές νόμιμης ή παράνομης διαφθοράς. Απλά τα ρουσφέτια για εύρεση εργασίας είναι πιο δημοφιλή σε πιο "καθυστερημένες" χώρες).   

Ο καπιταλισμός δημιούργησε από τα πρώτα του κιόλας χρόνια ένα στρώμα γραφειοκρατών,  που υπάρχει έως και σήμερα στα "σπλάχνα" του κάθε κράτους. Πολλοί εξ  αυτών είναι κηφήνες, απλά βάζουν χαρτόσημα και σφραγίδες. Είναι όμως  χρήσιμοι στο κράτος, διότι με τις σφραγίδες τους αυτές ουσιαστικά  σφραγίζουν την εξουσία της άρχουσας τάξης έναντι των υπόλοιπων τάξεων,  οι οποίες πληρώνουν έτσι "φόρο υποτέλειας" στους κυρίαρχους. Και εννοείται ότι αυτοί οι κηφήνες είναι, σε γενικές γραμμές, υπέρ της διατήρησης του στάτους κβο, διότι η ίδια τους η θέση, και άρα η ίδια  τους η επιβίωση περνά μέσα από τη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης,  και όχι μέσα από την ανατροπή της.

Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, και μάλιστα η "υπαλληλοκρατία" είναι  αρκετά διογκωμένη για πολλούς λόγους. Όχι βέβαια πως "όλοι οι δημόσιοι  υπάλληλοι είναι κακοί", ίσα-ίσα που μερικοί είναι χρήσιμοι, απαραίτητοι  και "ενσυνείδητοι". Μάλιστα, υπάρχουν και κλάδοι που όχι απλά δεν πρέπει να γίνουν απολύσεις, αλλά πρέπει να γίνουν και προσλήψεις, όπως πχ ο κλάδος της υγείας, κτλ (εκτός και αν νομίζετε ότι οι γιατροί/νοσηλευτές που υπάρχουν σήμερα επαρκούν: Κι όμως, αντί να αυξάνονται...μειώνονται, διότι ούτε η κυβέρνηση ούτε -πολύ περισσότερο- η τρόικα των ξένων πιστωτών ενδιαφέρονται για την υγεία σας. Αυτοί ενδιαφέρονται για τη δική τους τσέπη και μόνο).

Όμως, δεν είναι ψέμα ότι υπάρχουν πολλά "λαμόγια" στο δημόσιο (από εφοριακούς και  τελωνειακούς μέχρι μεγαλογιατρούς και στρατιωτικούς), πολλοί που έχουν διοριστεί επειδή είναι "πράσινα/γαλάζια παιδιά", πολλοί που "τα ξύνουν" λαμβάνοντας μάλιστα μεγάλους μισθούς, πολλοί που διεκπεραιώνουν εντελώς γραφειοκρατικές εργασίες (οι οποίες περισσότερο εμποδίζουν παρά  βοηθούν την κοινωνία, κτλ).

Η μέγιστη ειρωνεία είναι πως στη σημερινή περίοδο, η μοναδική δύναμη που  εμφανίζεται να μιλά για χτύπημα αυτής της κατάστασης είναι...το κράτος,  δηλαδή η μοναδική δύναμη που ΔΕΝ πρόκειται να χτυπήσει αυτή την  κατάσταση. Και αυτό διότι το κράτος θα φροντίσει να διατηρήσει τα  "δικά του παιδιά" απολύοντας τους "ενοχλητικούς" που κινητοποιούνται  εναντίον του, ενώ παράλληλα θα φροντίζει πάντα για νέους διορισμούς  δικών του παιδιών, ώστε να εξασφαλίζει ψήφους μέσω ρουσφετιών, αλλά και  να κρατάει υπό τον δικό του έλεγχο τους βασικούς τουλάχιστον τομείς της "κρατικής μηχανής", ακόμα και σε περίπτωση εξέγερσης. Μπορεί να λένε μεγάλα λόγια για "διαφάνεια", κτλ, αλλά είναι τυχαίο άραγε ότι οι πρώτοι δημόσιοι υπάλληλοι που απολύθηκαν ήταν...διορισμένοι του ΑΣΕΠ, που δηλαδή προφανώς διορίστηκαν χωρίς βύσμα;

Ήδη άλλωστε η  κυβέρνηση ναι μεν ανακοίνωσε ότι απολύει κάποιους, αλλά παράλληλα προσλαμβάνει ένα σωρό νέους "συμβούλους", οι οποίοι προφανώς αποτελούν έναν νέο κομματικό στρατό κηφήνων, που μάλιστα ως  "σύμβουλοι" θα αμείβονται ίσως ακόμα πιο πλουσιοπάροχα από τους παλιότερους, που πλέον εξάντλησαν τη χρησιμότητα τους, και, ως γνωστόν, "σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν". Άντε να προσλάβει και μερικούς (λίγους) νέους υπαλλήλους σε κάποιες θέσεις, με μισθούς της πλάκας, ώστε να κλείσει κάποια απαραίτητα κενά, και παράλληλα να δώσει και μια ελπίδα σε όσους είναι σήμερα άνεργοι ότι θα βρουν δουλειά (είναι τόσο μεγάλη η απελπισία, που θα βρεθούν αμέτρητοι υποψήφιοι, παρά τους χαμηλούς μισθούς που προφανώς θα ισχύουν).

Πλέον, το κράτος δεν τα βάζει μόνο με αυτούς που όντως εργάζονται και είναι χρήσιμοι στην κοινωνία, τα  βάζει ακόμα και με ένα τμήμα των μέχρι τώρα "χαϊδεμένων του παιδιών", που τα χρειαζόταν, και γι' αυτό τους είχε παραχωρήσει σημαντικά  προνόμια. Άλλωστε, από τη στιγμή που τόσο η βιομηχανική όσο και η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα διαρκώς μειώνεται (λόγω κυρίως της  "παγκοσμιοποίησης", που επηρεάζει ολόκληρη τη Δύση, με την παραγωγή να μεταναστεύει κυρίως προς Κίνα, κτλ, αλλά και λόγω της αεριτζίδικης, λαμογίστικης και κρατικοδίαιτης ντόπιας άρχουσας τάξης που έκανε αντίστοιχου τύπου επενδύσεις και προφανώς οι επενδύσεις αυτές δεν πήγαν και τόσο καλά), λογικό είναι να είναι πλέον "περιττοί" κάποιοι από αυτούς που έως τώρα στήριζαν το κράτος.

Επιστρέφοντας όμως στα "χαϊδεμένα παιδιά" του κράτους, αυτοί οι  άνθρωποι είχαν σχηματίσει μια εργατική αριστοκρατία κηφήνων, που  ουδέποτε είδαν τον εαυτό τους ως τμήμα του εργατικού κινήματος και  τάξης. Γι' αυτό άλλωστε και οι περισσότεροι τουλάχιστον δεν  κατέβαιναν ποτέ πχ σε πορείες (αντίθετα δυσανασχετούσαν με όσους  κατέβαιναν, στηρίζοντας πλήρως το κράτος). Αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα, χειρότερο ακόμα και από τις λαμογιές, τα ρουσφέτια και το "κωλοβάρεμα" μερικών:  Διότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν γυρίσει επί χρόνια την πλάτη τους στο  λαϊκό κίνημα, είχαν κλείσει τα μάτια και τα αυτιά τους στα όργια που διέπρατταν οι κυβερνώντες σε άλλους εργάτες, και απλά ήταν ευχαριστημένοι να ζουν τη ζωούλα τους αν μιλάμε για μικρούς μισθούς ενός υπαλληλίσκου (ή και τη ζωάρα τους, αν μιλάμε για μεγάλους μισθούς σε  διάφορες διευθυντικές θέσεις).

Τώρα πλήττονται [και] αυτοί, και βέβαια δεν είναι καθόλου παράξενο που οι υπόλοιποι εργάτες δεν "συμπάσχουν" ιδιαίτερα για αυτούς (έστω και αν έτσι υπογράφουν τη θανατική τους  καταδίκη, διότι η αύξηση της ανεργίας και η περαιτέρω μείωση της  "αγοραστικής δύναμης" θα οδηγήσουν σε νέα λουκέτα, βάθεμα της ύφεσης,  και άρα μακροπρόθεσμα σε ακόμα πιο χαμηλούς μισθούς μέσω της  "δημιουργικής καταστροφής" που έχουμε ξαναπεί).

Ο λαός δε θα σταθεί έτσι απλά δίπλα-δίπλα με αυτούς που έως τώρα τον είχαν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια.

Για να μπορέσει να σφυρηλατηθεί μια "συμμαχία ανατροπής" και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει ένα πράγμα: Ότι από εδώ και πέρα, δεν έχει άλλες λαμογιές, ούτε αδιαφορία για τον άλλον,  ούτε καταστάσεις του στιλ "εγώ είμαι κηφήνας και αράζω, ενώ εσύ  εργάζεσαι σα σκλάβος στις φυτείες". Με απλά λόγια, η μοναδική συμμαχία  που μπορεί όντως να γίνει, και να αντέξει, είναι αυτή που θα μιλά για  κατάργηση των γραφειοκρατών (θα αναφερθώ αργότερα σε αυτό, παραθέτοντας  μάλιστα και μερικά αποσπάσματα από τον "ξεπερασμένο" Μαρξ,  που γράφοντας για την "ξεπερασμένη" Παρισινή Κομμούνα αναφέρθηκε στο  ζήτημα αυτό, και αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, πείτε μου εσείς αν αυτό  το πρόγραμμα ανταποκρίνεται στο σήμερα ή όχι, και αν είναι κλάσεις ανώτερο από αυτά που ψελλίζει η σημερινή αριστερά για το θέμα).

Η σημερινή αριστερά, που ΟΝΤΩΣ θα μπορούσε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή  αυτής της προσπάθειας, ΔΕΝ το κάνει. Έτσι, καταντά να εμφανίζεται στα  μάτια της κοινωνίας ακόμα και ως υπερασπιστής της υπαλληλοκρατίας, καθώς  μάλλον είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που δε μπορεί να κατανοήσει  ότι το σημερινό στάτους κβο ΔΕΝ μπορεί να διατηρεί, και η κοινωνία  αναζητά συνολικές πολιτικές λύσεις, και όχι απλά καταγγελίες για το "σοκ  και δέος" που πράγματι εφαρμόζουν οι κυβερνώντες. Δεν είμαι υπέρ του "να τσακιστούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι", δεν είμαι υπέρ όμως και να αφεθούν απείραχτοι όλοι τους.

Εγώ τουλάχιστον ούτε μπορώ, αλλά ούτε και θέλω, να δώσω  υποσχέσεις σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους ότι την "επόμενη μέρα" θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν, χωρίς να αλλάξει τίποτα. Αντίθετα, προτείνω μια συμμαχία όπου θα δεχτούν μέτρα τύπου Παρισινής Κομμούνας  (δες παρακάτω), με κατάργηση γραφειοκρατίας, επιβολή ανώτατου ορίου για τους μισθούς (ειδικά τους μισθούς των "ανώτερων" στελεχών που τότε, όπως  και σήμερα, ήταν συχνά τεράστιοι), κατάργηση διορισμών και εκλογή  απευθείας από τους εργάτες αυτών που θα είχαν πιο διοικητικό ρόλο, κτλ.

Θέλετε ένα "μικρότερο κράτος"; Θέλετε κατάργηση της γραφειοκρατίας;

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την περιγραφή του Μαρξ για την Παρισινή  Κομμούνα και τις αλλαγές που αυτή έφερε πριν το κράτος την καταστείλει βίαια:

Spoiler:

Τα ξημερώματα της 18 του Μάρτη 1871, το Παρίσι ξύπνησε με τη βροντερή ιαχή: "Ζήτω η Κομμούνα!". Τι είναι η Κομμούνα, αυτή η σφίγγα που υποβάλλει σε τόσο σκληρή δοκιμασία το αστικό μυαλό;

"Οι προλετάριοι του Παρισιού, έλεγε η κεντρική επιτροπή (σ.σ. της Διεθνούς), στη διακήρυξή της της 18 του Μάρτη,  μέσα από τις αποτυχίες και τις προδοσίες των κυρίαρχων τάξεων κατάλαβαν  ότι έφτασε η ώρα να σώσουν την κατάσταση, παίρνοντας στα χέρια τους τη  διεύθυνση των δημόσιων υποθέσεων... Κατάλαβαν ότι είναι επιταχτικό  τους καθήκον και απόλυτο δικαίωμά τους να γίνουν κύριοι της τύχης τους  και να πάρουν στα χέρια τους την κυβερνητική εξουσία". Μα η εργατική  τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή  και να την βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς.

Η συγκεντρωτική κρατική εξουσία με τα πανταχού παρόντα όργανά της - τον ταχτικό στρατό, την αστυνομία, τη γραφειοκρατία, τον κλήρο και τη δικαστική εξουσία,  όργανα που φτιάχτηκαν σύμφωνα με το σχέδιο ενός συστηματικού και  ιεραρχικού καταμερισμού της εργασίας - κατάγεται από τον καιρό της  απόλυτης μοναρχίας, όπου χρησίμευε στην αστική κοινωνία που γεννιόταν,  σαν ισχυρό όπλο στους αγώνες της ενάντια στη φεουδαρχία.
…
Στις μεταγενέστερες μορφές κυριαρχίας η κυβέρνηση μπήκε κάτω από  κοινοβουλευτικό έλεγχο - δηλαδή κάτω από τον άμεσο έλεγχο των  ιδιοχτητριών τάξεων. Από τη μια, η κυβέρνηση εξελίχθηκε σε θερμοκήπιο  κολοσσιαίων εθνικών χρεών και καταθλιπτικών φόρων και έγινε, χάρη στα  ακαταμάχητα θέλγητρα της εξουσίας της, των εσόδων της και των αξιωμάτων,  που διέθετε, το μήλο της έριδος ανάμεσα στις αντίπαλες ομάδες και τους  τυχοδιώχτες των κυρίαρχων τάξεων. Από την άλλη, άλλαζε ο πολιτικός της χαρακτήρας μαζί με τις οικονομικές αλλαγές της κοινωνίας. Στο  μέτρο που η πρόοδος της νεότερης βιομηχανίας ανάπτυσσε, πλάταινε και  βάθαινε την ταξική αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία, στο  ίδιο μέτρο η κρατική εξουσία έπαιρνε όλο και περισσότερο το χαρακτήρα  μιας εθνικής εξουσίας του κεφαλαίου για την καταπίεση της εργατικής  τάξης, μιας κοινωνικής δύναμης οργανωμένης για την κοινωνική υποδούλωση,  το χαρακτήρα μιας μηχανής ταξικής κυριαρχίας.
…
Το Παρίσι, το κέντρο και η έδρα της παλιάς κυβερνητικής εξουσίας και  ταυτόχρονα το κοινωνικό κέντρο βάρους της γαλλικής εργατικής τάξης, είχε  πάρει τα όπλα ενάντια στην απόπειρα του Θιέρσου και των γαιοχτημόνων  του να παλινορθώσουν και να διαιωνίσουν αυτή την παλιά κυβερνητική  εξουσία που τους είχε κληροδοτήσει η αυτοκρατορία. Το Παρίσι μπόρεσε ν'  αντισταθεί μόνο και μόνο γιατί, εξαιτίας της πολιορκίας, είχε απαλλαχθεί  από το στρατό, που τον είχε αντικαταστήσει με μια εθνοφυλακή που  αποτελούνταν κυρίως από εργάτες. Το γεγονός αυτό έπρεπε τώρα να  μετατραπεί σε μόνιμο θεσμό. Γι' αυτό, το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας  ήταν το διάταγμα για την κατάργηση του μόνιμου στρατού και για την  αντικατάστασή του με τον οπλισμένο λαό.

