Μακελειό στη Μανωλάδα, πυροβόλησαν εργάτες γης - 32 τραυματίες!

Για να μη ξεχνιόμαστε, να πως δημιουργεί το σύστημα της αγοράς κέρδη: Με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκμετάλλευση του εργάτη, που οδηγεί σε οργιαστικές καταστάσεις:

Βίαια επεισόδια σημειώθηκαν στα φραουλοχώραφα στην περιοχή της Ν. Μανωλάδας Ηλείας. Έντονες αντιδράσεις πενήντα περίπου, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, Μπαγκλαντέζων και άλλων εργατών γης, με αφορμή την καθυστέρηση της καταβολής των δεδουλευμένων τους, απαντήθηκαν με πυροβολισμούς από τη μεριά των εργοδοτών τους.

Σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες, υπάρχουν 32 τραυματίες - έξι από αυτούς σοβαρά, 

οι οποίοι μεταφέρονται στο ΓΝ Πύργου και στο ΓΠΝ Πατρών στο Ρίο.

Από το 902.gr, via redflplanet

UPDATE: Δείτε και αυτό το άρθρο που έστειλαν αναγνώστες στα σχόλια της ανάρτησης. Νομίζω αξίζεις της προσοχής μας.

Γιατί τέτοια εμμονή με το χρηματοπιστωτικό σύστημα και το χρυσό;

Με ρώτησε κάποιος αναγνώστης την άποψη μου για το πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για επενδύσεις. Βέβαια, εγώ δεν έχω την παραμικρή ιδέα περί timing, δεν έχω λεφτά για επενδύσεις, ούτε ενδιαφέρομαι και να γίνω επενδύτης. Και αν δω ότι αυτό το blog δεν χρηματοδοτείται από τους αναγνώστες του, θα το ξανασταματήσω.

Ο λόγος που γράφω ατό το Blog, είναι περισσότερο για τον εργάτη, παρά για τον επενδυτή. Βέβαια, τα όσα γράφονται προφανώς και μπορούν να χρησιμοποιηθούν από κάποιον, με δική του ευθύνη, για "επενδυτικούς σκοπούς" στις αγορές.

Γενικά, θα έχετε παρατηρήσει ότι όντως δίνω ιδιαίτερο βάρος στο σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα, στο χρυσό, στο πετρέλαιο (ενέργεια), κτλ. Όλα αυτά βέβαια είναι σημαντικά και για τον εργάτη, αλλά οπωσδήποτε ο εργάτης περισσότερο ενδιαφέρεται για θέσεις εργασίας, μισθούς, κτλ.

Θα μπορούσα λοιπόν, και ίσως θα έπρεπε, να ασχοληθώ περισσότερο με την "καρδιά" του συστήματος, δηλαδή την παραγωγή, και όχι να ρίχνω τόσο βάρος στις πιστώσεις, τις μοχλεύσεις, το πλασματικό κεφάλαιο, το χρυσό, κτλ. Θεωρώ βέβαια ότι έχω μιλήσει και για αυτά, και επίσης έχω  δείξει ότι η σημερινή άνοδος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου έχει τις ρίζες της στα όσα γίνονται στην παραγωγή (σε αντίθεση με κάτι θεωρίες που τα θεωρούν εντελώς ξεκομμένα).

Παρ' όλα αυτά, οφείλω να παραδεχτώ ότι ρίχνω μεγάλο βάρος στα περί πιστώσεων, κτλ, αλλά αυτό γίνεται συνειδητά, διότι η σημερινή δομή του χρηματοπιστωτικού συστήματος μπορεί να δώσει μια "λύση" για το σύστημα χωρίς στρατιωτικό πόλεμο, και άρα θα παίξει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στις μελλοντικές εξελίξεις:

Πολλοί λένε ότι "θα γίνει ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος", ώστε να ξεκαθαρίσουν τις διαφορές οι ιμπεριαλιστές, και να εξοντώσουν έτσι και ένα σωρό πλεονάζοντα κεφάλαια και εργάτες. Άλλωστε, έχουν ήδη κάνει δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και είναι ακόμα "σχετικά πρόσφατο" στη μνήμη των ανθρώπων το παράδειγμα του Κραχ του 1929, που μετά από μια δεκαετία ανεργίας και φτώχειας, τελικά κατέληξε στο Β' Παγκόσμιο ώστε να δωθεί έτσι μια "λύση" για το σύστημα και να γίνει μια μεγάλη "δημιουργική καταστροφή" ώστε να ξανάρθει η ανάπτυξη (για όσους επιβίωσαν).

Πράγματι λοιπόν, ένας πόλεμος δεν μπορεί ποτέ να αποκλειστεί, ίσα-ίσα που σε τέτοιες "κρίσιμες" περιόδους η ιστορία δείχνει ότι συχνά-πυκνά γίνονται πόλεμοι.

Παρόλα αυτά όμως, η ιστορία επίσης μας προσφέρει και αρκετά παραδείγματα όπου οι διαφορές λύνονται με "οικονομικά" μέσα - με υπερπληθωρισμό.

Αυτό το ενδεχόμενο δεν εξετάζεται και πολύ σοβαρά από τους περισσότερους, πιθανότατα επειδή δεν έχουν ακόμα καταλάβει ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών βασίστηκε σε τεράστιο βαθμό στη γιγάντωση της πίστωσης ("πλασματικό κεφάλαιο"), και τώρα πολλά από όλα αυτά τα δάνεια, ομόλογα, κτλ που δώθηκαν ΔΕΝ μπορούν να αποπληρωθούν, και άρα είτε πρέπει να κηρυχθούν χρεωκοπίες/στάσεις πληρωμών, είτε θα πρέπει να τυπωθούν νομίσματα"με τη σέσουλα", ώστε να καλυφθούν όλες αυτές οι ζημιές, θυσιάζοντας όμως έτσι την αξία του νομίσματος.

Σε αντίθεση με την δομή του χρηματοπιστωτικού συστήματος που υπήρχε την εποχή του Κραχ του 1929, σήμερα το νόμισμα μπορεί να τυπώνεται "χωρίς όρια". Στην προηγούμενη κρίση, δεν μπορούσαν να τυπώσουν, διότι ίσχυε ο "κανόνας του χρυσού" (μάλιστα, επειδή το Αμερικανικό κράτος ήθελε και τότε να τυπώσει δολάρια, αποφάσισε να κατασχέσει διά νόμου όλο το χρυσό των Αμερικάνων πολιτών, και να τους τον πάρει σε πολύ φθηνή τιμή, ώστε μετά να μπορέσει να τυπώσει τα επιπλέον δολάρια που χρειαζόταν το σύστημα για να σωθεί. Σήμερα, δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη, διότι η Αμερική μπορεί να τυπώσει απεριόριστες ποσότητες δολαρίων, χωρίς καν να χρειάζεται να έχει περισσότερο χρυσό!).

Παράλληλα με τις αυξανόμενες αυτές "νομισματικές" πιστώσεις, είχαμε και την αύξηση των τραπεζικών πιστώσεων, από στεγαστικά δάνεια μέχρι πιστωτικές κάρτες και από "χρηματιστηριακά παράγωγα" μέχρι "συμβόλαια πρώτης εκτέλεσης", κτλ.

Το σύστημα εδώ και δεκαετίες συσσωρεύει ολοένα και περισσότερες πιστώσεις, σε όλα τα επίπεδα (κρατικός δανεισμός, τραπεζικός δανεισμός, σπέκουλα στα χρηματιστήρια, κτλ). Και χάρη σε αυτές τις πιστώσεις η αγορά "κινήθηκε" για αρκετές δεκαετίες στη Δύση: Πχ τα στεγαστικά δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστούν σπίτια, και έτσι βρήκε δουλειά ο οικοδόμος, ο συμβολαιογράφος, ο πολιτικός μηχανικός, κτλ.