Η Κομμούνα σχηματιζόταν από τους δημοτικούς συμβούλους που είχαν εκλεγεί  με βάση το γενικό εκλογικό δικαίωμα στα διάφορα διαμερίσματα του  Παρισιού. Ηταν υπεύθυνοι και μπορούσαν να ανακληθούν σ' οποιαδήποτε  στιγμή. Η πλειοψηφία τους αποτελούνταν φυσικά από εργάτες ή από  αναγνωρισμένους εκπροσώπους της εργατικής τάξης. Η Κομμούνα δεν επρόκειτο να είναι ένα κοινοβουλευτικό αλλά ένα εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα. Η  αστυνομία, που ως τότε ήταν το όργανο της κεντρικής κυβέρνησης,  απογυμνώθηκε αμέσως από όλες τις πολιτικές της ιδιότητες και μετατράπηκε  σε υπεύθυνο όργανο της Κομμούνας, που μπορούσε να ανακληθεί σ'  οποιαδήποτε στιγμή. Το ίδιο έγινε και με τους δημόσιους υπαλλήλους σ'  όλους τους κλάδους της διοίκησης. Από τα μέλη της Κομμούνας ως τους  κατώτερους υπαλλήλους η δημόσια υπηρεσία έπρεπε να αμείβεται με  εργατικούς μισθούς. Ολα τα αποχτημένα δικαιώματα και οι επιχορηγήσεις  για έξοδα παραστάσεως στους ανώτερους αξιωματούχους του κράτους  καταργήθηκαν μαζί με τους ίδιους τους αξιωματούχους. Οι δημόσιες θέσεις  έπαψαν να είναι ατομική ιδιοχτησία των βοηθών της κεντρικής κυβέρνησης. Οχι μόνο η διοίκηση του δήμου, μα και όλα τα καθήκοντα που ως τότε εξασκούσε το κράτος, πέρασαν στα χέρια της Κομμούνας.

Οταν παραμερίστηκαν πια ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία, τα όργανα  αυτά της υλικής βίας της παλιάς κυβέρνησης, η Κομμούνα καταπιάστηκε  αμέσως να τσακίσει το πνευματικό όργανο καταπίεσης, την εξουσία των  παπάδων.Χώρισε την εκκλησία από το κράτος και απαλλοτρίωσε όλες τις  εκκλησιές, που αποτελούσαν οργανισμούς με ιδιόχτητη περιουσία.  Οι  παπάδες στάλθηκαν στην ησυχία της ατομικής ζωής, για να ζήσουν εκεί από  τις ελεημοσύνες των πιστών, όπως οι πρόδρομοί τους, οι απόστολοι. Ολα  τα εκπαιδευτικά ιδρύματα άνοιξαν δωρεάν για το λαό και ταυτόχρονα  ξεκαθαρίστηκαν από κάθε επέμβαση της εκκλησίας και του κράτους. Ετσι,  όχι μόνο η εκπαίδευση έγινε προσιτή σε όλους, μα και η ίδια η επιστήμη  λευτερώθηκε από τα δεσμά που της είχαν επιβάλει η ταξική πρόληψη και η  κυβερνητική εξουσία.

Οι δικαστικοί λειτουργοί χάσανε εκείνη τη φαινομενική  ανεξαρτησία τους, που χρησίμευε μόνο και μόνο για να σκεπάζει τη χαμερπή  τους υποταγή σε όλες τις αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις, στις οποίες έδιναν  με τη σειρά όρκο πίστης και τον αθετούσαν κάθε φορά. Οπως όλοι οι άλλοι  δημόσιοι υπάλληλοι, έπρεπε στο εξής κι αυτοί να εκλέγονται, να είναι  υπεύθυνοι και να μπορούν να ανακληθούν.

Φυσικά η Κομμούνα του Παρισιού θα χρησίμευε σαν πρότυπο για όλα τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας. Μόλις θα εγκαθιδρυόταν το καθεστώς της Κομμούνας στο Παρίσι και στα δευτερεύοντα κέντρα, η παλιά συγκεντρωτική κυβέρνηση θα έπρεπε και στις επαρχίες επίσης να παραχωρήσει τη θέση της στην αυτοκυβέρνηση των παραγωγών.  Σε ένα σύντομο πρόχειρο σχέδιο για την εθνική οργάνωση, που η Κομμούνα  δεν πρόλαβε να το επεξεργαστεί παραπέρα, καθορίζεται ρητά ότι η Κομμούνα  θα αποτελούσε την πολιτική μορφή ακόμα και του πιο μικρού χωριού και  ότι στην ύπαιθρο ο ταχτικός στρατός θα αντικατασταινόταν από μια λαϊκή  πολιτοφυλακή με εξαιρετικά σύντομο χρόνο θητείας. Οι αγροτικές  κοινότητες κάθε νομού θα διαχειρίζονταν τις κοινές τους υποθέσεις με μια  συνέλευση από αντιπροσώπους τους στην πρωτεύουσα του νομού, και οι  νομαρχιακές αυτές συνελεύσεις, με τη σειρά τους, θα στέλνανε βουλευτές  στην εθνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι. Οι βουλευτές θα μπορούσαν κάθε  στιγμή να ανακληθούν και θα έπρεπε να δεσμεύονται από τις καθορισμένες  εντολές των εκλογέων τους. Οι λίγες μα σπουδαίες λειτουργίες που θα  απόμεναν για την κεντρική κυβέρνηση δε θα καταργούνταν, όπως σκόπιμα το  παραποίησαν, αλλά θα μεταβιβάζονταν σε υπαλλήλους της Κομμούνας, δηλαδή  σε αυστηρά υπεύθυνους υπαλλήλους. Η ενότητα του έθνους δε θα έσπαζε, μα,  αντίθετα, θα οργανωνόταν με το καθεστώς της Κομμούνας και θα γινόταν  πραγματικότητα με την εκμηδένιση της κρατικής εκείνης εξουσίας που  παρουσιαζόταν σαν η ενσάρκωση αυτής της ενότητας, που ήθελε όμως να  είναι ανεξάρτητη και ανώτερη από το ίδιο το έθνος. Στην πραγματικότητα, η  κρατική εξουσία δεν ήταν παρά ένα παρασιτικό καρκίνωμα στο σώμα του  έθνους.

Ενώ το ζήτημα ήταν να περικόψουν απλώς τα καταπιεστικά όργανα της παλιάς  κυβερνητικής εξουσίας, να αποσπάσουν τις δικαιολογημένες λειτουργίες  της από μιαν εξουσία που είχε την αξίωση να στέκεται πάνω από την  κοινωνία και να τις ξαναδώσουν στους υπεύθυνους υπηρέτες της κοινωνίας. Αντί  να αποφασίζεται μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια, ποιο μέλος της  άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη βουλή, το  γενικό εκλογικό δικαίωμα θα εξυπηρετούσε τον οργανωμένο σε κομμούνες  λαό, όπως το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη για να  αναζητεί εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την επιχείρησή του. Και  είναι αρκετά γνωστό ότι τόσο οι εταιρείες όσο και τα άτομα, όταν  πρόκειται για τις πραγματικές υποθέσεις τους, ξέρουν συνήθως να βρίσκουν  και να τοποθετούν τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση και, αν  καμιά φορά γελαστούν, τότε ξέρουν πώς θα επανορθώσουν γρήγορα το λάθος  τους. Απ' την άλλη μεριά, τίποτε δεν μπορούσε να είναι πιο ξένο  με το πνεύμα της Κομμούνας όσο η αντικατάσταση του γενικού εκλογικού  δικαιώματος με τον ιεραρχικό διορισμό των υπαλλήλων.
…
Tο καθεστώς της Κομμούνας, αντίθετα, θα απέδιδε στο κοινωνικό σώμα  όλες εκείνες τις δυνάμεις που τις κατανάλωσε ως τώρα η παρασιτική  απόφυση, το "κράτος", που τρέφεται σε βάρος της κοινωνίας και την  εμποδίζει να κινείται ελεύθερα. Και μόνο μ' αυτή την πράξη θα έβαζε μπρος την αναγέννηση της Γαλλίας.
…
H Κομμούνα έκανε πραγματικότητα το σύνθημα όλων των αστικών  επαναστάσεων, το σύνθημα για φτηνή κυβέρνηση, καταργώντας τις δυο  μεγαλύτερες πηγές εξόδων - τον ταχτικό στρατό και την υπαλληλοκρατία.  Και μόνο η ύπαρξή της προϋπόθετε την ανυπαρξία της μοναρχίας που,  τουλάχιστον στην Ευρώπη, αποτελεί την κανονική σαβούρα και το απαραίτητο  κάλυμμα της ταξικής κυριαρχίας. Η Κομμούνα έδωσε στη δημοκρατία τη βάση  πραγματικά δημοκρατικών θεσμών. Ομως, ο τελικός της σκοπός δεν ήταν  ούτε η "φτηνή κυβέρνηση", ούτε η "αληθινή δημοκρατία". Και τα δυο  υπήρξαν απλά συνακόλουθά της.
…
Η ποικιλία των ερμηνειών που δόθηκαν στην Κομμούνα και η ποικιλία των  συμφερόντων που εκφράζονταν μ' αυτήν αποδείχνουν ότι ήταν μια πέρα για  πέρα ευλύγιστη πολιτική μορφή, ενώ όλες οι προηγούμενες μορφές  κυβέρνησης ήταν στην ουσία καταπιεστικές. Το πραγματικό της μυστικό  ήταν ότι ήταν ουσιαστικά μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης, το  αποτέλεσμα της πάλης της παραγωγικής τάξης ενάντια στην τάξη των  σφετεριστών, η ανοιχτή τελικά πολιτική μορφή με την οποία μπορούσε να  συντελεστεί η οικονομική απελευθέρωση της εργασίας.

Χωρίς τον τελευταίο αυτό όρο το καθεστώς της Κομμούνας θα ήταν κάτι το ακατόρθωτο και μια απάτη. Η πολιτική κυριαρχία του παραγωγού δεν μπορεί να υπάρχει παράλληλα με τη διαιώνιση της κοινωνικής του υποδούλωσης.  Γι' αυτό η Κομμούνα θα έπρεπε να χρησιμεύσει σαν μοχλός, για να  ανατραπούν οι οικονομικές βάσεις, που πάνω τους στηρίζεται η ύπαρξη των  τάξεων και επομένως και η ταξική κυριαρχία. Οταν θα έχει πια  χειραφετηθεί η εργασία, κάθε άνθρωπος γίνεται εργάτης και η παραγωγική  δουλειά παύει να αποτελεί ταξική ιδιότητα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, ότι: Παρ' όλα τα μεγάλα λόγια και την  τεράστια φιλολογία των τελευταίων εξήντα χρόνων σχετικά με τη  χειραφέτηση των εργατών, μόλις οι εργάτες πάρουν κάπου αποφασιστικά την  υπόθεση στα χέρια τους, αντηχεί αμέσως ξανά η απολογητική φρασεολογία των συνηγόρων της σημερινής κοινωνίας με τους δύο πόλους της: Το  κεφάλαιο και τη μισθωτή εργασία (ο γαιοχτήμονας σήμερα είναι απλά ο  σιωπηλός συνέταιρος του κεφαλαιοκράτη), σαν να βρισκόταν ακόμα η  κεφαλαιοκρατική κοινωνία στην κατάσταση της πιο αγνής παρθενικής  αθωότητας, χωρίς να έχουν ακόμα αναπτυχθεί όλες οι αντιθέσεις της, χωρίς  να έχουν ακόμα αποκαλυφθεί οι αυταπάτες της, χωρίς να έχει ακόμα  ξεμασκαρευτεί η εκπορνεμένη της πραγματικότητα! Η Κομμούνα, ξεφωνίζουν,  θέλει να καταργήσει την ιδιοχτησία, τη βάση κάθε πολιτισμού! Μάλιστα,  κύριοι, η Κομμούνα ήθελε να καταργήσει εκείνη την ταξική ιδιοχτησία που  την εργασία των πολλών τη μετατρέπει σε πλούτο των λίγων. Η Κομμούνα  σκόπευε να απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές.

Ηθελε να κάνει πραγματικότητα την ατομική ιδιοχτησία, μετατρέποντας σε  απλά όργανα της ελεύθερης και οργανωμένης εργασίας τα μέσα παραγωγής, τη  γη και το κεφάλαιο, που σήμερα είναι πριν απ' όλα μέσα για την  υποδούλωση και την εκμετάλλευση της εργασίας. Μα αυτό είναι  κομμουνισμός, ο "ακατόρθωτος" κομμουνισμός! Ωστόσο, οι εκπρόσωποι  εκείνοι των κυρίαρχων τάξεων - κι αυτοί είναι πολλοί - που είναι αρκετά  έξυπνοι για να καταλάβουν ότι είναι αδύνατο να διαιωνίζεται το σημερινό  σύστημα, εμφανίστηκαν σαν οχληροί και μεγαλόστομοι απόστολοι της  συνεταιριστικής παραγωγής. Αλλά αν η συνεταιριστική παραγωγή δεν  πρόκειται να παραμείνει άδειος τύπος και ξεγέλασμα, αν πρόκειται να  παραμερίσει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, αν το σύνολο των συνεταιρισμένων  πρόκειται να ρυθμίζει την εθνική παραγωγή σύμφωνα με ένα κοινό σχέδιο,  παίρνοντάς την έτσι κάτω από την καθοδήγησή του και βάζοντας τέλος στη  διαρκή αναρχία και στις περιοδικά επαναλαμβανόμενες αναταραχές, που  αποτελούν την αναπόφευκτη μοίρα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής - τι άλλο  θα ήταν αυτό, κύριοί μου, εκτός από κομμουνισμός, από "κατορθωτός"  κομμουνισμός;
Η εργατική τάξη δεν περίμενε θαύματα από την Κομμούνα. Δεν πρόκειται να εφαρμόσει με απόφαση του λαού έτοιμες, επεξεργασμένες ουτοπίες.  Ξέρει ότι για να πετύχει την απελευθέρωσή της και μαζί μ' αυτήν να  πραγματοποιήσει την ανώτερη εκείνη μορφή της ζωής, προς την οποία τείνει  ακατάσχετα η σημερινή κοινωνία με την οικονομική της ανάπτυξη, η  εργατική τάξη πρέπει να περάσει από μακρόχρονους αγώνες και μια σειρά  από ιστορικές πορείες, που θα αλλάξουν ολότελα και τις συνθήκες και τους  ανθρώπους. Δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει ιδανικά μα να  ελευθερώσει μονάχα τα στοιχεία της νέας κοινωνίας που αναπτύχθηκαν πια  στους κόλπους της αστικής κοινωνίας που καταρρέει. Εχοντας πλήρη  συνείδηση της ιστορικής της αποστολής και με την ηρωική απόφαση να  σταθεί στο ύψος της, η εργατική τάξη μπορεί ν' απαντήσει με  περιφρονητικό χαμόγελο στις χοντροκομμένες βρισιές των λακέδων της  δημοσιογραφίας και στη δασκαλίστικη κηδεμονία καλοθελητών αστών  θεωρητικών, που κηρύσσουν σε ύφος αλάθητου επιστημονικού χρησμού τις  ανίδεες κοινοτοπίες τους και τις αιρετικές παραξενιές τους.

Οταν η Κομμούνα του Παρισιού πήρε στα χέρια της την καθοδήγηση της  επανάστασης, όταν απλοί εργάτες αποτόλμησαν για πρώτη φορά να θίξουν το  κυβερνητικό προνόμιο των "φυσικών ανωτέρων" τους, των ιδιοχτητριών  τάξεων και μέσα σε πρωτοφανείς δύσκολες συνθήκες εκπλήρωσαν το έργο τους  σεμνά, ευσυνείδητα και αποτελεσματικά - και το έκαναν αυτό με μισθούς,  που ο μεγαλύτερός τους μόλις έφθανε, σύμφωνα με τα λεγόμενα μιας  επιστημονικής αυθεντίας (του καθηγητή Χάξλεϊ), το ένα πέμπτο του  κατώτερου μισθού του γραμματέα ενός σχολικού συμβουλίου του Λονδίνου - ο  παλιός κόσμος έβγαζε αφρούς λύσσας μπροστά στην Κόκκινη Σημαία, το  σύμβολο της δημοκρατίας της εργασίας, που ανέμιζε στο δημαρχείο.

Κι όμως, ήταν η πρώτη επανάσταση με την οποία η εργατική τάξη  αναγνωρίστηκε ανοιχτά, σαν η μόνη τάξη που ήταν ακόμα ικανή για  κοινωνική πρωτοβουλία. Αναγνωρίστηκε ακόμα και από τη μεγάλη μάζα της  μεσαίας τάξης του Παρισιού - από τους μαγαζάτορες, τους βιοτέχνες, τους  εμπόρους - εκτός μόνο απ' τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες. Η Κομμούνα  τους είχε σώσει με μια σοφή ρύθμιση της αδιάκοπα επαναλαμβανόμενης  αιτίας διαφωνιών μέσα στην ίδια τη μεσαία τάξη - τη ρύθμιση των σχέσεων  ανάμεσα στους οφειλέτες και τους πιστωτές. Η ίδια αυτή μερίδα της  μεσαίας τάξης είχε πάρει μέρος στη συντριβή της εργατικής εξέγερσης τον  Ιούνη του 1848, και αμέσως μετά, χωρίς πολλές διαδικασίες, είχε  παραδοθεί από τη συνταχτική συνέλευση στα νύχια των πιστωτών της. Μα  δεν ήταν αυτή η μοναδική αιτία που την έκανε να πάει τώρα με την  εργατική τάξη. Ενιωθε ότι είχε να εκλέξει μόνο ανάμεσα στην Κομμούνα και  στην αυτοκρατορία, αδιάφορο με ποιο όνομα θα εμφανιζόταν. Η  αυτοκρατορία είχε καταστρέψει οικονομικά τη μεσαία αυτή τάξη με την  κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου, με τις οικονομικές απάτες που  υπόθαλψε, με τη βοήθεια που πρόσφερε για να επιταχυνθεί τεχνητά η  συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και με την απαλλοτρίωση μεγάλου τμήματος  της μεσαίας τάξης που ήταν συνέπεια αυτής της συγκεντροποίησης.
…
Η Κομμούνα είχε απόλυτα δίκιο όταν έλεγε στους αγρότες ότι: "Η νίκη μας  είναι η ελπίδα σας!". Από όλα τα ψέματα που ξεφουρνίστηκαν στις  Βερσαλίες και διασαλπίστηκαν παραπέρα από τους φημισμένους Ευρωπαίους  βασιβουζούκους της δημοσιογραφίας, ένα από τα πιο τερατώδικα ήταν ότι οι  γαιοχτήμονες της εθνοσυνέλευσης ήταν οι εκπρόσωποι των Γάλλων αγροτών.  Φανταστείτε τι αγάπη μπορούσε να έχει ο Γάλλος αγρότης στους ανθρώπους  στους οποίους ύστερα από τα 1815 υποχρεώθηκε να πληρώσει ένα  δισεκατομμύριο αποζημίωση! Στα μάτια του Γάλλου χωρικού ακόμα και η  ύπαρξη μόνο του μεγαλοτσιφλικά αποτελεί μια παρέμβαση στις καταχτήσεις  του του 1789. Ο αστός είχε επιβαρύνει το 1848 το μικρό κλήρο του χωρικού  με τον πρόσθετο φόρο των 45 εκατοστών του φράγκου για κάθε φράγκο φόρο  που πλήρωνε, μα το είχε κάνει αυτό στο όνομα της επανάστασης. Τώρα είχε  ανάψει έναν εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην επανάσταση για να φορτώσει στους  αγρότες το κύριο βάρος των πέντε δισεκατομμυρίων της αποζημίωσης που  συγκατατέθηκε να πληρώσει στους Πρώσους. Αντίθετα, η Κομμούνα σε μια απ'  τις πρώτες της διακηρύξεις δήλωσε, ότι τα έξοδα του πολέμου θα έπρεπε  να τα πληρώσουν οι πραγματικοί του αίτιοι. Η Κομμούνα θα απάλλασσε το  χωρικό από το φόρο του αίματος - θα του έδινε μια φτηνή κυβέρνηση και  θα μετάτρεπε τις τωρινές του βδέλλες, το συμβολαιογράφο, το δικηγόρο, το  δικαστικό κλητήρα και τους άλλους δικαστικούς βρικόλακές του σε  μισθωτούς κοινοτικούς υπαλλήλους που θα τους εξέλεγε ο ίδιος και που θα  ήταν υπεύθυνοι απέναντί του. Θα τον απελευθέρωνε από την αυθαιρεσία  του αγροφύλακα, του χωροφύλακα και του νομάρχη. Θα είχε αντικαταστήσει  την αποβλάκωσή του από τον παπά με το διαφωτισμό του από το δάσκαλο. Και  ο Γάλλος χωρικός είναι πριν απ' όλα ένας άνθρωπος που λογαριάζει. Θα το  έβρισκε εξαιρετικά λογικό, η πληρωμή του παπά, αντί να εισπράττεται από  το φορατζή, να εξαρτάται μόνο από την εθελοντική άσκηση των  θρησκευτικών λειτουργιών της ενορίας του. Αυτές ήταν οι μεγάλες άμεσες  ευεργεσίες που η εξουσία της Κομμούνας - και μόνο της Κομμούνας - είχε  βάλει σαν προοπτική μπρος στους Γάλλους αγρότες. Είναι επομένως ολότελα  περιττό να επεκταθούμε εδώ στα πιο πολύπλοκα, πραγματικά ζωτικά  προβλήματα, που μόνο η Κομμούνα ήταν ικανή και συνάμα αναγκασμένη να  λύσει προς όφελος του χωρικού - όπως, λ.χ., το ενυπόθηκο χρέος που  βάραινε σαν βραχνάς πάνω στον κλήρο του, το ζήτημα του αγροτικού  προλεταριάτου που καθημερινά μεγαλώνει σε βάρος του και την απαλλοτρίωση  του κλήρου του που επιβαλλόταν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα από την  ίδια την ανάπτυξη της σύγχρονης γεωργίας και από το συναγωνισμό της  κεφαλαιοκρατικής καλλιέργειας της γης.
…
Οι γαιοχτήμονες βουλευτές ξέραν - κι αυτός ήταν ο κύριος φόβος τους -  ότι τρεις μήνες ελεύθερης επικοινωνίας της Παρισινής Κομμούνας με τις  επαρχίες θα οδηγούσαν σε μια γενική αγροτική εξέγερση. Και γι' αυτό  βιάστηκαν να περιβάλουν το Παρίσι με έναν αστυνομικό αποκλεισμό και να  παρεμποδίσουν το ξάπλωμα της πανούκλας.
…
Ομως, στην πραγματικότητα η Κομμούνα δεν υποστήριζε πως ήταν αλάθητη,  όπως το υποστήριζαν όλες, χωρίς εξαίρεση, οι παλιές κυβερνήσεις.  Δημοσίευε όλα τα πραχτικά των συνεδριάσεών της, ανακοίνωνε όλες τις  πράξεις της, μυούσε το κοινό σ' όλες της τις ατέλειες.

Σε κάθε Επανάσταση δίπλα στους αληθινούς εκπροσώπους της προωθούνται και  άνθρωποι διαφορετικής κοψιάς. Μερικοί απ' αυτούς είναι οι επιζώντες  προηγούμενων επαναστάσεων που έμειναν πιστοί σ' αυτές, χωρίς κατανόηση  του τωρινού κινήματος, μα διατηρώντας ακόμα μεγάλη επιρροή στο λαό χάρη  στη γνωστή τους τιμιότητα και το γνωστό τους θάρρος ή απλώς και μόνο  χάρη στη δύναμη της παράδοσης. Αλλοι πάλι είναι απλοί φωνακλάδες που  επαναλαβαίνοντας χρόνια συνέχεια τις ίδιες στερεότυπες απαγγελίες  ενάντια στην κυβέρνηση της ημέρας, απόχτησαν τη φήμη καθαρόαιμων  επαναστατών. Υστερα απ' τις 18 του Μάρτη εμφανίστηκαν επίσης τέτοιου  είδους άνθρωποι και σ' ορισμένες περιπτώσεις έπαιξαν μάλιστα σημαντικό  ρόλο. Οσο περνούσε από το χέρι τους εμπόδιζαν την πραγματική δράση της  εργατικής τάξης, ακριβώς όπως άνθρωποι αυτού του είδους εμπόδισαν την  πλήρη ανάπτυξη κάθε προηγούμενης επανάστασης. Οι άνθρωποι αυτοί  αποτελούν ένα αναπόφευκτο κακό. Με τον καιρό τους ξεφορτώνεται κανείς,  μα ίσα ίσα καιρός δε δόθηκε στην Κομμούνα.

Ηταν, αλήθεια, θαυμάσια η αλλαγή που είχε φέρει στο Παρίσι η  Κομμούνα! Ούτε ίχνος πια από το ακόλαστο Παρίσι της δεύτερης  αυτοκρατορίας. Δεν ήταν πια το Παρίσι τόπος συνάντησης για τους  Βρετανούς τσιφλικάδες, τους Ιρλανδούς άμπσεντιρς, τους Αμερικάνους πρώην  δουλοχτήτες και νεόπλουτους, τους Ρώσους πρώην φεουδάρχες και τους  μπογιάρους της Βλαχίας. Δεν εκθέτανε πια πτώματα στα νεκροτομεία για  αναγνώριση, δε γίνονταν πια νυχτερινές διαρρήξεις και σταμάτησαν σχεδόν  ολότελα οι κλοπές. Για πρώτη φορά από τις μέρες του Φλεβάρη του 1848  οι δρόμοι του Παρισιού ήτανε πάλι πραγματικά ασφαλείς, κι αυτό χωρίς  κανενός είδους αστυνομία. "Δεν ακούμε πια να γίνεται λόγος - είπε ένα  μέλος της Κομμούνας - για φόνους, ληστείες και επιθέσεις σε πρόσωπα.  Φαίνεται πραγματικά σαν να τράβηξε μαζί της η αστυνομία στις Βερσαλίες  όλους τους συντηρητικούς φίλους της". Οι κοκότες ξαναβρήκαν τα ίχνη  των προστατών τους που το είχαν σκάσει, τους ανθρώπους της οικογένειας,  της θρησκείας και πάνω απ' όλα της ιδιοχτησίας. Στη θέση τους ξαναβγήκαν  στην επιφάνεια οι πραγματικές γυναίκες του Παρισιού - ηρωικές,  ανοιχτόκαρδες και αφοσιωμένες σαν τις γυναίκες της αρχαιότητας. Ηταν το  Παρίσι που εργαζόταν, που σκεφτόταν, που μαχόταν, που μάτωνε, που  αφοσιωμένο όπως ήταν στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, ξεχνούσε σχεδόν  τους κανίβαλους που βρίσκονταν έξω από τις πύλες του, που αχτινοβολούσε  μέσα στον ενθουσιασμό της ιστορικής του πρωτοβουλίας». 

Ενεργειακές εξελίξεις - part 1: Η "πράσινη ενέργεια" είναι φούσκα

Θα προσπαθήσω σήμερα και αύριο να κάνω ένα (μίνι) αφιέρωμα στις ενεργειακές εξελίξεις, που είναι πολλές και -εννοείται- σημαντικές. Άλλωστε, έχουμε σε παλιότερα άρθρα μας (πχ εδώ)  μιλήσει για την πετρελαϊκή κρίση του 1973, και γενικά έχουμε προσπαθήσει να δείξουμε τον κεντρικό ρόλο που παίζει η ενέργεια, κυρίως το πετρέλαιο, στη σημερινή κοινωνία. Επίσης, στα άρθρα μας δείχνουμε τη σχέση μεταξύ δολαρίου και πετρελαίου, και το πως αυτή επηρεάζει τις σημερινές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.