Την ίδια ώρα, η βιομηχανική βάση μετακόμιζε στην Ασία για να βρει μεγαλύτερα κέρδη, και ο εργάτης φτώχαινε, αφού ο μισθός του δεν ανέβαινε σύμφωνα με την άνοδο της παραγωγικότητας (λόγω της χρησιμοποίησης νέων τεχνολογιών).

Η πίστωση τα κάλυπτε όμως όλα αυτά - δείτε εδώ πχ την "άνοδο της πιστωτικής κάρτας" στις ΗΠΑ που υποκατέστησε την έλλειψη "αγοραστικής δύναμης" για να αγοράσει μόνος του όλα αυτά που παράγει:

Τι γίνεται όμως όταν γίνεται φανερό ότι όλες αυτές οι πιστώσεις και τα χρέη δεν μπορούν να εξοφληθούν; Ο κόσμος, από τους απλούς εργάτες μέχρι τα ιμπεριαλιστικά κράτη, έχουν πάρει ένα σωρό δάνεια, αλλά δεν μπορούν να παράγουν αρκετό πλούτο για να τα αποπληρώσουν.

Το αποτέλεσμα υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ο "αποπληθωρισμός". Λουκέτα, χρεωκοπίες, ανεργία, κτλ. Αυτό παρατηρήθηκε πχ στην προηγούμενη μεγάλη κρίση του καπιταλισμού, στο Κραχ του 1929, και οδήγησε στην άνοδο του εθνικισμού-ναζισμού, και στον Β' Παγκόσμιο.

Μόνο που σήμερα ο κόσμος λειτουργεί με βάση ένα άλλο οικονομικό πλαίσιο: Όλες οι ζημιές από τα "τοξικά" αυτά δάνεια δηλαδή τα δάνεια που δε μπορούν να εξοφληθούν, μπορούν να καλυφθούν από την Κεντρική Τράπεζα ενός κράτους, τυπώνοντας νομίσματα "κατά βούληση" και σε απεριόριστες ποσότητες.

«όλο το τεχνητό σύστημα επέκτασης με το στανιό του προτσές της αναπαραγωγής δεν μπορεί να θεραπευτεί με το ότι κάποια τράπεζα, με τα χαρτονομίσματά της χορηγεί σ' όλους τους απατεώνες το κεφάλαιο που τους λείπει»

«όλα εδώ φαίνονται διαστρεβλωμένα, γιατί σ' αυτόν τον χαρτόκοσμο δεν εμφανίζονται πουθενά η πραγματική τιμή και οι πραγματικοί συντελεστές της»

«Το πιστωτικό σύστημα, με κέντρο τις δήθεν "εθνικές" τράπεζες και με γύρω του τους μεγάλους δανειστές χρήματος και τοκογλύφους αποτελεί μια τεράστια συγκεντροποίηση και δίνει σε αυτή την τάξη παρασίτων μια μυθική δύναμη, τη δύναμη όχι μόνο να αποδεκατίζει κατά περιόδους τους βιομήχανους κεφαλαιοκράτες, αλλά και να επεμβαίνει με τον πιο επικίνδυνο τρόπο στην πραγματική παραγωγή - και η συμμορία αυτή δεν έχει ιδέα από την παραγωγή και δεν έχει καμία δουλειά μαζί της»
-Καρλ Μαρξ, "Το Κεφάλαιο"

Αυτά τα έγραφε ο Μαρξ σε μια εποχή όπου ίσχυε ο "κανόνας του χρυσού" και άρα υπήρχαν και κάποιοι περιορισμοί στην ισχύ του πιστωτικού συστήματος, διότι ναι μεν οι τράπεζες μπορούσαν να μοχλεύσουν κεφάλαια, αλλά δεν μπορούσαν να μοχλεύσουν το χρυσό ώστε να τυπώσουν  απεριόριστα νομίσματα. Σήμερα έχουν αποκτήσει [και] αυτή τη δύναμη.

Για να μην παρεξηγηθώ, ξαναλέω ότι ΔΕΝ είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα η πηγή όλων των δεινών μας. Οι εξελίξεις στην παραγωγή ήταν αυτές που ώθησαν στη γιγάντωση της πίστωσης - άσε που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι "σατανικό" το να δίνεις ή να παίρνεις πίστωση -στα πλαίσια πάντα του καπιταλισμού-, διότι το να πάρεις πχ ένα δάνειο για να φτιάξεις μια επιχείρηση ή να αγοράσεις ένα σπίτι και μετά να καταφέρεις να το αποπληρώσεις είναι μια χρήσιμη υπηρεσία που οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να τη θέλουν, και δε θα μπορούν να αναπτυχθούν χωρίς αυτή. Το ότι η πίστωση έχει επενδυτικό ρίσκο, ή ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα παράσιτα αυτά για να καλύψει ζημιές κτλ είναι βέβαια ένα άλλο θέμα...

Τέλος πάντων, ας έρθω τώρα στο ζουμί:

Όπως είπαμε και πριν, το αποτέλεσμα υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ο "αποπληθωρισμός". Σήμερα όμως οι κυβερνήσεις μπορούν, αν θέλουν, να τυπώσουν νομίσματα και να διασώσουν όποιον θέλουν, όσο μεγάλες και αν είναι οι ζημιές και τα χρέη του. Για παράδειγμα, η Αμερική άφησε τη Λέμαν να χρεωκοπήσει, αλλά τύπωσε δολάρια και κάλυψε τα χρέη όλων των άλλων τραπεζών, αλλά και τα κρατικά χρέη των ΗΠΑ.

Στην Ευρωζώνη, η Γερμανία τύπωσε και αυτή ευρώ όταν κινδύνευαν οι τράπεζες της από τα χρέη που είχαν (πχ από τα ελληνικά ομόλογα που κατείχαν, αλλά και από διάφορα παράγωγα, κτλ). Από την άλλη βέβαια, η Γερμανία άφησε τις τράπεζες της Κύπρου να "αποπληθωριστούν", δηλαδή να κηρύξουν πτώχευση (διασώθηκαν βέβαια, επειδή άρπαξαν λεφτά από τους καταθέτες τους).

Αυτή η δύναμη είναι τεράστια - η δύναμη να τυπώνεις απεριόριστα νομίσματα, ώστε ποτέ να μη χρειάζεται να χρεωκοπείς ως κράτος, όσα χρέη και αν έχεις, ή όσα χρέη και αν έχουν οι τράπεζες σου. Αφού όσα τρις δολάρια και αν σου λείπουν, μπορείς να τα τυπώσεις, και να πληρώσεις έτσι όλα όσα χρωστάς.

Τι αξία έχουν όμως όλα αυτά τα δολάρια; Σε τι αντιστοιχούν; Οι ΗΠΑ έχουν τυπώσει τρις "φρέσκα" δολάρια, ειδικά από τότε που ξέσπασε η κρίση, αλλά εγώ δεν έχω δει να έχουν αυξήσει την παραγωγή πλούτου ώστε να μπορείς να πεις ότι αυτά τα δολάρια θα αντιστοιχιστούν σε πραγματικά προϊόντα και υπηρεσίες. Ίσα ίσα που τα ελλείμματα τους τα 4 τελευταία χρόνια ξεπερνούν το 1 τρις δολάρια/έτος.

Άρα τι θα γίνει; Θα συνεχίσουν για πάντα οι Αμερικάνοι να πληρώνουν τους πάντες με δολάρια που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικό πλούτο, και τυπώνονται κατά το δοκούν σε απεριόριστες ποσότητες;

Όχι. Και όλοι οι υπόλοιποι προετοιμάζονται ήδη για την απάντηση τους: Η Κίνα και η Ρωσία αγοράζουν πραγματικό χρυσό σαν τρελές, και η Γερμανία (που έχει ήδη πολύ χρυσό) έχει φτιάξει το ευρώ ως "αντιδολάριο" - ένα νόμισμα που δεν το πληθωρίζει ώστε να μη χάνει την αξία του, και άρα να είναι κατάλληλο για αποταμίευση/παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Οπότε ναι, οδηγούμαστε για ακόμα μια φορά σε πόλεμο, μόνο που αυτή τη φορά θα μπορούσε το σύστημα να αποφύγει μια στρατιωτική αναμέτρηση και τον πυρηνικό όλεθρο που θα έφερνε ακόμα και στην άρχουσα τάξη. Οι ιμπεριαλιστές βέβαια δεν είναι και ιδιαίτερα λογικοί άνθρωποι, αλλά πάντως ακόμα και αυτοί αντιλαμβάνονται ότι θα ήταν προτιμότερο να επιλύσουν τις διαφορές τους με άλλα μέσα εκτός από πυρηνικά.