Επειδή δεν έγραφα εδώ και ένα με ενάμισι χρόνο, είναι προφανές ότι δε μπορώ να καλύψω πλήρως και σε βάθος όλες τις εξελίξεις στα ενεργειακά. Θα κάνω μια προσπάθεια πάντως, ξεκινώντας για σήμερα με τη μεγάλη -όπως αποδεικνύεται πλέον στην πράξη- φούσκα της "πράσινης ενέργειας".

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η "πράσινη ενέργεια" διαφημίστηκε -και επιδοτήθηκε- σε τεράστιο βαθμό, ως μια "διέξοδος από την κρίση". Άλλωστε, ο καπιταλισμός βασίζεται στη "δημιουργική καταστροφή", δηλαδή από τη μία θα βγει από την κρίση του καταστρέφοντας ό,τι δεν αποδίδει τα επιθυμητά κέρδη, αλλά από την άλλη πρέπει και να δημιουργήσει και κάτι, να βρει δηλαδή κάποιους κλάδους της παραγωγής ώστε να επενδυθούν εκεί κεφάλαια και να αποδώσουν κέρδος, ώστε να "κινηθεί η αγορά". Ο #1 κλάδος που προωθήθηκε ήταν η "πράσινη ενέργεια" (αιολικά, ηλιακά, κτλ).

Μόνο που η αποδοτικότητα της ηλιακής και της αιολικής ενέργειας είναι τόσο χαμηλή σε σχέση με τα λεφτά που απαιτούνται για την επένδυση, που τελικά καταντά...οικονομικά ασύμφορη. Δηλαδή όποιος επενδύσει σε αυτό τον κλάδο θα έχει χασούρα. Άσε που πλέον αποδεικνύεται και στην πράξη (όχι μόνο σε θεωρητικές μελέτες) ότι το ρεύμα που παράγεται δεν είναι σταθερό, δεν μπορεί να αποθηκευτεί εύκολα/φτηνά, κτλ.

Οπότε ο κλάδος της "πράσινης ενέργειας" δεν αποδίδει - στην πραγματικότητα, ποτέ δεν απέδιδε, απλά ήταν -και είναι- κερδοφόρος για τους "αεριτζήδες" που πουλάνε "πράσινη ενέργεια" μόνο και μόνο επειδή είναι επιδοτούμενοι. 

Με λίγα λόγια, ΟΛΑ τα αιολικά και ηλιακά πάρκα θα είχαν χρεωκοπήσει αν δεν τσέπωναν ένα σωρό επιδοτήσεις, και αν οι κυβερνήσεις δεν φρόντιζαν παράλληλα να...ποινικοποιήσουν τη χρήση των "συμβατικών" πηγών ενέργειας (από το κάρβουνο μέχρι τον άνθρακα και το λιγνίτη). Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κυβερνήσεις έχουν δημιουργήσει την "αγορά ρύπων", οπότε αν κάποιος θέλει να αποφύγει την πράσινη ενέργεια και να χρησιμοποιεί μόνο πετρέλαιο...πληρώνει πρόστιμο! Δηλαδή όχι μόνο τα κράτη δίνουν ένα σωρό λεφτά στην "πράσινη ενέργεια", αλλά...βάζουν και πρόστιμα αν δεν την υιοθετήσεις (πρόσφατο παράδειγμα η Κύπρος, που μέσα σε όλα τα άλλα έφαγε πρόστιμο αυτές τις μέρες γιατί δεν έχει επενδύσει επαρκώς σε αιολικά και ηλιακά πάρκα).

Όσο για τις επιδοτήσεις, στην Ελλάδα τις ξέρουμε όλοι νομίζω, μιας και το κράτος πληρώνει ένα σωρό λεφτά σε όσους παράγουν "πράσινη ενέργεια", και πολλοί αγρότες (και μη) έχουν φτάσει στο σημείο να "φυτεύουν φωτοβολταϊκά" και να τσεπώνουν τις επιδοτήσεις αυτές. Η ΔΕΗ είναι υποχρεωμένη βάση νόμου να αγοράζει το ρεύμα που παράγουν (ενώ παράλληλα η ΕΕ πιέζει για κατάργηση πχ του λιγνίτη), και επειδή το ρεύμα της "πράσινης ενέργειας" είναι ακριβό λόγω των επιδοτήσεων, η ΔΕΗ ακριβαίνει διαρκώς τις τιμές, ώστε να μετακυλίσει στους πελάτες της (δηλαδή σε εμάς) το αυξημένο αυτό κόστος. Έτσι, ο έτσι και αλλιώς φτωχοποιημένος κόσμος δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο να τα φέρει βόλτα, ενώ και η βιομηχανία στενάζει, μιας και το αυξημένο ενεργειακό κόστος είναι πρόβλημα και για τις επιχειρήσεις.

Οι μόνες επιχειρήσεις βέβαια που μένουν ικανοποιημένες είναι αυτές που παράγουν τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά, αλλά όλες οι άλλες υποφέρουν, όπως και οι "απλοί οικιακοί καταναλωτές". Και αυτό δεν είναι "ελληνικό" φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο:

Στην αρχική εικόνα που παραθέσαμε σε αυτό το άρθρο, βλέπουμε πρόσφατο άρθρο του Spiegel να μας λέει ότι η Γερμανία δεν αντέχει πλέον όλες αυτές τις επιδοτήσεις, που έχουν εκτινάξει στα ύψη την τιμή του ρεύματος στη Γερμανία, και σκέφτονται πλέον να τις μειώσουν.

Η περίπτωση της Γερμανίας είναι νομίζω πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί η χώρα αυτή έχει μεγάλες ενεργειακές ανάγκες, λόγω και της βιομηχανίας της, αλλά...δεν έχει δικά της ενεργειακά αποθέματα, και αναγκάζεται να τα εισάγει. Μάλιστα, μετά από τη Φουκοσίμα, η Γερμανία έκλεισε και τα πυρηνικά της εργοστάσια, και είχαμε τότε σχολιάσει ότι αυτό νομοτελειακά θα τη στείλει ακόμα πιο κοντά στη Ρωσία, από την οποία έτσι και αλλιώς εισάγει περίπου το 50% των ενεργειακών της αναγκών (εξ ου και η μεταξύ τους συμμαχία).

Η Γερμανία όμως έκανε τότε και κάτι ακόμα , που είχαμε πει ότι δε θα της βγει - επένδυσε πολύ στην "πράσινη ενέργεια", αλλά...η "πράσινη ενέργεια" αποδείχθηκε ακόμα πιο μεγάλη φούσκα κι απ' ότι είχα φανταστεί! Οπότε τόσο οι "απλοί καταναλωτές", όσο και οι βιομήχανοι γκρινιάζουν - δείτε ένα άρθρο του Bloomberg:

Merkel’s subsidies to renewable-energy producers are fueling runaway electricity costs and posing a threat to the stagnant German economy. Consumers pay for the subsidies through a surcharge on their bills. The fee had surged 47 percent on Jan. 1 from a year earlier. In three years, it had more than doubled.
[...]

“Higher power prices eventually weigh on the entire German economy,” says Michael Huether, director of the IW institute.
[...]
“Merkel is showing poor leadership on energy policy, and that could hurt her in the September elections,” says Carsten Nickel, a London-based analyst at Eurasia Group, a political- risk research and consulting firm.
[...]
“We all want to get out of nuclear power and switch to a renewable-energy supply as quickly as possible,” Merkel told reporters in Berlin a month after the Fukushima tragedy began unfolding.
Germany was one of the first countries to kick-start its wind and solar industry with uncapped incentives starting in 2000. Today, it’s the world leader in solar power, with 1.3 million panels installed at homes and businesses.

Ωραία είναι όλα αυτά τα "πράσινα"...αλλά δεν αποδίδουν. Η Γερμανία ήδη έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί ακόμα και το "παλαιομοδίτικο" κάρβουνο αντί για τα πολυδιαφημισμένα αιολικά και ηλιακά της πάρκα, μιας και το κάρβουνο (όπως και το πετρέλαιο/φυσικό αέριο της Ρωσίας) μπορεί να είναι λίγο "ντεμοντέ", αλλά πάντως έχουν καλή ενεργειακή απόδοση, και προσφέρουν σχετικά φτηνό και σταθερό ρεύμα. Αντίθετα, η "πράσινη ενέργεια" επιβαρύνει πολύ τους "απλούς καταναλωτές", αλλά και την βιομηχανία της Γερμανίας, και αυτό προφανώς είναι μη αποδεκτό.

Την ίδια ώρα βέβαια που η Γερμανία σιγά-σιγά "τα μαζεύει" για τις πράσινες επιδοτήσεις της, αναγκάζει τους υπόλοιπους, πχ την Κύπρο, να αγοράσουν τα πάνελ και τις ανεμογεννήτριες που παράγει, ώστε να βγάλει αυτή το κέρδος της από τις εξαγωγές, και απειλεί ότι αν η Κύπρος -και οι υπόλοιποι βέβαια- δε συμμορφωθούν...θα τους βάλει πρόστιμο!).

Ενδιαφέρον έχει και η περίπτωση της άλλης μεγάλης "υπερδύναμης" στο χώρο της παραγωγής φωτοβολταϊκών, της Κίνας: Η Κίνα ναι μεν παράγει φωτοβολταϊκά,αλλά -τι περίεργο- δεν τα χρησιμοποιεί σχεδόν καθόλου, τα εξάγει όλα στη Δύση. Άλλωστε, η Κίνα δεν έχει υπογράψει και δε δεσμεύεται από διεθνείς συνθήκες όπως πχ δεσμεύεται η Κύπρος, και δεν κινδυνεύει από κανένα πρόστιμο αν δε βάλει ηλιακή και αιολική ενέργεια. Όσο για το περιβάλλον, γραμμένο το έχουν οι καπιταλιστές, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το μέγιστο δυνατό κόστος-ελάχιστο δυνατό κόστος (έχετε δει και την αιθαλομίχλη σε κάτι κινεζικές πόλεις).

Τέλος πάντων, η Κίνα το ξέρει προφανώς ότι τα αιολικά και τa φωτοβολταικά δε συμφέρουν, και σιγά μην τα επιδοτήσει. Απλά τα πουλάει στα "κορόιδα" στη Δύση (πχ σε κάτι Ελλάδες και Κύπρους που είναι πλέον...νομικά υποχρεωμένες να έχουν "πράσινη ενέργεια" παρότι είναι οικονομικά ασύμφορη), και για τον εαυτό της η Κίνα χρησιμοποιεί πετρέλαιο,φυσικό αέριο, πυρηνική ενέργεια και κάρβουνο, που είναι αποδοτικά και "σχετικά φτηνά". Εδώ το σχετικό διάγραμμα, με την "πράσινη ενέργεια" (renewables) ουσιαστικά να απουσιάζει εντελώς:

Όπως βλέπουμε δηλαδή για τις δύο μεγαλύτερες χώρες που παράγουν φωτοβολταϊκά και αιολικά, η Κίνα ούτε καν τα χρησιμοποιεί (τα εξάγει όλα σε άλλες χώρες απλά για να βγάλει κέρδος από την πώληση τους), ενώ η Γερμανία ναι μεν τα προώθησε, αλλά πλέον το έχει μετανοιώσει, γιατί πολύ απλά το κόστος δεν αντέχεται (και αν δεν το αντέχουν οι καταναλωτές στη Γερμανία, φαντάσου πόσο δυσβάσταχτες είναι αυτές οι αυξήσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου ο κόσμος είναι φτωχότερος, οι βιομηχανίες είναι λιγότερο ανταγωνιστικές, και επίσης πρέπει να υπολογίσουμε ότι χώρες όπως η Ελλάδα πληρώνουν για να εισάγουν αυτά τα συστήματα. 

Δηλαδή η Γερμανία τα παράγει μόνη της και παρόλα αυτά δεν αντέχει το υψηλό κόστος των επιδοτήσεων που χρειάζονται, και η Ελλάδα, η Κύπρος και γενικά όλες οι υπόλοιπες χώρες είναι...νομικά υποχρεωμένες να τα αγοράζουν-εισάγουν και να τα χρησιμοποιούν, αλλιώς θα φάνε πρόστιμο!!! Μιλάμε για καταστάσεις "για γέλια και για κλάματα", που ευνοούν μόνο τις εταιρείες που κατασκευάζουν φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, και τα λόμπυ που στηρίζουν, αλλά ρημάζουν...όλους τους υπόλοιπους).

Μερικές ακόμα -λίγο σκόρπιες- ειδήσεις σχετικά με το θέμα:

• Στη Γερμανία τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση Μέρκελ όλο κάνει διαβουλεύσεις για να δει πως θα μειώσει την τιμή του ρεύματος. Είδαμε και πιο πάνω το άρθρο του Spiegel που ανέφερε την πρόθεση της να μειώσει δραστικά τις επιδοτήσεις, αλλά επειδή έρχονται και εκλογές, η Μέρκελ πιέζει όσο μπορεί μπας και καταφέρει άμεσα να μειώσει λιγάκι την τιμή του ρεύματος, ώστε να ευχαριστήσει τους ψηφοφόρους. Ως τώρα πάντως, δεν έχει βρει κάποια τέτοια "προσωρινή" λύση, όπως αναφέρει η Wall Street Journal.
• Όπως είπαμε, δεν είναι μόνο η Ελλάδα ή η Γερμανία, Το θέμα είναι παγκόσμιο. Πχ δείτε εδώ άρθρο από τον βρετανικό "Independent" που μας πληροφορεί ότι ο μέσος καταναλωτής ρεύματος θα αναγκαστεί να πληρώσει 170 λίρες παραπάνω κάθε χρόνο ώστε να χρηματοδοτήσει έτσι τις επιδοτήσεις για τα αιολικά πάρκα που έφτιαξε η Αγγλία. Σε ακόμα πιο "αγριεμένο" ύφος, η Telegraph μας λέει ορθά-κοφτά ότι "η υπερβολική πράσινη ενέργεια είναι κακή για την Αγγλία", και ζητά τον περιορισμό της πριν να "σβήσουν τα φώτα", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, χαρακτηρίζοντας την ενεργειακή πολιτική του κράτους ως...τρελή (εδώ και εδώ). Μάλιστα, σε ένα άλλο πολύ καλό άρθρο της ίδιας εφημερίδας, συγκρίνει την κατάσταση στην Αγγλία με την [ακόμα χειρότερη] κατάσταση στη Γερμανία, και λέει μεταξύ άλλων ότι η ενέργεια που παράγεται όχι μόνο είναι ακριβή, αλλά δεν είναι και σταθερή, και για να "καλυφθούν τα κενά" αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε εφεδρείες με "συμβατικά καύσιμα", που και κόστος προσθέτουν, και το περιβάλλον ρυπαίνουν:

  The more a country depends on such sources of energy, the more there will arise – as Germany is discovering – two massive technical problems. One is that it becomes incredibly difficult to maintain a consistent supply of power to the grid, when that wildly fluctuating renewable output has to be balanced by input from conventional power stations. The other is that, to keep that back-up constantly available can require fossil-fuel power plants to run much of the time very inefficiently and expensively (incidentally chucking out so much more “carbon” than normal that it negates any supposed CO2 savings from the wind).

• Στην Αμερική, είχαμε πρόσφατα τη χρεωκοπία μιας πολύ μεγάλης εταιρείας κατασκευής φωτοβολταϊκών, της Solyndra, αλλά και μερικών άλλων που ήταν μικρότερες και δεν πολυακούστηκαν. Παρά δηλαδή τις [τεράστιες] επιδοτήσεις, οι εταιρείες αυτές έχουν αρχίσει να έχουν πρόβλημα, διότι τα κράτη δεν αγοράζουν πλέον όπως παλιά την "πράσινη ενέργεια", διότι βλέπουν ότι είναι οικονομικά ασύμφορη. Οπότε έχουν αρχίσει τα "λουκέτα". Λίγο μετά τη Solyndra μάλιστα χρεωκόπησε και μια άλλη μεγάλη εταιρεία από τον ίδιο κλάδο, η Suntec, η οποία είναι κινέζικη (φανερώνοντας ότι υπάρχει παγκόσμιο θέμα). 
• Η γνωστή γερμανική εταιρεία Bosch αποφάσισε να σταματήσει να παράγει φωτοβολταικά, βλέποντας προφανώς ότι αν οι επιδοτήσεις μειωθούν, δε θα συμφέρει πλέον, ενώ η BP πουλάει σε όποιον ενδιαφέρεται το παρακλάδι της που ασχολείται με τα αιολικά.
• Την ίδια ώρα, στη γειτονική Βουλγαρία πρόσφατα είχαμε μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, με ένα από τα κεντρικά αιτήματα των διαδηλωτών να είναι η μείωση της τιμής του ρεύματος. Η κυβέρνηση υποχώρησε και ήδη κάνει ελέγχους σε εταιρείες (η Βουλγαρία έχει ιδιωτικοποιήσει το ρεύμα της σε μεγάλο βαθμό), και παράλληλα έχει ήδη αποφασίσει να κόψει το 40% των ηλιακών και των αιολικών της πάρκων, διότι προφανώς δε μπορεί να αντέξει το κόστος.
• Στην Ελλάδα βέβαια, το ρεύμα συνεχίζει να αυξάνεται σα να μη συμβαίνει τίποτα (και ας μη μπορεί να το πληρώσει ο κόσμος),  ενώ πριν λίγες μέρες βγήκε και απόφαση που επιτρέπει να μπαίνουν "ανανεώσιμες πηγές ενέργεια" στα δάση (!), καταστρέφοντας τα για χατήρι της "πράσινης ενέργειας"...Αν θέλετε και πιο επιστημονικά στοιχεία και νούμερα για την Ελλάδα, διαβάστε και εδώ

 Το διάγραμμα δείχνει το κόστος κάθε μορφής ενέργειας, με την "πράσινη ενέργεια"να είναι η  πιο ακριβή. Το διάγραμμα, όπως και κάποια από τα στοιχεία που παρέθεσα στο άρθρο, τα πήρα από ένα blog εδώ στην Ελλάδα, το archaeopteryxgr.blogspot.gr. Μπορεί με το συντάκτη του να μη συμφωνούμε στην πολιτική ιδεολογία, αλλά παντως εννοείται ότι σέβομαι τις γνώσεις και τη δουλειά του πάνω στο συγκεκριμένο θέμα της "πράσινης ενέργειας", και συμφωνώ μαζί του.

Περί της επίθεσης-κλεισίματος του Indymedia (και όχι μόνο)

Το σατυρικό αυτό καρτούν είναι για το καθεστώς της Κίνας, που λογοκρίνει άγρια οτιδήποτε θεωρεί ως "απειλή", προκειμένου να ελέγχει έτσι τους ξεζουμισμένους εργάτες και να τους εμποδίζει να αποκτήσουν γνώσεις ή/και οργάνωση για να ανατρέψουν μελλοντικά την κατάσταση.

Όμως, ο "δυτικός κόσμος" βαδίζει ολοταχώς προς την "κινεζοποίηση" του, προκειμένου να μπορέσει να ανταγωνιστεί το "καταπληκτικό επιχειρηματικό περιβάλλον" της Κίνας (ναι, οι μισθοί πείνας, τα μηδαμινά εργασιακά δικαιώματα, τα βαριά ωράρια, κτλ είναι "υπέροχα" για τον κεφαλαιοκράτη, διότι αυξάνουν τα κέρδη του, οπότε ξεχάστε τους "διαφωτισμούς" και τα "κοινωνικά κράτη" και κάτι τέτοια, και δεχτείτε και εσείς συνθήκες τύπου Κίνας, αλλιώς σιγά μην επενδύσουν οι κεφαλαιοκράτες στη Δύση, όταν μπορούν να επενδύσουν στην Κίνα και να βγάλουν πολύ περισσότερα κέρδη για πάρτυ τους).

Εφόσον λοιπόν "πρέπει" να αυξήσουμε κατακόρυφα την εκμετάλλευση του εργάτη, πρέπει παράλληλα να τον πείσουμε -όσο μπορούμε- ότι αυτά τα μέτρα είναι σωστά, να καταστείλουμε τυχόν κινητοποιήσεις, και βέβαια να εφαρμόσουμε μέτρα λογοκρισίας, κτλ, ώστε να εμποδίσουμε τη διάδοση "ανατρεπτικών ιδεών" και τις όποιες προσπάθειες οργάνωσης των εργατών πάνω στη βάση αυτών των ιδεών.

Άρα λοιπόν δεν είναι περίεργο που ειδικά στην Ελλάδα, όπου η επίθεση είναι μεγαλύτερη, και υπάρχει και μεγαλύτερη ιστορία λογοκρισίας και καταστολής από την άρχουσα τάξη, η "ελευθερία του τύπου" διαρκώς πλήττεται (αν παρατηρήσετε, θα δείτε ότι η Ελλάδα διαρκώς κατρακυλάει πλέον [και] στις διεθνείς λίστες περί "ελευθερίας του τύπου", κτλ). Το τελευταίο παράδειγμα λογοκρισίας είναι το κλείσιμο του Indymedia.

Προσωπικά, δεν έγραψα κάτι ως τώρα, διότι περίμενα, και ακόμα περιμένω, ότι το Indymedia θα ξαναστηθεί και θα ξαναλειτουργήσει, απλά θα πρέπει να βρει κάποιον άλλο server. Το Internet είναι ακόμα πολύ πιο "ελεύθερο" σε σχέση με τηλεόραση, εφημερίδες, κτλ, παρά το ότι προφανώς ο κλοιός των κυβερνήσεων σφίγγει και θα συνεχίσει να σφίγγει όσο δεν ανατρέπεται η κατάσταση.

Παρατήρησα ότι μέχρι και πορεία διοργανώθηκε χθες για το θέμα, βγήκαν καταγγελίες, κτλ - πάντως, πιστεύω ότι δεν είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, τόσο εύκολο να ρίξουν το indymedia, και τελικά θα ξαναβγεί "στον αέρα" του internet (το μόνο που χρειάζεται είναι ένας άλλος server). Τελικά δηλαδή κακώς πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες (πχ ο Άδωνης και κάτι τέτοιοι) και οι ακροδεξιοί που τους στηρίζουν, μάλλον διότι δεν σκαμπάζουν και τόσα πολλά για τη δομή του ίντερνετ, και έχουν υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις τους, που, για τώρα τουλάχιστον, είναι περιορισμένες.

Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι σωστό είναι να υπάρχει "θόρυβος", προκειμένου να τεθεί το θέμα της κρατικής λογοκρισίας στην "ατζέντα" - άλλωστε, όπως είπαμε και στην αρχή, η κρατική λογοκρισία αναμένεται να αυξηθεί στο μέλλον, και θα αυξάνεται παράλληλα με την ένταση των αντιλαϊκών μέτρων. Οπότε θα χρειαστούμε να έχουμε όσες περισσότερες δυνατότητες έκφρασης και διάδοσης των ιδεών μας μπορούμε.

Θα ήθελα μάλιστα να πω και κάτι "προσωπικό" ως σχόλιο, ειδικά για την περίπτωση του indymedia:

Ξεκίνησα να γράφω για την επερχόμενη -τότε- κρίση σε ένα φόρουμ το 2006 (το φόρουμ αυτό ήταν μάλιστα "ψιλοάσχετου" περιεχόμένου, και "έτυχε" να έχει και μια υποενότητα για πολιτική, οικονομία, κτλ, αλλά εκείνη την εποχή τα φόρουμ όπου γινόταν πολιτική συζήτηση ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, δείγμα του πόσο πίσω ήταν τα πράγματα και του πόσο απροετοίμαστοι πιαστήκαμε, σαν τα αρνάκια που τα ταΐζουν καλά-καλά, και μετά όταν έρθει το Πάσχα τα σφάζουν και τα σουβλίζουν χωρίς αυτά να καταλάβουν τι τα χτύπησε).

Ειδικά μετά από το ξέσπασμα της κρίσης, και παρότι το indymedia θεωρείται το "άνδρο των αναρχικών", το Indymedia αποδείχτηκε για μένα ότι ήταν...το πρώτο μέσο που δέχτηκε να με αφήσει να δημοσιεύσει τις απόψεις μου, τα άρθρα που έγραφα ή αναδημοσίευα, κτλ. Εγώ δεν είμαι αναρχικός, έστω και αν βέβαια είμαι με το Μαρξ, οπότε ας πούμε ότι υπάρχει μια "συγγένεια".

Όπως και να έχει, παρά την όποια θεμιτή όχι λογοκρισία, τις όποιες διαφωνίες με άλλες απόψεις εκεί μέσα, κτλ, το indymedia όντως εμένα με βοήθησε, και ευχαριστώ και τον χρήστη που με κάλεσε (υπήρχε κάποιος που έκανε μια παρόμοια δουλειά με εμένα, και δημοσίευε και αυτός καθημερινά άρθρα, ειδήσεις, κτλ). Και θέλω να πιστεύω ότι και εγώ "βοήθησα το indymedia", με την έννοια ότι κάτι προσέφερε η δουλειά μου στους αναγνώστες, και βελτιώθηκε -όσο μπορούσα και εγώ βέβαια- το περιεχόμενο.

Αυτό δηλαδή που θα ήθελα να πω είναι ότι από όλους τους χώρους της "αριστεράς", το Indymedia ήταν αυτό που μου έδωσε την ευκαιρία να γράψω, χωρίς κανένα εμπόδιο ή περιορισμό, όταν ακόμα και οι [πρώην] σύντροφοι μου του ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αγνοούσαν! (ακόμα και σήμερα, υπάρχουν σε κεντρικές θέσεις στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ άνθρωποι που όταν τους έλεγα για κρίση με κοίταζαν για εξωγήινο, υπάρχουν άνθρωποι που όταν τους έδινα δωρεάν ένα αντίτυπο του βιβλίο μου για την κρίση μου έλεγαν ότι δε θέλουν καν να το διαβάσουν γιατί "δεν είμαι ακαδημαϊκός άρα αποκλείεται να ξέρω", υπάρχουν άνθρωποι που τους έστελνα mail και δεν καταδέχονταν καν να μου απαντήσουν, έστω και αρνητικά, υπάρχουν άνθρωποι που μου έλεγαν ότι "αφού δεν είσαι στην οργάνωση μου, δεν σε στηρίζω και ας έχεις καλύτερη ανάλυση από την οργάνωση μου", κτλ, κτλ, κτλ).

Με λίγα λόγια, η κατάσταση είναι πολύ άσχημη στην αριστερά (αυτά που περιγράφω είναι προβλήματα που δεν αφορούν μόνο το ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπου άνηκα, αλλά και σχεδόν τους πάντες),  και κατά την άποψη μου δείχνουν ότι κάποιοι άνθρωποι στην αριστερά όχι απλά δεν ξέρουν, αλλά δε θέλουν και να μάθουν/βελτιωθούν (αυτό είναι και το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα απ' όλα - άλλωστε, κανείς δε γεννήθηκε μαθημένος, και τέλος πάντων και εγώ έχω κάνει λάθη, παραλείψεις, κτλ. Πάντως, προσπαθώ να μαθαίνω και να βελτιώνομαι αντί να μένω στάσιμος, και να απορρίπτω προκαταβολικά όποιον δεν ανήκει στην ίδια κλίκα με εμένα. Και ούτε βέβαια θεωρώ ότι ο Χ πολιτικός φορέας είναι πάντα σωστός, ενώ κάποιος που δεν ανήκει εκεί έχει πάντα άδικο και άλλες τέτοιες απόψεις που οδηγούν στο σάπισμα. Οι ιδεολογικές μάχες είναι στην πραγματικότητα όπως όλες οι άλλες: Πρέπει να μονομαχήσεις, και να αποδείξεις την αξία σου στην "αρένα", όχι να θεωρείς ότι μια ιδέα είναι "αυτομάτως" καλύτερη από τις άλλες, και μετά να απορείς με τους υπόλοιπους που δεν την αποδέχονται και να τους θεωρείς χαζούς. Και κάτι ακόμα: Υπάρχει ένα κίνδυνος που είναι ίσως ακόμα πιο σημαντικός από την "κυβερνητική" λογοκρισία, ο κίνδυνος της "εσωτερικής" λογοκρισίας, με τον κόσμο απλά να αδιαφορεί για αυτά που λες, είτε επειδή ο κόσμος έχει κλείσει τα μάτια και τα αυτιά του λόγω της πολύ αποτελεσματικής προπαγάνδας και δωροδοκιών της άρχουσας τάξης, είτε επειδή εσύ λες χαζομάρες, είτε και για τους 2 αυτούς λόγους ταυτόχρονα. Σήμερα θα έλεγα ότι βρισκόμαστε στην τελευταία αυτή περίπτωση, όπου οι περισσότεροι έχουν σε μεγάλο βαθμό "αχρηστευτεί" ιδεολογικά από χρόνια απραξίας + την πετυχημένη προπαγάνδα της άρχουσας τάξης, ενώ παράλληλα δε θέλουν να ακούσουν την αριστερά, διότι και αυτή δεν είναι στο ύψος των περιστάσεων και δεν έχει να του πει κάτι το φοβερά αξιόλογο (δεν είναι τυχαίο που η μοναδική εκδοχή της "αριστεράς" που ανεβαίνει είναι η "ροζ αριστερά" του ΣΥΡΙΖΑ που χαϊδεύει τα αυτιά του κόσμου, τάζοντας τους ότι αν εκλεγεί θα τους επιστρέψει λίγο-πολύ στην προηγούμενη κατάσταση, κάτι που προφανώς είναι αδύνατο)).