Υπάρχει άραγε τέτοιος τρόπος; Υπάρχει άραγε δηλαδή ένας τρόπος για να "ισοπεδώσουν τον εχθρό", χωρίς να πέσουν βόμβες και να γίνουν στρατιωτικές μάχες, που λόγω πυρηνικών θα ήταν ολέθριες; (άσε που θα έχαναν και την στήριξη των λαών σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο);

Η σημερινή μορφή του συστήματος δίνει αυτή τη δυνατότητα, διότι επιτρέπει τον υπερπληθωρισμό του νομίσματος. Πάντα υπάρχουν εμπορικοί/νομισματικοί "πόλεμοι" στον ιμπεριαλισμό, ωστόσο η σημερινή μορφή του συστήματος δίνει τη δυνατότητα σε αυτούς τους πολέμους να είναι πολύ πιο έντονοι, και να επιφέρουν σχεδόν αντίστοιχη καταστροφή με έναν "κανονικό" στρατιωτικό πόλεμο.

Αντί πχ η Κίνα, η Ρωσία, η Γερμανία και οι πετρελαιάδες (κυρίως) να κηρύξουν τον πόλεμο, μπορούν απλά να πουν "δεν αποδεχόμαστε το δολάριο", ή τέλος πάντων "το αποδεχόμαστε σε μια πολύ χαμηλότερη ισοτιμία" - ας μην ξεχνάμε ότι η Αμερική έχει ακόμα σημαντική δύναμη, τόσο σε βιομηχανία υψηλής εξειδίκευσης, όσο και σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, έχει διεθνείς διασυνδέσεις, κτλ. Μόνο και μόνο τα πυρηνικά της αρκούν για να την καθιστούν υπολογίσιμη δύναμη που δεν μπορεί να αγνοηθεί, ή να καταστραφεί ολοσχερώς. Μπορεί όμως να χτυπηθεί οικονομικά, και να σταματήσει να το παίζει υπερδύναμη φεσώνοντας οικονομικά τους πάντες.

Άλλωστε, η άρχουσα τάξη της Αμερικής έχει και αυτή διαλέξει αυτό το δρόμο - προτιμά να θυσιάσει το νόμισμα, ώστε να γλιτώσουν οι χρεωκοπημένοι τραπεζίτες, και παράλληλα όταν το δολάριο χάσει ένα [τεράστιο] μέρος της σημερινής του αξίας που είναι πλασματικό (λόγω πίστωσης), τότε οι εργάτες στην Αμερική θα γίνουν πολύ ανταγωνιστικοί, διότι οι μισθοί τους σε δολάρια θα είναι πολύ μικρότεροι.

Να λοιπόν το γιατί επιμένω τόσο πολύ για τις πιστώσεις, το χρυσό, κτλ: 

Διότι οι πιστώσεις που έχουν δωθεί σήμερα είναι περισσότερες από ποτέ, και δε μπορούν να αποπληρωθούν. Σε αντίθεση όμως με τις θεωρίες περί αποπληθωρισμού, εγώ λέω ότι ο αποπληθωρισμός μοιάζει, στα αρχικά του στάδια...με τον υπερπληθωρισμό. Η διαφορά τους είναι ότι στον υπερπληθωρισμό τυπώνεις νόμισμα χί για παραγωγική επένδυση, αλλά για να καλύψεις τα δάνεια που δε μπορούν να εξοφληθούν. Η διαφορά αυτή θα αποκαλυφθεί στο τέλος, όταν πλέον ο κόσμος σταματήσει να αποδέχεται το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Τότε, θα δούμε ότι το μεγαλύτερο ίσως θύμα αυτής της κρίσης θα είναι ο Αμερικάνος εργάτης, διότι επειδή η Αμερική θα χάσει αυτόν τον "νομισματικό πόλεμο", θα δει το μισθό του να κατρακυλά, λόγω του υπερπληθωρισμού του δολαρίου.

Όσο για τον μεγάλο κερδισμένο της κρίσης θα είναι η συμμαχία Γερμανίας-Κίνας-Ρωσίας-πετρελαιάδων, που μας οδηγούν σε μια νέα αρχιτεκτονική του νομισματικού συστήματος, με το χρυσό να είναι η αποθήκη του πλούτου, και το ευρώ να είναι το παγκόσμιο νόμισμα για τις συναλλαγές (με το γουάν, και τα υπόλοιπα νομίσματα των "αναπτυσσόμενων" κρατών της συμμαχίας να ανεβαίνουν και αυτά αρκετά).

Όσο για αυτούς που ψάχνουν για επενδύσεις, παιδιά μην ψάχνετε να βρείτε πότε ο χρυσός θα είναι "φθηνός" ή "ακριβός" ώστε να βγάλετε πολλά δολάρια ή ευρώ. Αν σκέφτεστε έτσι, έχετε χάσει το νόημα.

Το νόημα είναι, και αυτό αφορά τους πάντες, από τους μεγαλοεπενδυτές μέχρι τον απλό εργάτη, ότι το δολάριο θα υποτιμηθεί ριζικά, όπως πχ "υποτιμήθηκε" το κυπριακό τραπεζικό σύστημα. Όσοι είχαν επενδύσει εκεί, νόμιζαν ότι όλα πήγαιναν καλά. Αλλά ξαφνικά..."η φούσκα έσκασε".

Μην κοιτάτε τις σημερινές ισοτιμίες, δείτε -και προετοιμαστείτε- για την επόμενη μέρα. Και όπως διάβασα κάπου "αν δε σας άρεσε το προηγούμενο σύστημα, θα μισήσετε το επόμενο", διότι στο επόμενο σύστημα τα νομίσματα πολλών κρατών της Δύσης θα υποτιμηθούν μαζικά, ώστε να αντικατοπτρίσουν τη παρακμή τους. Και την ίδια ώρα που κάποιοι χρεωκοπημένοι τραπεζίτες θα έχουν πάρει τα "πακέτα σωτηρίας" τους, οι εργάτες θα πάρουν...υπερπληθωρισμένα νομίσματα, πληρώνοντας για ακόμα μια φορά σχεδόν αποκλειστικά το λογαριασμό. Δε θα ισοπεδωθούν στα πεδία κάποιας μάχης, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι παρόμοιο για τους εργάτες και άλλες κατώτερες τάξεις του πληθυσμού, σε μια σειρά από Δυτικές χώρες (Αμερική, Ιαπωνία, κτλ). Η μαζική εξόντωση του πληθυσμού, όπως και η μαζική "φτωχοποίηση" του μπορεί να γίνει με ένα παγκόσμιο πόλεμο, αλλά μπορεί να γίνει και με τον υπερπληθωρισμό!

Σας αφήνω με μερικά διαγράμματα από τις ΗΠΑ (και όχι μόνο):

Μόχλευση καταθέσεων στις τράπεζες των ΗΠΑ 

Πόσα δολάρια έχουν τυπώσει οι ΗΠΑ - παρατηρήστε την απότομη αύξηση των τελευταίων χρόνων, που δε συνοδεύεται προφανώς από αντίστοιχη αύξηση της παραγωγής ή του χρυσού τους, και απλά χρησιμοποιείται για να καλύψει τα ελλείμματα των ΗΠΑ και τα χρέη των τραπεζών τους. 

Εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ - παρατηρήστε ότι από την αρχή της κρίσης το έλλειμμα όχι απλά δε μειώνεται αλλά...γιγαντώνεται. Μάλιστα το διάγραμμα φτάνει μέχρι το 2009, από τότε μέχρι τώρα τα πράγματα έχουν γίνει ακόμα χειρότερα Δηλαδή οι ΗΠΑ έχουν ακόμα περισσότερα χρέη, και γι' αυτό άλλωστε και τυπώνουν και περισσότερα δολάρια.
 

Παγκόσμια μόχλευση κεφαλαίων: Μία μόνο τράπεζα των ΗΠΑ, η JP Morgan, έχει μοχλευσει τόσο πολύ τα κεφάλαια της, που τα παράγωγα που κατέχει ξεπερνούν σε μέγεθος ολόκληρο το ΑΕΠ του πλανήτη. Όπως παρατηρεί το ZeroHedge, η μόχλευση στην αγορά των παραγώγων είναι 600 δισεκατομμύρια δολάρια πραγματικών assets να έχουν μοχλευτεί και να μας έχουν δώσει...600 τρισεκατομμύρια δολάρια παραγώγων (δηλαδή μόχλευση επί χίλια (x1000)). Για να καλυφθεί όλη αυτή η μόχλευση, θα έπρεπε όλος ο πλανήτης να είχε πχ...την παραγωγικότητα της google. Αλλά προφανώς αυτό δεν γίνεται, δεν είναι όλοι τόοοσο παραγωγικοί, και άρα ο παραγόμενος πλούτος δεν είναι τόσος πολύς ώστε να καλύψει έναν...χιλιαπλασιασμό του. Οπότε αυτά τα παράγωγα θα "σκάσουν", δε θα μπορέσουν να αποπληρωθούν, και μιλάμε για πολλά τρις. "Κανένα πρόβλημα" όμως, μπορούμε να τυπώσουμε όσα δολάρια θέλουμε, έτσι δεν είναι;

Αυτή είναι η "ανάστροφη πυραμίδα του Έξετερ", που κάτω δείχνει το χρυσό ως βάση (μηδενική μόχλευση), και μετά ανεβαίνει τα επίπεδα μόχλευσης. Όσο πιο πάνω ανεβαίνουμε, τόσο πιο μεγάλο είναι το επενδυτικό ρίσκο (αλλά και τα κέρδη, αν η επένδυση αποδώσει. Αν βέβαια η επένδυση δεν αποδώσει, τότε αντίστοιχα μεγάλη θα είναι η ζημιά)

Χρυσός και paper gold (αναδημοσίευση άρθρου από το 2011)

Miami News, 17/7/1967: Η απαρχή του paper gold ώστε να πληθωριστεί η αγορά χρυσού και να κρατηθεί χαμηλά ο χρυσός/ψηλά το δολάριο. Παρατηρήστε ότι το άρθρο λέει ότι "αν δεν έβρισκαν έναν τρόπο να αυξήσουν την ποσότητα του χρυσού που κυκλοφορούσε, θα αναγκάζονταν να υποτιμήσουν το δολάριο". Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Επειδή δέχτηκα πολλές ερωτήσεις για το σύστημα του paper gold από αναγνώστες, ως απάντηση αποφάσισα να αναδημοσιεύσω ένα άρθρο μου από το 2011 επί του θέματος. Πριν δούμε το άρθρο, θα δούμε ένα πρόσφατο διάγραμμα που νομίζω θα βοηθήσει αρκετά:

Στο διάγραμμα βλέπουμε με το κίτρινο την ισοτιμία χρυσού/δολαρίου (που έπεσε πολύ τις τελευταίες μέρες), και με το γκρι βλέπουμε τα αποθέματα πραγματικού χρυσού που έχουν το GLD και οι άλλες τέτοιες αποθήκες του paper gold (που χρησιμοποιούν τον πραγματικό αυτό χρυσό προκειμένου να τον μοχλεύσουν, και μετά να πουλήσουν στους πελάτες τους πολλαπλάσιες ποσότητες paper gold).

Όπως βλέπουμε, το τελευταίο διάστημα πολλοί από τους πελάτες του paper gold έχουν ρευστοποιήσει το χάρτινο αυτό χρυσό, και έχουν πάρει στα χέρια τους τον πραγματικό χρυσό (γι' αυτό και βλέπουμε τα αποθέματα να πέφτουν με το γκρι στο διάγραμμα). Αυτή είναι εν ολίγοις η αιτία της πτώσης της ισοτιμίας του χρυσού. 

Θα έχουμε και άλλες τέτοιες πτώσεις στο μέλλον, και μάλιστα μεγαλύτερες, καθώς είναι απλά θέμα χρόνου μέχρι να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι κάποια στιγμή θα μείνουν με τις χάρτινες υποσχέσεις της τράπεζας τους, που δε θα μπορούν να τηρηθούν (διότι κάποιος άλλος θα έχει πάει και θα έχει εξαργυρώσει πρώτος το paper gold του, με αποτέλεσμα η τράπεζα να μην έχει άλλο χρυσό για να εξυπηρετήσει όσους "αργήσουν" να ζητήσουν τον πραγματικό χρυσό τους).

Το τελευταίο διάστημα εξελίσσεται δηλαδή ένα ιδιότυπο "bank run", ή μάλλον ένα..."gold run", κοινώς "όποιος προλάβει". Στο μέλλον θα έχουμε κι άλλα τέτοια, σε ακόμα πιο αυξανόμενη μορφή, μέχρι την πλήρη καταστροφή του συστήματος του paper gold.

Μια τελευταία σημείωση, πριν δούμε το αναδημοσιευμένο άρθρο μου από το 2011 επί του θέματος:
Όταν κάποιος πουλάει paper gold, αυτό φαίνεται στην αγορά ως "πώληση χρυσού", μιας και αυτή τη στιγμή η ισοτιμία του χρυσού ΔΕΝ ξεχωρίζει αν ο χρυσός που πουλιέται είναι πραγματικός ή paper (μόχλευση). Αφού λοιπόν υπάρχει μεγάλη πώληση "paper gold", η ισοτιμία...πέφτει, διότι "η αγορά ξεπουλάει το χρυσό της", αν και στην πραγματικότητα αυτοί που "ξεπουλάνε χρυσό" απλά ξεφορτώνονται τον paper gold, και προτιμούν να πάρουν physical!

Ακολουθεί το άρθρο:
***

[...]  Μετά από καιρό, ας ρίξουμε μια ματιά και στο χρυσό. Οι εξελίξεις στο συγκεκριμένο θέμα προφανώς έχουν περάσει πλέον σε δεύτερη μοίρα, καθώς ο άνεργος ή ο φτωχός εργάτης δεν πολυενδιαφέρονται για τέτοια θέματα. Όμως, πάντα πρέπει να βλέπουμε και τις κινήσεις των επενδυτών, και να βγάζουμε γενικότερα συμπεράσματα για την οικονομία - και όχι μόνο.

Αφορμή για να γράψουμε ήταν αυτό το άρθρο, στο οποίο αναφέρονται ένα σωρό σημαντικά ζητήματα για την αγορά χρυσού. Καταρχήν, σε κάποιο σημείο, ο συντάκτης αναφέρει την εξής "ακατανόητη" είδηση (που στην πραγματικότητα αποτελεί "κοινό μυστικό" ανάμεσα στους επενδυτές, απλά κανένας δεν το παραδέχεται ανοιχτά, για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια):

[...] Sources tell me this is already happening as bulk physical gold is currently being sold and delivered at $1950/ounce.

Αυτό που λέει ο συντάκτης είναι ότι στην COMEX, την μεγαλύτερη αγορά χρυσού παγκοσμίως, κάποιοι επενδυτές αγοράζουν πραγματικό χρυσό (όχι paper gold) σε τιμές πολύ πιο πάνω από την επίσημη ισοτιμία. Αυτή τη στιγμή η ισοτιμία δολαρίου/χρυσού είναι λίγο κάτω από τα 1700$/ουγγιά, αλλά υπάρχουν επενδυτές που "παρασκηνιακά" δέχονται να πληρώσουν ακόμα και 1950$/ουγγιά στην COMEX.

Γιατί το κάνουν αυτό; Αν θέλουν πραγματικό χρυσό, γιατί να μπλέκουν με την COMEX (που είναι ο παράδεισος του paper gold), και γιατί να δέχονται μάλιστα να πληρώνουν τόσο ακριβά; Στο κάτω-κάτω της γραφής, αν θέλεις χρυσό, μπορείς να πας σε μια τράπεζα και να αγοράσεις ράβδους ή χρυσά νομίσματα, και μάλιστα χωρίς να τα πληρώσεις σε τόσο ακριβές τιμές.

Τι γίνεται λοιπόν; Τρελάθηκαν οι επενδυτές αυτοί και σκορπάνε τα λεφτά τους χωρίς λόγο; Όχι βέβαια.

Για να καταλάβουμε τι γίνεται, θεωρώ καταρχήν δεδομένο ότι οι αναγνώστες έχουν μια εικόνα για το πως το σημερινό νομισματικό σύστημα καταρρέει, επιστρέφοντας στο χρυσό (έχουμε εδώ και χρόνια γράψει ένα σωρό άρθρα επί του θέματος - πχ μπορείτε να διαβάσετε αυτό που είναι σχετικά πρόσφατο).

Έχοντας λοιπόν αυτό υπόψη μας, ας δούμε πως σκέφτονται οι μεγάλοι επενδυτές (κεντρικές τράπεζες, μεγάλοι ιδιώτες επενδυτές και επενδυτικοί οίκοι, κτλ). Αυτοί είναι πάμπλουτοι, και αν επενδύσουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια σε χρυσό, επηρεάζουν κατά πολύ την ισοτιμία του (σε αντίθεση πχ με το αν ένας απλός μικροκαταθέτης πάει στην τράπεζα και πάρει 3-4 χρυσές λίρες).

Αυτοί λοιπόν θέλουν να αποθηκεύσουν σε χρυσό τον πλούτο που έχουν συσσωρεύσει, αλλά αν το κάνουν μαζικά και δημόσια, τότε "θα γίνει χαμός" στις παγκόσμιες χρηματαγορές, διότι όλοι θα πάρουν χαμπάρι ότι πάμε για αποκαθήλωση του σημερινού νομισματικού συστήματος, μιας και οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον "το κέντρο του κόσμου" όπως ήταν κάποτε, και άρα και το δολάριο δε μπορεί πλέον να αποτελεί το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Έτσι, όλοι θα τρέξουν προς το χρυσό - από μικρούς και μεγάλους επενδυτές, μέχρι μικροκαταθέτες που θέλουν να προστατέψουν τις αποταμιεύσεις τους. Η ισοτιμία του χρυσού θα αυξηθεί κατακόρυφα και απότομα, και μετά οι πολύ μεγάλοι αυτοί επενδυτές δε θα βρίσκουν αρκετό χρυσό για να αγοράσουν, ή θα τον βρίσκουν σε πολύ ανεβασμένες τιμές.

Γι' αυτό και προτιμούν να αγοράζουν "στα μουλωχτά", έστω και αν πληρώνουν και λίγο παραπάνω, διότι έτσι ο κόσμος δεν παίρνει και πολύ χαμπάρι τι γίνεται, και η ισοτιμία μένει σχετικά σταθερή, ενώ και το σημερινό νομισματικό σύστημα παίρνει μια "παράταση ζωής". Είναι σαν κάτι ταινίες, όπου οι ληστές επεμβαίνουν στην κάμερα ασφαλείας, ώστε αυτοί να δείχνει μια ψεύτικη εικόνα ότι τάχα "δεν υπάρχει εισβολέας", την ίδια ώρα που αυτοί λεηλατούν το κτίριο. Από τη στιγμή που ο φύλακας ασφαλείας βλέπει στην οθόνη του ότι "όλα είναι γαλήνια", οι ληστές είναι ελεύθεροι να φύγουν ανενόχλητοι με τα κλοπιμαία, χωρίς καμία απολύτως ενόχληση.

Έτσι και σήμερα, οι "μεγάλοι παίχτες" στις διεθνείς χρηματαγορές αγοράζουν χρυσό "στα κρυφά", και το σχέδιο πετυχαίνει, μιας και ο κόσμος ακόμα δεν έχει πολυκαταλάβει ότι τα νομίσματα πάνε για τεράστια υποτίμηση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υπάρχουν και πολλοί που νομίζουν ότι "έως εδώ ήταν για το χρυσό", μόνο και μόνο επειδή πλέον η ισοτιμία του δεν ανεβαίνει. Στην πραγματικότητα, με όλα αυτά που συμβαίνουν, η ισοτιμία του χρυσού θα "έπρεπε" να ήταν πολύ μεγαλύτερη. Αλλά η αγορά ελέγχεται και μανιπιουλάρεται από ολιγάρχες, που την κρατάνε χαμηλά για όσο μπορούν. Βασικός μοχλός βέβαια για αυτό τους το "κατόρθωμα" είναι το paper gold, το οποίο επίσης έχουμε δει σε παλιότερα άρθρα μας (πχ δείτε εδώ για το πιο πρόσφατο).

Η βασική αρχή λειτουργία του paper gold, για όσους δε θυμούνται, είναι η εξής:

[...] το σύστημα λειτουργεί κάπως σαν τα αποθέματα των τραπεζών, που ΔΕΝ διαθέτουν όλα τα λεφτά που δανείζουν, αλλά μονάχα ένα μέρος τους (πχ το 10%). Έτσι και εδώ, υπάρχουν συμβόλαια, με τα οποία αγοράζεις χρυσό/ασήμι, χωρίς όμως να σου δίνουν κάτι. Σου δίνουν απλά έναν "λογαριασμό τράπεζας", ένα "βιβλιάριο" δηλαδή, που λέει ότι έχεις το τάδε χρυσό ή ασήμι. Όμως, η τράπεζα ΔΕ διαθέτει όλο αυτό το χρυσό/ασήμι που έχει "πουλήσει" - και αν της το ζητήσουν όλοι, ΔΕ θα το πάρουν όλοι.

Γι' αυτό και όλοι "φεύγουν" πλέον από το "paper gold/silver", και ζητούν πραγματικό χρυσό/ασήμι.

 Δεν είναι τυχαίο που οι μεγάλοι επενδυτές αγοράζουν χρυσό από την COMEX, τη "Μέκκα" του paper gold:

Ο βασικός λόγος είναι ότι πλέον οι μεγάλοι παίχτες έχουν σχεδόν εξαντλήσει όλες τις άλλες μεγάλες "δεξαμενές" πραγματικού χρυσού που υπάρχουν στον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί δεν αγοράζουν μικροποσότητες, αλλά αγοράζουν πολύ χρυσό, και άρα ένας μικρός πωλητής χρυσού ΔΕΝ έχει πλέον αρκετό χρυσό για να τους εξυπηρετήσει. Μόνο στην COMEX έχει μείνει πολύς χρυσός, που βέβαια τον χρησιμοποιεί ως "ενέχυρο" για το paper gold: Οι τράπεζες δηλαδή έχουν αρκετούς τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια τους, αλλά έχουν δανείσει πολύ περισσότερους στα πλαίσια του paper gold.

Οι μεγάλοι παίχτες το ξέρουν αυτό, και γι' αυτό πληρώνουν όσο-όσο για να πάρουν αυτούς τους τόνους χρυσού, όχι σε μορφή paper gold, αλλά σε μορφή πραγματικού χρυσού. Από τη στιγμή που η COMEX αποτελεί τον τελευταίο μεγάλο κάτοχο χρυσού, έστω και "υποθηκευμένου", οι μεγάλοι παίχτες έχουν στραφεί εκεί και αγοράζουν πραγματικό χρυσό στις ποσότητες που θέλουν, και προκειμένου να μην πολυμαθευτεί αυτό προς τα έξω, πληρώνουν και "κάτι παραπάνω".