Τέλος πάντων, μου φαίνεται ότι ξέφυγα από το θέμα, οπότε επανέρχομαι:

Πολλοί θα πουν ότι η πολιτική του Indymedia να επιτρέπει στον οποιονδήποτε να γράψει ανώνυμα οδηγεί σε πολλά προβλήματα, όπως πχ ότι μπορεί να γράψει ο καθένας " το μακρύ και το κοντό του", ή ακόμα και το ότι θα μπορούσε κάποιος να γράψει προβοκατόρικα ή και αριστερίστικα ή οπορτουνίστικα σχόλια, που πηγαίνουν πίσω το κίνημα αντί για μπροστά.

Σωστά όλα αυτά, εγώ τουλάχιστον τα αποδέχομαι, αλλά πάντως αυτός ο λόγος δεν αρκεί για να αδιαφορήσει κανείς για το indymedia - κάθε άλλο: Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ο Άδωνης πανηγυρίζει, γιατί μπορεί να βρίζει και να λασπολογεί ότι...χρηματοδοτείται από το Σόρος και κάτι τέτοια γραφικά, αλλά καταλαβαίνει ότι το indymedia έχει δώσει ειδήσεις και αναλύσεις, και στο μέλλον επαναλαμβάνω ότι κάθε ΜΜΕ που υπάρχει στη διάθεση του κινήματος θα είναι ακόμα πιο πολύτιμο. Έστω και με προβλήματα και ελλείψεις, είναι μια δυνατότητα του κινήματος να παρέμβει, και αν επιτραπεί στην κυβέρνηση να βάλει σήμερα χέρι στο indymedia, αύριο θα βάλει χέρι και αλλού. Πρέπει λοιπόν να της κοπεί το χέρι όσο ακόμα είναι "σχετικά νωρίς". 

Όσο για τα προβλήματα του Indymedia, που όντως υπάρχουν, ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα να διορθωθούν, όπως μπορεί να βελτιωθεί συνολικά το κίνημα, και αυτό το ξέρουν καλύτερα ίσως και από εμάς οι αντίπαλοι μας, γι' αυτό και προσπαθούν από τώρα να εφαρμόσουν λογοκρισία, ώστε να φοβήσουν τον κόσμο και να του φιμώσουν τις δυνατότητες να μιλήσει, τώρα που είναι ακόμα ακόμα νωρίς, και δεν έχει ακόμα και τίποτα φοβερό να πει (εντάξει, καλό είναι να έχουμε και μια στοιχειώδη αυτογνωσία, και να παραδεχτούμε ότι η αριστερά δεν έχει προς το παρόν κάτι το "φοβερό" να πει. Η συγκυρία είναι ιστορικά τεράστια, και απαιτούνται γνώσεις και ικανότητες ενός Μαρξ, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, αλλά εμείς έχουμε ξεμείνει με κάτι πολύ κατώτερους ανθρώπους και -κυρίως- ιδέες, που δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο να πουν ή να κάνουν (εκτός και αν νομίζετε ότι θα σας σώσει ο...Μέγας Αλαβάνος ο Μεγαλοπρεπής, που πουλάει φούμαρα διασταυρώνοντας το μαρξισμό...με τον Πέπε Γκρίλο, και κοροϊδεύει τον προλετάριο ότι αυτή είναι σοβαρή απάντηση στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση ώστε να ξαναμπεί ο ίδιος στο παιχνίδι της εξουσίας). Μην τρελαθούμε κιόλας λοιπόν, είμαστε "λίγοι", και ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά, και γι' αυτό και εγώ δεν δίνω πολλές υποσχέσεις ή οτιδήποτε τέτοιο).

Όσο "λίγοι" και αν είμαστε όμως σήμερα, ποιος ξέρει, ίσως να μπορέσουμε τουλάχιστον να βάλουμε κάποια θεμέλια ώστε αύριο να βελτιωθούμε, έστω και μετά από πολλές και μεγάλες ήττες. Οπότε το καλύτερο που έχει να κάνει η άρχουσα τάξη, είναι να χτυπήσει τώρα τις δυνατότητες παρέμβασης μας, ώστε ακόμα και αν αύριο βελτιωθούμε, να μην μπορούμε να διαδώσουμε εύκολα τις ιδέες μας. Καλό θα ήταν λοιπόν η αριστερά, σε όλες της τις εκφάνσεις, να μην αδιαφορήσει και πει ότι "δεν ασχολούμαι με τους οπορτουνιστές" ή κάτι τέτοιο. Είναι απαραίτητο βέβαια να γίνεται κριτική, και ακόμα και εγώ που έγραφα εκεί κάνω κριτική όπως βλέπετε, αλλά δε γίνεται να μη δούμε και να προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε και τα θετικά σημεία, όπως δε γίνεται δε μη δούμε την προσπάθεια της άρχουσας τάξης να "κλείσει" τις δυνατότητες παρέμβασης που έχουν τα θύματα της, που απλά ξεκινά με το Indymedia, και αν πετύχει θα εξαπλωθεί και παραπέρα...

Η "πώληση χρυσού" από την Κύπρο και η "συμφωνία της Ουάσινγκτον"

Όπως θα έχετε καταλάβει και από τις σχετικά λίγες αναρτήσεις, είμαι ακόμα μπλεγμένος με διάφορες υποθέσεις και τρεξίματα, και δε μπορώ ακόμα να γράψω όπως θα ήθελα. Γι' αυτό και σήμερα θα γράψω για ένα θέμα που ίσως να μην ενδιαφέρει άμεσα τον εργάτη, αλλά πάντως είναι ένα θέμα που  το θεωρώ σημαντικό για το μέλλον, μιας και όπως ξέρετε, εδώ και χρόνια γράφω για τον υπερπληθωρισμό του δολαρίου ως την "τελική λύση" αυτής της κρίσης.

Διαβάσαμε λοιπόν αυτές τις μέρες ότι η Κύπρος ετοιμάζεται να πουλήσει ένα -μικρό έστω- μέρος του χρυσού της, ώστε να χρηματοδοτήσει έτσι τα "πακέτα σωτηρίας" που χρειάζονται οι τράπεζες της. Δεν είναι και "περίεργο", άλλωστε το ίδιο πράγμα βλέπουμε πλέον να συμβαίνει συνεχώς γύρω μας σε μικροκλίμακα, καθώς έχουν δημιουργεί ένα σωρό ενεχυροδανειστήρια που αγοράζουν χρυσό για μετρητά (cash for gold): Ένα σωρό άνθρωποι γύρω μας χρεωκοπούν, και προκειμένου να πάρουν μια προσωρινή έστω ανάσα, πουλάνε χρυσαφικά, αλλά και ότι άλλο πολύτιμο έχουν (χωράφια, σπίτια, ακόμα και ηλεκτρικές συσκευές, κτλ). Αυτό ουσιαστικά ετοιμαζόταν να κάνει και η Κύπρος ως κράτος. Όποιος έχει ρευστό μπορεί να αγοράσει χρυσό, γη, και άλλα τέτοια "real assets" σε τιμή ευκαιρίας στην εποχή μας, και στο μέλλον να βγει "νικητής" από την κρίση, διότι η αξία των νομισμάτων/μετοχών/ομολόγων, κτλ θα είναι πολύ μειωμένη, ενώ τα real assets, ειδικά ο χρυσός θα είναι πολύτιμα.

Βέβαια, η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου διέψευσε αυτές τις φήμες - εδώ και το σχετικό άρθρο:

Κεντρική Τράπεζα Κύπρου: Δεν ευσταθεί η πληροφορία για την πώληση χρυσού αξίας 400 εκατ. ευρώ

Στην κατηγορηματική διάψευση των πληροφοριών περί πώλησης από την πλευρά της Κύπρου αποθεμάτων χρυσού αξίας 400 εκατ. ευρώ, ως εργαλείο χρηματοδότησης μέρους του πακέτου διάσωσης της χώρας, προχώρησε η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου.

 Όπως αναφέρει η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου το θέμα του χρυσού και η ενδεχόμενη πώληση του έχει τεθεί εδώ και πολύ καιρό.

Θα δούμε βέβαια αν τελικά θα πουλήσουν ή όχι - ο Ντράγκι πάντως, ο πρόεδρος δηλαδή της ΕΚΤ δήλωσε σήμερα ότι "η κεντρική τράπεζα της  Κύπρου είναι ελεύθερη να κάνει ότι θέλει με το χρυσό της, αλλά αν πουλήσουν, τα λεφτά πρέπει υποχρεωτικά να πάνε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών"

Aν η Κύπρος τελικά πουλήσει χρυσό, το "ηθικόν δίδαγμα" της όλης ιστορίας θα είναι ότι "από εδώ και πέρα, αν οι τράπεζες δώσουν δάνεια και πιστώσεις, και μετά αυτά τα δάνεια και οι πιστώσεις δε μπορούν να εξοφληθούν, τότε κάντε ότι καταλαβαίνετε και αναλάβετε μόνοι σας τις ευθύνες των πράξεων σας, πάντως εμείς δε δίνουμε πακέτα σωτηρίας μέσω του πληθωρισμού-υποτίμησης του νομίσματος. Η νομισματική σταθερότητα του ευρώ είναι για εμάς πάνω από οτιδήποτε άλλο, ακόμα και πάνω από την τραπεζική σταθερότητα".

Έτσι και αλλιώς η ποσότητα του χρυσού που έχει η Κύπρος είναι "σχετικά μικρή" για τα διεθνή δεδομένα (όχι βέβαια ότι είναι και ασήμαντη - κάθε άλλο). Από τη στιγμή που η ποσότητα χρυσού είναι μικρή, δε θα έχει μεγάλη "οικονομική" επίπτωση, ωστόσο θα έχει αρκετά μεγάλη "πολιτική" επίπτωση, διότι θα είναι η πρώτη φορά μέσα στην κρίση που ένα κράτος-μέλος της ευρωζώνης αναγκάζεται να πουλήσει χρυσό για να αποφύγει τη χρεωκοπία, μιας και η ΕΚΤ αρνείται πεισματικά να τυπώσει χρήμα και να χρηματοδοτήσει με τα πληθωριστικά αυτά ευρώ το κράτος αυτό.

Πάντως, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πάντα ότι η Γερμανία θέλει η ευρωζώνη να έχει χρυσό, και όχι να τον χάσει (θα το αναλύσουμε αυτό σε λίγο).

Άρα, αν τελικά η Γερμανία δώσει το ΟΚ για μια πώληση χρυσού από την Κύπρου (μιας και αυτή κάνει σε μεγάλο βαθμό κουμάντο πλέον), τότε η ποσότητα που θα πουληθεί θα είναι μικρή, και το ιδανικό θα ήταν να πουληθεί σε κάποιον αγοραστή εντός ευρωζώνης ή σε κάποιον αγοραστής εκτός ευρωζώνης που όμως είναι "σύμμαχος" των Γερμανών στην προσπάθεια που κάνουν να αποκαθηλώσουν το δολάρια με το ευρώ ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα (τέτοιοι σύμμαχοι είναι προφανώς η Ρωσία, η Κίνα, και κάμποσοι πετρελαιάδες).

Στην προσπάθεια της Γερμανίας να προωθήσει το ευρώ ως αντι-δολάριο, έχει κάποιους άσσους στο μανίκι της:

- Καταρχήν, η Γερμανία προωθεί μέτρα σκληρής λιτότητας, αντί να διασώζει τις χρεωκοπημένες τράπεζες με πληθωριστικά ευρώ, όπως κάνουν πχ οι ΗΠΑ ή οι σύμμαχοι τους (πχ Ιαπωνία, κτλ). Όπως έχουμε ακούσει πολλές φορές εδώ στην Ελλάδα, "στόχος είναι να υπάρχουν από εδώ και πέρα ισοσκελισμένοι ή και πλεονασματικοί προϋπολογισμοί", αντί να διογκώνονται διαρκώς τα ελλείμματα όπως πχ γίνεται στην Αμερική, όπου ειδικά τα 4 τελευταία χρόνια τα ετήσια ελλείμματα ξεπερνούν το 1 τρις $/έτος (βέβαια ο στόχος αυτός της κατάργησης των ελλειμμάτων δεν επιτυγχάνεται και πολύ, άσε που περιλαμβάνει την μερική ή και ολική εξόντωση των εργατών αλλά και άλλων κατώτερων στρωμάτων. Αλλά εντάξει μωρέ, τι μας νοιάζει για τους ασήμαντους αυτούς "ανθρωπάκους", είναι "αναγκαία θυσία" ώστε μακροπρόθεσμα να πετύχουμε τη "δημοσιονομική σταθερότητα" χωρίς να πληθωρίσουμε τα νόμισμα). Από τη στιγμή που το ευρώ δεν τυπώνεται, μακροπρόθεσμα θα είναι προτιμότερη λύση για τους ιμπεριαλιστές όπως η Κίνα ή οι πετρελαιάδες που θέλουν να κάνουν αποταμίευση του πλούτου τους σε σχέση με το δολάριο που διαρκώς χάνει την αξία του (ποιος θα θέλει να αποταμιεύει σε ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται; Κανένας). Δεν είναι τυχαίο που χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία υπογράφουν διαρκώς νέες συνθήκες που καταργούν το δολάριο ως μέσο συναλλαγών, και προς το παρόν χρησιμοποιούν τα δικά τους νομίσματα (τελευταίο "κρούσμα" ήταν μια συμφωνία ανάμεσα σε Κίνα και Αυστραλία να σταματήσουν να χρησιμοποιούν το δολάριο και να συναλλάσσονται μεταξύ τους στα δικά τους νομίσματα).