Δείτε τώρα και ένα ακόμα απόσπασμα από το αρχικό άρθρο που παραθέσαμε, όπου ο συντάκτης παραθέτει το πως βλέπει να εξελίσσονται τα πράγματα - οι προβλέψεις του συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τις δικές μας, καθώς προβλέπει ότι ο paper gold θα καταστραφεί, και οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν paper gold (συμβολίζεται ως GLD - όχι GOLD) αντί για πραγματικό χρυσό, τελικά θα χάσουν τα λεφτά τους. Αυτό προφανώς θα γίνει διότι ειδικά οι μεγάλοι παίχτες αγοράζουν τον πραγματικό χρυσό, και ταυτόχρονα πουλάνε τα συμβόλαια του paper gold, ώστε η ισοτιμία του χρυσού να φαίνεται ότι τάχα είναι "σταθερή". Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο πραγματικός χρυσός γίνεται ανάρπαστος, ενώ ο paper gold γκρεμίζεται. Γι' αυτό και ο "μέσος όρος" τους, που αποτελεί την επίσημη ισοτιμία του χρυσού, φαίνεται σταθερός. Εμείς προβλέπουμε ότι η επίσημη ισοτιμία του χρυσού θα πέσει κάποια στιγμή πολύ, διότι τότε θα έχει καταρρεύσει η COMEX, μην έχοντας αρκετά αποθέματα χρυσού για να καλύψει το paper gold. Μετά, η ισοτιμία του χρυσού θα εκτοξευθεί όμως, διότι δε θα υπάρχει πλέον το βαρίδι του paper gold.

Εδώ η άποψη του επενδυτή από το αρχικό άρθρο:

Are we now going to witness the final disconnect between the actual physical price and the paper metal price as determined by the Comex and the LBMA? Investors who wish to own actual physical metal that is allocated to them personally and they can hold in their own two hands will, in all likelihood, eschew the Comex and LBMA entirely. Then, here's what I think happens next:

- Physical demand soars and, with it, physical price. Sources tell me this is already happening as bulk physical gold is currently being sold and delivered at $1950/ounce.

- Paper demand dwindles and paper price declines. As buyers exit the Comex, the tenuous balance between buyers and sellers is disturbed. More sellers than buyers means a declining price.

- Paper price is also pressured by the liquidation of GLD and other etf shares. (σ.σ. εννοεί ότι πολλοί επενδυτές του paper gold πηγαίνουν και ζητούν να πάρουν τον πραγματικό χρυσό αντί να συνεχίσουν να κρατάνε τα χάρτινα συμβόλαια τους)

-The Cartel, unwilling to establish additional shorts, will be buying and closing contracts almost as quickly as the specs are selling and closing contracts.

-We will know this physical/paper breakdown is finally upon us if we continue to see widening spreads of physical vs paper all the while the total Comex open interest continues to collapse, through 400,000 contracts and down toward 300,000.

This process could rapidly accelerate and the Comex might finally meet its demise.

Could I be wrong? Of course, which is why I'm looking for your feedback on this idea. Regardless though of the timing, the Comex/LBMA fractional bullion banking system is dying. (σ.σ. "fractional bullion banking system" = "μοχλευμένο σύστημα των τραπεζών χρυσού", δηλαδή το paper gold) [...]

Ενεργειακές εξελίξεις - part 4: "Πράσινη ενέργεια" και αγορά ρύπων

Είχαμε αναφερθεί πριν λίγες μέρες στη "φούσκα" της "πράσινης ενέργειας", λέγοντας τα εξής:

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η "πράσινη ενέργεια" διαφημίστηκε -και επιδοτήθηκε- σε τεράστιο βαθμό, ως μια "διέξοδος από την κρίση". Άλλωστε, ο καπιταλισμός βασίζεται στη "δημιουργική καταστροφή", δηλαδή από τη μία θα βγει από την κρίση του καταστρέφοντας ό,τι δεν αποδίδει τα επιθυμητά κέρδη, αλλά από την άλλη πρέπει και να δημιουργήσει και κάτι, να βρει δηλαδή κάποιους κλάδους της παραγωγής ώστε να επενδυθούν εκεί κεφάλαια και να αποδώσουν κέρδος, ώστε να "κινηθεί η αγορά". Ο #1 κλάδος που προωθήθηκε ήταν η "πράσινη ενέργεια" (αιολικά, ηλιακά, κτλ).

Μόνο που η αποδοτικότητα της ηλιακής και της αιολικής ενέργειας είναι τόσο χαμηλή σε σχέση με τα λεφτά που απαιτούνται για την επένδυση, που τελικά καταντά...οικονομικά ασύμφορη. Δηλαδή όποιος επενδύσει σε αυτό τον κλάδο θα έχει χασούρα. Άσε που πλέον αποδεικνύεται και στην πράξη (όχι μόνο σε θεωρητικές μελέτες) ότι το ρεύμα που παράγεται δεν είναι σταθερό, δεν μπορεί να αποθηκευτεί εύκολα/φτηνά, κτλ.

Οπότε ο κλάδος της "πράσινης ενέργειας" δεν αποδίδει - στην πραγματικότητα, ποτέ δεν απέδιδε, απλά ήταν -και είναι- κερδοφόρος για τους "αεριτζήδες" που πουλάνε "πράσινη ενέργεια" μόνο και μόνο επειδή είναι επιδοτούμενοι. 

Με λίγα λόγια, ΟΛΑ τα αιολικά και ηλιακά πάρκα θα είχαν χρεωκοπήσει αν δεν τσέπωναν ένα σωρό επιδοτήσεις, και αν οι κυβερνήσεις δεν φρόντιζαν παράλληλα να...ποινικοποιήσουν τη χρήση των "συμβατικών" πηγών ενέργειας (από το κάρβουνο μέχρι τον άνθρακα και το λιγνίτη). Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κυβερνήσεις έχουν δημιουργήσει την "αγορά ρύπων", οπότε αν κάποιος θέλει να αποφύγει την πράσινη ενέργεια και να χρησιμοποιεί μόνο πετρέλαιο...πληρώνει πρόστιμο! Δηλαδή όχι μόνο τα κράτη δίνουν ένα σωρό λεφτά στην "πράσινη ενέργεια", αλλά...βάζουν και πρόστιμα αν δεν την υιοθετήσεις (πρόσφατο παράδειγμα η Κύπρος, που μέσα σε όλα τα άλλα έφαγε πρόστιμο αυτές τις μέρες γιατί δεν έχει επενδύσει επαρκώς σε αιολικά και ηλιακά πάρκα).

Όσο για τις επιδοτήσεις, στην Ελλάδα τις ξέρουμε όλοι νομίζω, μιας και το κράτος πληρώνει ένα σωρό λεφτά σε όσους παράγουν "πράσινη ενέργεια", και πολλοί αγρότες (και μη) έχουν φτάσει στο σημείο να "φυτεύουν φωτοβολταϊκά" και να τσεπώνουν τις επιδοτήσεις αυτές. Η ΔΕΗ είναι υποχρεωμένη βάση νόμου να αγοράζει το ρεύμα που παράγουν (ενώ παράλληλα η ΕΕ πιέζει για κατάργηση πχ του λιγνίτη), και επειδή το ρεύμα της "πράσινης ενέργειας" είναι ακριβό λόγω των επιδοτήσεων, η ΔΕΗ ακριβαίνει διαρκώς τις τιμές, ώστε να μετακυλίσει στους πελάτες της (δηλαδή σε εμάς) το αυξημένο αυτό κόστος. Έτσι, ο έτσι και αλλιώς φτωχοποιημένος κόσμος δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο να τα φέρει βόλτα, ενώ και η βιομηχανία στενάζει, μιας και το αυξημένο ενεργειακό κόστος είναι πρόβλημα και για τις επιχειρήσεις.

Σήμερα λοιπόν ήρθε μια νέα εξέλιξη να "ταράξει τα νερά", δίνοντας ένα μεγάλο χτύπημα στην "αγορά ρύπων" που είχαμε αναφέρει. Προφανώς η Γερμανία και γενικά οι βιομήχανοι της Ευρώπης δεν αντέχουν άλλο τις διαρκείς αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος προκειμένου να επιδοτούνται τα φωτοβολταϊκά και οι ανεμογεννήτριες, και τώρα βλέπουμε την αντεπίθεση τους:

Το Eυρωκοινοβούλιο "μειώνει" τους λογαριασμούς της ΔΕΗ

Απερρίφθη πριν από λίγη ώρα από την ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το περίφημο backloading. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί τη μείωση του κόστους αγοράς δικαιωμάτων ρύπων για τη ΔΕΗ και υπό κανονικές συνθήκες θα πρέπει άμεσα να συνυπολογιστεί από την κυβέρνηση και το  ΥΠΕΚΑ προκειμένου να εφαρμοστεί όχι αύξηση αλλά μείωση στα τιμολόγια ρεύματος των χειμαζόμενων καταναλωτών αλλά και των επιχειρήσεων και των βιομηχανιών που κλήθηκαν να πληρώσουν προκαταβολικά την αύξηση του κόστους που είχε προϋπολογιστεί για τους ρύπους με αυξημένες τιμές.

Το λεγόμενο backloading είναι η πρόταση να αποσυρθούν από την αγορά ρύπων περίπου 900 εκατ. δικαιώματα εκπομπής ούτως ώστε μέσω της τεχνητής έλλειψης να εκτιναχθούν προς τα πάνω οι τιμές στο χρηματιστήριο των ρύπων. Ωστόσο το βέτο που έθεσε με την αρνητική του ψήφο το ΕΚ επιστρέφει την πρόταση ως μη αποδεκτή και αποτελεί μια συντριπτική ήττα της Κομισιόν και του Συμβουλίου.

Η είδηση για την απόρριψη του backloading οδήγησε σε νέα κατάρρευση την αγορά δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων στην ΕΕ όπου κατεγράφη νέο χαμηλό στα 2,93 ευρώ ο τόνος, ενώ σημαντική μείωση καταγράφει στα χρηματιστήρια της ενέργειας και η τιμή του ηλεκτρισμού (3% στη Γερμανία στα 39,6 ευρώ η μεγαβατώρα).

Υπογραμμίζεται ότι η ΔΕΗ είχε προϋπολογίσει το κόστος των ρύπων με τιμές στα 7 ευρώ ο τόνος, ποσό που είχε εγκριθεί από την κυβέρνηση και είχε περάσει στους λογαριασμούς του ρεύματος κατά τις αυξήσεις των τιμολογίων του Ιανουαρίου. Δηλαδή στην πράξη, με τις τιμές κάτω από τα 3 ευρώ, προκύπτει ένα περίσσευμα 4 ευρώ για κάθε δικαίωμα, ως πλεόνασμα που θα πρέπει να επιστραφεί στους καταναλωτές ή να συνυπολογιστεί στις επικείμενες αναπροσαρμογές των τιμολογίων το Μάιο και τον Ιούλιο. Επίσης με τα νέα δεδομένα οι προϋπολογισμένες αυξήσεις (για το Μάιο και τον Ιούλιο όπως έχει ήδη συμφωνηθεί με την τρόικα και έχει ανακοινωθεί από τον περασμένο Ιανουάριο) θα πρέπει να επανυπολογιστούν και πιθανόν οι επιβαρύνσεις για τους καταναλωτές να είναι μηδενικές.

Σημειώνεται ότι η απόρριψη έγινε με 15 ψήφους διαφορά και στο ΕΚ δόθηκε μια μεγάλη μάχη μεταξύ των υποστηρικτών και των πολέμιων της πρότασης. Πρωταγωνιστικό ρόλο στις αντιδράσεις διαδραμάτισε η ομάδα των Φιλελευθέρων και ο έλληνας ευρωβουλευτής Θόδωρος Σκυλακάκης.

Πλεόν η πρόταση για το backloading θα επιστρέψει στις επιτροπές του Ευρωκοινοβουλίου για περαιτέρω διαβούλευση. Αξίζει να αναφερθεί ότι η αγορά δικαιωμάτων ρύπων αποτελεί την καρδιά του συστήματος χρηματοδότησης της πράσινης ενέργειας. Οι υπολογισμοί που είχαν γίνει για τη δεύτερη φάση λειτουργίας της αγοράς δικαιωμάτων ρύπων (ETS) στην Ευρώπη, είχαν βασιστεί σε τιμές της τάξης των 30 ευρώ ο τόνος, ωστόσο η κρίση αλλά και ο περιορισμός της ζήτησης έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο το σύστημα. Σύμφωνα με αναλυτές στην αγορά υπάρχει υπερπροσφορά δικαιωμάτων της τάξης των 1,7 δις δικαιωμάτων ρύπων. Το σύστημα καλύπτει 12000 μονάδες ηλεκτροπαραγωγής και εργοστάσια. Η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής εξαιτίας της κρίσης έχει μειώσει σημαντικά τη ζήτηση.

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα η τρόικα συνεχίζει να πιέζει για την πώληση λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ σε ιδιώτες (αυτή την πρόταση την προωθεί εδώ και χρόνια, πχ δείτε ένα παλιότερο άρθρο που είχαμε δημοσιεύσει πριν μερικά χρόνια):

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΜΟΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΔΕΗ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ

Τόσο οι εκπρόσωποι των ιδιωτών ηλεκτροπαραγωγών όσο και ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Α. Ζερβός συμφώνησαν με τις προτάσεις της ΡΑΕ για εκχώρηση, μέσω δημοπρασιών, λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής της ΔΕΗ σε ιδιώτες προκειμένου να υπάρξουν ίσοι όροι ανταγωνισμού.  Ο Ζερβός ζήτησε, ωστόσο, να θεσπιστούν ελάχιστες τιμές που θα καλύπτουν το κόστος παραγωγής συν ένα εύλογο κέρδος. Τόνισε επίσης ότι η ΔΕΗ θα ήθελε να έχει μερίδιο αγοράς στη λιανική 70%, όσο είναι το μερίδιό της στην παραγωγή για να μην υποχρεώνεται να αγοράζει ενέργεια από ιδιώτες σε υψηλές τιμές.

Από το ίδιο άρθρο όμως διαβάζουμε και κάτι άλλο πολύ ενδιαφέρον:

 Ο Μπενρουμπής επεσήμανε ακόμη τα προβλήματα που δημιουργεί η αυξημένη διείσδυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και ιδίως των φωτοβολταϊκών στο ενεργειακό ισοζύγιο. Το επιπλέον κόστος όπως είπε φθάνει στα 2 δισ. ευρώ το χρόνο ενώ κατά τις ημέρες με μεγάλη ηλιοφάνεια εμφανίζεται ήδη το λεγόμενο sunset effect, δηλαδή η απότομη απώλεια της ηλιακής παραγωγής την ώρα που δύει ο ήλιος και η ανάγκη αναπλήρωσής της από θερμικές μονάδες, κατάσταση που δοκιμάζει το σύστημα ηλεκτροπαραγωγής.

Τέλος πάντων, αυτό που άμεσα ενδιαφέρει τους περισσότερους για το ηλεκτρικό ρεύμα είναι η τσέπη τους, καθώς η απόφαση του ευρωκοινοβουλίου ανοίγει το δρόμο για μειώσεις στην τιμή του ρεύματος. Θα πρέπει να περιμένουμε την αντίδραση της ΔΕΗ και της κυβέρνησης - προς το παρόν πάντως, πάρτε άλλη μια από τις προαποφασισμένες αυξήσεις που -συμπτωματικά- ανακοινώθηκε περίπου την ίδια ώρα που το ευρωκοινοβούλιο ψήφισε για την αγορά ρύπων. Και μην ξεχνάτε ότι σε κάτι Βουλγαρίες, κτλ ΔΕΝ έχουν όλοι ρεύμα, και θεωρείται "φυσιολογικό" το να υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι που ζουν στα σκοτάδια:

Αυξήσεις από την 1η Μαΐου στα τιμολόγια της ΔΕΗ και απελευθέρωση τιμών από 1ης Ιουλίου

Χαμηλές αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ από 1ης Μαΐου και απελευθέρωση των τιμών από 1ης Ιουλίου ανήγγειλε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Μάκης Παπαγεωργίου, μιλώντας σήμερα στο συνέδριο του Economist.