Προς το παρόν βέβαια, όλη αυτή η "αναστάτωση" που -σκόπιμα- προκαλεί με τη στάση της η Γερμανία στην ευρωζώνη απωθεί τους λοιπούς ιμπεριαλιστές από το ευρώ, που βλέποντας μια "τραπεζική αβεβαιότητα" δε μπορούν να ξέρουν "τι μέλλει γενέσθαι". Η Γερμανία όμως πιστεύει ότι τελικά όλοι θα υποκύψουν στη θέληση της, και άρα παρά τη γκρίνια και τις διάφορες "αναταράξεις" τύπου Κύπρου, θα ελέγξει την κατάσταση χωρίς να τυπώσει ευρώ. Όσα τύπωσε-τύπωσε στην αρχή ώστε να σώσει τις δικές της τράπεζες που είχαν πχ ελληνικά ομόλογα, αλλά πλέον δεν ξανατυπώνει (πέρα από έκτακτες ίσως περιπτώσεις). Μέχρι και νομοσχέδιο εξετάζει για κούρεμα των μεγαλοκαταθέσεων σε όλη την ευρωζώνη, πράγμα που δείχνει ότι η Γερμανία έμεινε 100% ικανοποιημένη απ΄το "πείραμα" της Κύπρου, την οποία κατάφερε να "ελέγξει" χωρίς πληθωρισμό του ευρώ. Κατάφερε δηλαδή να κρατήσει τη νομισματική σταθερότητα, μεταφέροντας το βάρος στους "επενδυτές της τράπεζας" (ναι, είτε το καταλαβαίνετε είτε όχι, και είτε σας αρέσει είτε όχι, από τη στιγμή που δίνετε τις αποταμιεύσεις σας σε μια τράπεζα, είστε επενδυτές στην τράπεζα αυτή, γιατί τα λεφτά σας θα χρησιμοποιηθούν για επενδύσεις, έστω και αν κανένας δε θα ζητήσει επίσημα την άδεια σας, ούτε θα σας ενημερώσει).

Μακροπρόθεσμα λοιπόν, αν/όταν η Γερμανία καταφέρει να καλύψει όλες τις τρύπες των τραπεζών χωρίς να τυπώσει ευρώ, απλά κλέβοντας καταθέσεις ή/και μέσω των μέτρων "λιτότητας", το ευρώ θα τα πάει θαυμάσια (!) στις διεθνείς χρηματαγορές, διότι η ευρωζώνη θα είναι η μόνη δύναμη που θα έχει σώσει τις τράπεζες χωρίς να θυσιάσει τη νομισματική της σταθερότητα (σε αντίθεση πχ με ότι συμβαίνει σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, κτλ, όπου απλά τυπώνουν χρήμα με τη σέσουλα, πληθωρίζοντας το χωρίς κανένα όριο και φραγμό). Όταν δηλαδή οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές(κυρίως Ρωσία/Κίνα) δουν ότι η Γερμανία έχει θέσει την κατάσταση "υπό έλεγχο", και μάλιστα διατηρώντας σταθερό το ευρώ, τότε ασφαλώς και θα το προτιμήσουν έναντι του δολαρίου.

Κάτι ακόμα: Πολλοί λένε -και δεν έχουν άδικο- ότι με όλα αυτά που κάνει η Γερμανία εξαθλιώνει και εξαγριώνει τους λαούς, άρα αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, τότε τα ψωμιά του ευρώ είναι μετρημένα. Σωστό, αλλά...δε θα χρειαστεί η κατάσταση αυτή που υπάρχει σήμερα να υπάρχει για πού ακόμα Κάποια στιγμή (μπορεί σε λίγους μήνες, μπορεί σε λίγα χρόνια) το δολάριο θα υπερπληθωριστεί (το πότε ¨ακριβώς θα συμβεί αυτό δε μπορώ να το προβλέψω, άλλωστε αυτό εξαρτάται από ένα σωρό παράγοντες που έχουν να κάνουν με τις κινήσεις των των ΗΠΑ και των συμμάχων της, όσο και του αντίπαλου μπλοκ).

Όταν λοιπόν συμβεί αυτό, και το ευρώ αναβαθμιστεί πάρα πολύ ως "αντιδολάριο", τότε η Γερμανία θα βγει και θα πει στους λαούς της ευρωζώνης (ή σε όσους έχουν απομείνει τέλος πάντων, μιας και ήδη έχουν εξοντώσει με τις πολιτικές τους ένα σωρό κόσμο) ότι "εντάξει ρε παιδιά, το ξέρουμε ότι σας ζορίσαμε πολύ, αλλά ορίστε η ανταμοιβή σας, τώρα οι Αμερικάνοι ζουν σε μεγάλη φτώχεια μιας και έχασαν το "νομισματικό πόλεμο" και τα δολάρια τους έχουν χάσει σχεδόν όλη τους την αξία, ενώ εμείς εδώ στην ευρωζώνη έχουν πλέον το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, και χάρη σε αυτό προμηθευόμαστε φτηνή ενέργεια από τους πετρελαιάδες, έχουμε καλή και σταθερή ισοτιμία/αγοραστική δύναμη, κτλ, κτλ, κτλ". Θα μας πουν δηλαδή ότι κάναμε μερικές "απαραίτητες θυσίες", αλλά το τελικό αποτέλεσμα "άξιζε τον κόπο" - και θα βρεθούν πολλοί που θα τους χειροκροτήσουν (όπως γίνεται πάντα στην ανθρώπινη ιστορία), διότι πολύ κόσμος θα πει "από το να είχε υπερπληθωριστεί εντελώς και το ευρώ και να είμαστε σαν τους Αμερικάνους ή τους Γιαπωνέζους που μέσα σε μια νύχτα έχασαν σχεδόν όλη την αξία των νομισμάτων τους, καλύτερα που είμαστε με τους "αξιόπιστους" Γερμανούς!"

- Ένας δεύτερος άσσος που έχει στο μανίκι της η Γερμανία, στη μάχη για την νομισματική-οικονομική κυριαρχία είναι ότι τα συνδυαστικά αποθέματα της ευρωζώνης είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο: Στην πραγματικότητα, το εγχείρημα της ευρωζώνης ήταν ο μόνος τρόπος για τη Γερμανία να συγκεντρώσει περισσότερο χρυσό από τους Αμερικάνους χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψει μάλιστα τίποτα, διότι απλά συνδύασε τα υπάρχοντα αποθέματα των υπόλοιπων κρατών-μελών με τα δικά της. Έτσι, όταν έρθει η "μέρα της κρίσης" και το δολάριο υπερπληθωριστεί, η Γερμανία θα έχει ένα νόμισμα που όχι μόνο δεν έχει τυπωθεί μέχρι αηδίας, αλλά παράλληλα θα έχει και ένα νόμισμα που υποστηρίζεται από τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο (ο χρυσός θα έχει τότε πολύ μεγαλύτερη ισοτιμία απ' ότι έχει τώρα, και γενικά θα παίζει και μεγαλύτερο ρόλο απ' ότι τώρα, κάνοντας ένα δυναμικό come-back στο οικονομικό προσκήνιο. Άλλωστε, οι τελευταίες ειδικά δεκαετίες χαρακτηρίζονταν από τη διαρκή πίστωση, από τα όλο και περισσότερα δάνεια που δίνονταν δηλαδή. Τώρα που τα δάνεια αυτά δε μπορούν να αποπληρωθούν, η σταθερότητα που προσφέρει ο χρυσός λογικό είναι να επανέλθει στο προσκήνιο).

- Ένας τρίτος άσσος που έχει στο μανίκι της η Γερμανία είναι ο "πρωτοποριακός" για την εποχή του μηχανισμός που χρησιμοποίησε για να μετράει τα αποθέματα χρυσού της ευρωζώνης. Όταν πρωτοβγήκε το ευρώ, χρησιμοποίησε τη λεγόμενη μέθοδο του "mark-to-market" για το χρυσό, που μάλιστα έχει πλέον βρει αρκετούς "μιμητές" σε άλλα κράτη όπως η Ρωσία, που επίσης είναι εναντίον των ΗΠΑ και του δολαρίου.

Σε αυτή τη μέθοδο, τα αποθέματα χρυσού της ευρωζώνης "βγαίνουν στην αγορά", και η τιμή τους καθορίζεται με βάση την ισοτιμία που έχει ο χρυσός στην αγορά. Αντίθετα, αν πχ δούμε το πως μετρά η Αμερική τα δικά της αποθέματα χρυσού, θα δούμε ότι τους έχει δώσει μια συγκεκριμένη τιμή, που δεν αλλάζει ποτέ, άσχετα με το τι γίνεται στην αγορά. Ο λόγος είναι πως αν η Αμερική "βγάλει στην αγορά" το χρυσό της, τότε ο χρυσός αυτός θα μπορούσε να διεκδικηθεί από άλλα κράτη με την παλιά (χαμηλή) ισοτιμία που ίσχυε στην εποχή του Μπρέττον Γουντς, διότι από νομικής άποψης, η Αμερική παρανόμησε όταν αποφάσισε να καταργήσει τον κανόνα του χρυσού το 1971: Όταν έγινε αυτό, υπήρχαν πολλά κράτη που αποταμίευαν σε δολάρια, που αντιστοιχούσαν σε κάποια ποσότητα χρυσού. Με το να καταργήσει η Αμερική τον "κανόνα του χρυσού", τα κράτη αυτά βρέθηκαν να έχουν στα χέρια τους δολάρια τα οποία πλέον ΔΕΝ αντιστοιχούσαν σε χρυσό, και άρα η Αμερική ουσιαστικά τους κορόιδεψε/έκλεψε ==> Αν λοιπόν η Αμερική ξαναβγάλει το χρυσό της στην αγορά, τότε θα αντιμετωπίσει σοβαρά αντίποινα από...τους πάντες. Το ίδιο πρόβλημα με την Αμερική έχουν και ένα σωρό άλλα κράτη που επίσης κατάργησαν τότε τον "κανόνα του χρυσού".

Το ευρώ όμως είναι ένα "φρέσκο' νόμισμα, που δεν υποφέρει από τέτοιου είδους "προβλήματα του παρελθόντος". Βγάζει λοιπόν το χρυσό του στην αγορά, και άρα δε θα έχει ποτέ πρόβλημα, ακόμα και αν το δολάριο καταρρεύσει - δείτε το εξής διάγραμμα και θα εξηγήσουμε:

Στο διάγραμμα βλέπουμε το πως μετράει η ΕΚΤ τα συναλλαγματικά της αποθέματα: 

• Με μπλε βλέπουμε το χρυσό (που η αξία του διαρκώς αυξάνεται, σε αντιστοιχία με την άνοδο της ισοτιμίας του χρυσού την τελευταία δεκαετία)
• Με κόκκινο βλέπουμε τα δολάρια/γιεν/στερλίνες και γενικά το ξένο συνάλλαγμα που κατέχει η ΕΚΤ. Η αξία του ξένου αυτού συναλλάγματος διαρκώς πέφτει, διότι πέφτει η αξία των νομισμάτων αυτών.

ΑΡΑ, ακόμα και αν (όταν) το δολάριο υπερπληθωριστεί, η ΕΚΤ δε θα έχει συναλλαγματικό πρόβλημα, διότι ναι μεν τα δολάρια που κατέχει θα χάσουν την αξία τους, αλλά η απώλεια αυτή θα ισοσταθμιστεί από την αντίστοιχη άνοδο της ισοτιμίας του χρυσού. 

Και όχι μόνο αυτό, αλλά η ΕΚΤ κατέχει περισσότερο χρυσό από οποιονδήποτε άλλο "παίχτη" στην παγκόσμια σκακιέρα, οπότε θα βρεθεί πιο ευνοημένη από οποιονδήποτε άλλον! Η Κίνα, η Ρωσία και η Σαουδική Αραβία αγοράζουν τα τελευταία χρόνια σαν τρελές, και προφανώς για να συμμαχήσουν με τη Γερμανία και να τη στηρίξουν στο εγχείρημα της με το ευρώ, έχουν το "ελεύθερο" από τους Γερμανούς να αγοράζουν όλο το χρυσό ώστε να έχουν και αυτοί αρκετό, με τη Γερμανία να μην βιάζεται και να τους περιμένει υπομονετικά, ώστε όταν ετοιμαστούν και αυτοί, να κάνουν τότε την επίθεση τους. 

Έτσι, η Κίνα/Ρωσία κτλ θα έχουν αρκετό χρυσό όταν ξεκινήσει ο "μεγάλος νομισματικός πόλεμος εναντίον του δολαρίου", ενώ η Γερμανία που τόσο καιρό δεν πολυαγόρασε σχεδόν τίποτα από χρυσό και απλά περίμενε τους άλλους, παίρνει ως αντάλλαγμα την καθιέρωση του ευρώ ως αντιδολαρίου. Αν πχ το δολάριο υπερπληθωριζόταν σήμερα, η Κίνα θα είχε συγκριτικά μικρές ποσότητες χρυσού, γιατί ακόμα δεν έχει προλάβει να αγοράσει όλο τον χρυσό που θα μπορούσε. Γι' αυτό και προτιμά μια "ελεγχώμενη κατάρρευση" του δολαριακού συστήματος, ώστε σιγά-σιγά, και χωρίς να το πάρουν χαμπάρι και να πανικοβληθούν οι μάζες, να αγοράσει χρυσό, γη, φυσικούς πόρους, κτλ).

Δυνάμεις λοιπόν όπως η Κίνα έχουν κάθε συμφέρον από αυτή την "αργή" διαδικασία - και έτσι η συμμαχία με τη Γερμανία έχει ως εξής: "Αφήστε εμάς να αγοράσουμε κάποιο χρυσό ακόμα για μερικά χρόνια, και εμείς θα παρέχουμε αρκετή 'πολιτική στήριξη' στο ευρώ ώστε να ξεπεράσει τις όποιες 'παιδικές ασθένειες' έχει και κατόπιν θα το χρησιμοποιήσουμε ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, μιας και το γουάν δε μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο" (τα αποθέματα χρυσού της Κίνας δεν μπορούν ακόμα να συναγωνιστούν τα αποθέματα της Γερμανίας, πόσο μάλλον τα συνολικά αποθέματα χρυσού ολόκληρης της ευρωζώνης. Και επίσης είναι και αυτός ένας λόγος που η Γερμανία δείχνει σχετική εγκράτεια και δεν αγοράζει χρυσό όπως η Κίνα ή η Ρωσία, διότι αν η Γερμανία αγόραζε κι άλλο χρυσό, θα είχε "υπερβολικά μεγάλο" πλεονέκτημα μετά τον υπερπληθωρισμό του δολαρίου και άρα η Κίνα και η Ρωσία δε θα τη στήριζαν όπως τώρα με το ευρώ (διότι η συμμαχία θα ήταν άνιση υπέρ των Γερμανών, ενώ τώρα όλοι κερδίζουν περίπου τα ίδια).

- Ένας τέταρτος άσσος που έχει στο μανίκι της η Γερμανία, είναι η λεγόμενη "συμφωνία της Ουάσινγκτον για το χρυσό" (Washington Agreement on Gold).

Η ευρωζώνη βλέπετε έχει επιφορτιστεί και με έναν ακόμα ρόλο: Την καταστροφή του "paper gold", που έως τώρα στήριζε την άνευ ορίου εκτύπωση χρήματος, και προφανώς πλέον συμφέρει μόνο τους Αμερικάνους, αλλά όχι τους Γερμανούς/Κινέζους/Ρώσους/πετρελαιάδες. Στη συνέχεια θα δούμε πως θα το κάνουν αυτό, αλλά προς το παρόν μια υπενθύμιση του τι είναι ο paper gold.

Σε παλιότερο άρθρο μου έχω εξηγήσει ότι η σημερινή αγορά χρυσού αποτελείται από δύο ξεχωριστές υποενότητες, τον "πραγματικό" χρυσό, και το "paper gold". Δείτε ένα απόσπασμα από αυτό το παλιό άρθρο, που πάντως αξίζει σίγουρα να το ξαναδιαβάσετε ολόκληρο, γιατί θα μας χρειαστεί οπωσδήποτε στο μέλλον, μιας και εξηγεί ότι αυτό που σήμερα βλέπουμε ως "ισοτιμία του χρυσού" είναι σε μεγάλο βαθμό μια οφθαλμαπάτη:

 [...] σήμερα η ισοτιμία χρυσού-δολαρίου καταγράφει μεγάλη πτώση, όπως και τις προηγούμενες μέρες, με το χρυσό να συμπεριφέρεται...σαν "διχασμένη προσωπικότητα", με διαστήματα όπου σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, και μετά με διαστήματα που η ισοτιμία του πέφτει απότομα.[...]

 Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων βλέπει ένα νούμερο (πχ 1500$/ουγγιά σήμερα), και νομίζει ότι αυτό το νούμερο αντανακλά την αξία των ράβδων χρυσού, των χρυσών νομισμάτων, των χρυσών κοσμημάτων, κτλ. Δεν είναι ακριβώς έτσι όμως.

Στη σημερινή εποχή, η ισοτιμία του χρυσού που βλέπουμε είναι μια σύνθεση δύο διαφορετικών πραγμάτων - και έτσι εξηγείται και το γιατί η ισοτιμία του χρυσού συμπεριφέρεται ως "διχασμένη προσωπικότητα": Διότι όντως αποτελείται από δύο ξεχωριστές "προσωπικότητες".[...]

 Όπως και ο χρυσός, έτσι και το ασήμι έχει νομισματική αξία (αν και όχι τόσο μεγάλη). Και όπως ο χρυσός, έτσι και το ασήμι "ανεβαίνει". Και όπως ο χρυσός, έτσι και το ασήμι "μανιπιουλάρεται", ώστε να μένει η τιμή του όσο πιο χαμηλά γίνεται μέσω του "paper silver" (και "paper gold" αντίστοιχα):

Συγκεκριμένα, το σύστημα λειτουργεί κάπως σαν τα αποθέματα των τραπεζών, που ΔΕΝ διαθέτουν όλα τα λεφτά που δανείζουν, αλλά μονάχα ένα μέρος τους (πχ το 10%). Έτσι και εδώ, υπάρχουν συμβόλαια, με τα οποία αγοράζεις χρυσό/ασήμι, χωρίς όμως να σου δίνουν κάτι. Σου δίνουν απλά έναν "λογαριασμό τράπεζας", ένα "βιβλιάριο" δηλαδή, που λέει ότι έχεις το τάδε χρυσό ή ασήμι. Όμως, η τράπεζα ΔΕ διαθέτει όλο αυτό το χρυσό/ασήμι που έχει "πουλήσει" - και αν της το ζητήσουν όλοι, ΔΕ θα το πάρουν όλοι.

Γι' αυτό και όλοι "φεύγουν" πλέον από το "paper gold/silver", και ζητούν πραγματικό χρυσό/ασήμι.[...]

Ο κόσμος απορρίπτει αυτόν τον paper gold, και η αξία του διαρκώς πέφτει, προκαλώντας αυτές τις πτώσεις στην ισοτιμία του χρυσού. Αντίθετα, σε μέρες όπου υπερισχύει η κίνηση του πραγματικού χρυσού, η ισοτιμία ανεβαίνει. Αυτή η κατάσταση θα συνεχίζεται με πολλά επεισόδια και "σκαμπανεβάσματα" μέχρις ότου ο "paper gold" καταστραφεί πλήρως, και μείνει μόνο ο πραγματικός χρυσός, ο οποίος θα ξαναπάρει τη θέση του ως το κέντρο του νομισματικού συστήματος, το μέτρο σύγκρισης για την αξία όλων των άλλων εμπορευμάτων που κυκλοφορούν στον κόσμο. Η ισοτιμία του τότε θα είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με σήμερα έναντι ΟΛΩΝ των νομισμάτων. Αυτή είναι άλλωστε και η βασική λειτουργία του χρυσού, είναι μια αποθήκη του πλούτου, που τον διατηρεί σταθερό για μακροπρόθεσμη αποταμίευση.

Οι μεγάλες τράπεζες, όπως -κυρίως- η JP Morgan έχουν μεγάλο πρόβλημα, διότι οι σύγχρονοι αυτοί αλχημιστές είχαν πλουτίσει μέσω του paper gold/paper silver που είχαν δημιουργήσει από πουθενά. Μάλιστα, είχαν δημιουργήσει τόσο πολύ "paper gold/paper silver", που οι ποσότητες του paper gold/paper silver" ξεπερνούν τις ποσότητες του πραγματικού χρυσού και του πραγματικού ασημιού που έχουν εξορυχτεί από το έδαφος σε παγκόσμια κλίμακα!

Μην "ψαρώνετε" λοιπόν από τα εφήμερα σκαμπανεβάσματα της ισοτιμίας του χρυσού - αυτά οφείλονται στο ότι ο πραγματικός χρυσός αγοράζεται μανιωδώς, ενώ την ίδια ώρα ο paper gold πουλιέται μανιωδώς. Κάποια στιγμή θα δούμε την ισοτιμία του χρυσού να πέφτει κατά πολύ, και πολλοί θα λένε "πάει και ο χρυσός", "ο χρυσός ήταν φούσκα", "όσοι επένδυσαν σε χρυσό ήταν κορόιδα σαν το χρηματιστήριο επί Σημίτη", και ποιος ξέρει τι άλλο. Αφήστε τους να λένε.

Αυτή η πτώση θα διαρκέσει λίγο, καθώς το μοναδικό πράγμα που όντως είναι φούσκα είναι ο paper gold, που θα καταστραφεί όταν οι τράπεζες εξαντλήσουν τα αποθέματα χρυσού με τον οποία τον στηρίζουν (θυμίζουμε ότι η τράπεζα έχει πχ 10 τόνους χρυσού, και με αυτά έχει δημιουργήσει 100 τόνους paper gold). Οι κάτοχοι του paper gold ζητούν να πάρουν στα χέρια τους τον πραγματικό χρυσό, και έτσι τα αποθεματικά των τραπεζών τελειώνουν[...]

Όπως βλέπουμε, η σημερινή "αγορά χρυσού" έχει επί της ουσίας...πληθωριστεί! Ο πραγματικός χρυσός δεν πληθωρίζεται βέβαια, διότι δεν μπορεί να τυπωθεί, αλλά έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν δίπλα του τον paper gold, ο οποίος τυπώνεται μια χαρά! Έτσι, έχουν καταφέρει να πληθωρίσουν την ισοτιμία του χρυσού, ώστε να "ισοφαρίσουν" σε μεγάλο βαθμό τον πληθωρισμό του νομίσματος! Εδώ και δεκαετίες τυπώνονται ολοένα και περισσότερα νομίσματα, μιας και έχουμε καταργήσει τον "κανόνα του χρυσού", αλλά παράλληλα τυπώνεται και paper gold, ώστε να κρατιέται σχετικά χαμηλά η ισοτιμία του χρυσού και να μην πολυφαίνεται η πτώση των νομισμάτων. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια ούτε αυτό είναι αρκετό, διότι η Ασία ανεβαίνει και αγοράζει πραγματικό χρυσό σε τεράστιες ποσότητες, ενώ παράλληλα έχει αυξηθεί και πολύ η εκτύπωση πληθωριστικού νομίσματος, οπότε η ισοτιμία του χρυσού έχει πάρει γενικά την ανιούσα (έστω και με σκαμπανεβάσματα).

Το σύστημα του paper gold λειτούργησε πάντως για αρκετά χρόνια με καλά αποτελέσματα για τα δυτικά κράτη. Έως τώρα, οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης είχαν φτάσει στο σημείο να...νοικιάζουν (!) ένα μέρος από το χρυσό τους σε μεγάλες τράπεζες (πχ JP Morgan, κτλ), ώστε αυτές να μοχλεύουν αυτό το χρυσό και να δημιουργούν paper gold. Η JP Morgan έβγαζε λεφτά, ενώ η κεντρική τράπεζα εισέπραττε ένα νοίκι, ενώ παράλληλα ήθελε και να υπάρχει αυτή η μόχλευση, ώστε να κρατιέται χαμηλά η ισοτιμία του χρυσού και να υποστηρίζεται έτσι η τιμή του δολαρίου.

Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, καθώς η Γερμανία και η σύμμαχοι της δε θέλουν πλέον να διατηρηθεί το δολάριο στη θέση του, και ετοιμάζονται να το αποκαθηλώσουν. Και εδώ κολλάει η Washington Agreement on Gold που αναφέραμε και πριν:

Η συμφωνία αυτή πρωτο-υπογράφηκε το 1999 (όταν δηλαδή βγήκε και το ευρώ) στην Ουάσινγκτον από τους κεντρικούς τραπεζίτες όλου του κόσμου. Ναι, ακόμα και ο Γκρινσπαν της FED την είχε υπογράψει. Η συμφωνία ανανεώνεται κάθε πέντε χρόνια, έχει δηλαδή ξανα-υπογραφεί το 2004 και το 2009. Μόνο που τα τελευταία χρόνια η Αμερική και η Αγγλία έχουν αποσυρθεί και ΔΕΝ την υπογράφουν πλέον, όπως λέει και το λινκ που σας έδωσα για τη συμφωνία.

Ο λόγος είναι διότι η συμφωνία προβλέπει μεταξύ άλλων ότι οι κεντρικές τράπεζες ΔΕ θα συνεχίσουν να νοικιάζουν το χρυσό τους για να δημιουργείται paper gold! Η Αμερική βλέπει ότι αυτό δεν τη συμφέρει, καθώς αν σταματήσει το paper gold, τότε..."άντε γεια" για το δολάριο που διαρκώς πληθωρίζεται.

Αντίθετα, η ευρωζώνη συνεχίζει να την υπογράφει, παρότι έχει σχεδόν μείνει μόνη μετά την αποχώρηση των υπόλοιπων δυτικών κρατών. Δηλαδή η ευρωζώνη δεσμεύεται νομικά πλέον ότι ΔΕ θα συνεχίσει να υποστηρίζει το σύστημα του paper gold!

Δείτε εδώ τους ακριβείς όρους που προβλέπει η WashingtonAgreement on Gold (η οποία είναι να ξανα-υπογραφεί το 2014, και σίγουρα αυτό θα είναι ένα σημαντικό event για εμάς και θα το αναλύσουμε αν είμαστε εδώ, παρότι οι περισσότεροι ούτε καν ασχολούνται με τέτοιες σημαντικές συμφωνίες μεταξύ των κεντρικών τραπεζών. Ακόμα και η αριστερά δεν πολυασχολείται!):

• Gold will remain an important element of global monetary reserves.
  The above institutions will not enter the market as sellers, with the exception of already decided sales.
  The gold sales already decided will be achieved through a concerted programme of sales over the next five years. Annual sales will not exceed approximately 400 tonnes and total sales over this period will not exceed 2,000 tonnes.
  The signatories to this agreement have agreed not to expand their gold leasings and their use of gold futures and options over this period. (σημείωση: no gold leasings = δε θα νοικιάσουν το χρυσό τους)
  This agreement will be reviewed after five years

Πριν κλείσουμε μερικές ενδιαφέρουσες ειδήσεις χωρίς άλλα σχόλια:

• Πριν λίγους μήνες, η Γερμανία ανακοίνωσε ότι θα φέρει πίσω στη Γερμανία ένα μέρος του χρυσού του, που έως τώρα το φύλαγε στην Αμερική (απομεινάρι του Ψυχρού Πολέμου). Η κίνηση είναι περισσότερο συμβολική, μιας και δείχνει ότι η Γερμανία δε θέλει πλέον να στηρίζει τη FED, και το δολαριακό σύστημα των ΗΠΑ.
• Η ισοτιμία του χρυσού μπορεί να μην ανεβαίνει, όμως τα στοιχεία σχετικά με τη πώληση πραγματικού χρυσού δείχνουν ότι η ζήτηση σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Μάλιστα, όπως παρατηρούν και οι πωλητές του χρυσού, οι πελάτες τους ζητούν πλέον ξεκάθαρα πραγματικό χρυσό, και όχι paper gold (δείτε εδώ για στοιχεία, με ένα dealer να λέει για τους πελάτες του ότι "They prefer the physical because it is tangible and it’s not a promise like a piece of paper"). Την ίδια στιγμή, τα αποθέματα του GLD, δηλαδή της κύριας "δεξαμενής" του paper gold αδειάζουν διαρκώς, μιας και όσοι έχουν επενδύσει σε paper gold θέλουν να φύγουν από αυτή την επένδυση, και να πάρουν πραγματικό χρυσό ή έστω νομίσματα, αλλά όχι paper gold. Μάλιστα, χθες αποσύρθηκαν μέσα σε μια μέρα 17 τόνοι πραγματικού χρυσού από το GLD, δηλαδή περισσότερο απ' όσο σχεδιάζει να πουλήσει η Κύπρος!