Επίσης, ακόμα και στην Ελλάδα προωθούνται πλέον μειώσεις στις επιδοτήσεις των φωτοβολταϊκών::

Έρχεται νέα μείωση στις ταρίφες των φωτοβολταϊκών

Σε βόμβα έτοιμη να εκραγεί έχουν μετατραπεί τα ελλείμματα του Λειτουργού της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενεργείας (ΛΑΓΗΕ) που ανήκει κατά 100% στο Δημόσιο. Η τρόικα ήδη διαμήνυσε με τη χθεσινή της ανακοίνωση ότι ζητά «μεταρρυθμίσεις του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας ώστε να διασφαλιστεί η οικονομική βιωσιμότητα και να αποφευχθεί η συσσώρευση χρέους».  Η κατάσταση στο χώρο της ενέργειας είναι δραματική και προκαλεί παράπλευρες απώλειες, δεδομένου ότι βάζει τρικλοποδιές στις αποκρατικοποιήσεις παγίων και εταιρειών του κλάδου.  Η κυβέρνηση ήδη καταστρώνει σχέδιο περιορισμού των ελλειμμάτων, από το οποίο «θύματα» θα είναι οι επενδυτές στα φωτοβολταϊκά. Απειλούνται με νέα μείωση στις ταρίφες που εισπράττουν οι οποίες θα επιβληθούν με νομοσχέδιο που ετοιμάζεται.

Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, το ΥΠΕΚΑ ετοιμάζει νέο νομοσχέδιο, για το οποίο ας σημειωθεί πιέζει και η τρόικα, που προβλέπει νέες περικοπές στις ταρίφες των φωτοβολταϊκών.
Ωστόσο, οι νέες περικοπές δεν θα είναι οριζόντιες, αλλά θα κλιμακώνονται ανάλογα με τον χρόνο κατασκευής των φωτοβολταϊκών μονάδων, καθώς όσο πιο παλαιές, τόσο και πιο ακριβές είναι. Έτσι θα είναι πολύ μικρότερες στις μονάδες προ του 2009 και θα αυξάνουν όσο πλησιάζουν στο 2013.

Τα φωτοβολταϊκά που εγκατέστησε η Γερμανία μέσα στο 2012 ήταν...κατά 88% λιγότερα σε σχέση με το 2011. Την ίδια ώρα, ετοιμάζεται να δημιουργήσει περισσότερα εργοστάσια που καίνε κάρβουνο που είχε εδώ και μια εικοσαετία

Τελειώνοντας, μερικές "συμπληρωματικές" ειδήσεις από την απόρριψη των [πανάκριβων/οικονομικά ασύμφορων] αιολικών και ηλιακών μονάδων ανά την Ευρώπη. Ίσως σε μερικά χρόνια να γίνει κάποια μεγάλη τεχνολογική πρόοδος και να συμφέρουν περισσότερο. Προς το παρόν πάντως, η "πράσινη ενέργεια" δεν συμφέρει, και δε θα περπατήσει άλλο.

• Η Ισπανία σκέφτεται να μειώσει τις επιδοτήσεις που δίνει στις εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών.
• Το ίδιο θέλει να κάνει και η Ρουμανία.
• Η Ρωσία, σε μια άλλη εξέλιξη, δεν υπόγραψε πριν λίγους μήνες τη συνθήκη του Κυότο για το περιβάλλον, καθώς δε θέλει να περιορίζεται, όταν η Αμερική και η Κίνα δεν την υπογράφουν ούτε αυτές, και μπορούν να ρυπαίνουν όσο θέλουν, χωρίς να πληρώνουν πρόστιμα και άλλα τέτοια. Γενικά, μπροστά στα κέρδη τους οι καπιταλιστές δε λογαριάζουν ούτε περιβάλλον ούτε τίποτα, οπότε αφού η Ρωσία βλέπει τους ανταγωνιστές να μην υπογράφουν, σου λέει "και γιατί να υπογράφω μόνο εγώ; Κορόιδο είμαι;"

Ένα σημαντικό κομμάτι του οικονομικού και πολιτικού "παζλ" της ευρωζώνης

Ίσως να θυμάστε μια συζήτηση περί "ισοσκελισμένων προυπολογισμών", με τη Γερμανία να πιέζει τις υπόλοιπες χώρες τις ευρωζώνης να σταματήσουν να έχουν ελλείμματα στους ετήσιους προυπολογισμούς τους, ώστε να "σταματήσουν να ζουν πάνω από τις δυνατότητες τους".

Λένε ότι "όταν ευημερούν οι αριθμοί, οι άνθρωποι υποφέρουν", και αυτό σίγουρα είναι αλήθεια σήμερα στην ευρωζώνη, καθώς η Γερμανία πέτυχε το στόχο της, και οι αριθμοί όντως "ευημερούν" στην ευρωζώνη. Όσο για τους λαούς, αυτοί υποφέρουν, καθώς πληρώνουν το μάρμαρο για όλα.

Αν η Γερμανία (και οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές) ήθελε να φέρει στ' αλήθεια ανάπτυξη, θα μπορούσε να δοκιμάσει έστω ένα "κλασσικό" κευνσιανό πρόγραμμα κρατικών επενδύσεων σε υποδομές, εκπαίδευση, κτλ. Δηλαδή οι ιμπεριαλιστές θα μπορούσαν να τυπώσουν κάποια χρήματα, και να τα χρησιμοποιήσουν για παραγωγικούς σκοπούς, ώστε να βρουν δουλειά οι άνεργοι εργάτες και να "κινηθεί η αγορά", ή και να εκπαιδευτούν οι νέοι ώστε στο μέλλον να μπορέσουν και αυτοί να συνεισφέρουν στην "ανάκαμψη της χώρας".

Όπως είναι ξεκάθαρο όμως, οι ιμπεριαλιστές δεν έχουν καμία τέτοια στρατηγική: Αντίθετα, αντιμετωπίζουν τη νέα γενιά εργατών ως "χαμένη γενιά" (lost generation) και ναι μεν δίνουν συνεχώς υποσχέσεις περί "ανάκαμψης", που όμως ποτέ δεν έρχεται...διότι δε θέλουν να έρθει (άλλο αν κοροιδεύουν το λαό με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για να τους δίνουν ψεύτικες ελπίδες). Θέλουν πρώτα να καταστρέψουν, ώστε μετά από κάποια χρόνια να ξαναχτίσουν υπό καλύτερες συνθήκες για αυτούς (δηλαδή με χαμηλότερους μισθούς και δικαιώματα για τον εργάτη), ώστε να ανταγωνιστούν την Κίνα και άλλες τέτοιες δυνάμεις που τα πάνε πολύ καλύτερα στο ξεζούμισμα του εργάτη και άρα είναι πιο ανταγωνιστικές.

Ειδικά η Γερμανία έχει αναδειχθεί σε "παγκόσμια πρωταθλήτρια" στην στρατηγική αυτή, καθώς πιέζει όλη την ευρωζώνη για τεράστια "λιτότητα", που δεν χρειάζεται καν να την περιγράψω πλέον (στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε, τα βλέπουμε πλέον καθημερινά γύρω μας). Μάλιστα σήμερα έτυχε η Μέρκελ να βγει και να ξαναδηλώσει ότι δεν πρόκειται να τυπώσει ευρώ για "πακέτα τόνωσης της οικονομίας", διότι αυτό "θα χαλούσε την εμπιστοσύνη των αγορών και η Γερμανία δε θα το άντεχε αυτό" (εδώ γελάνε...)

Όπως έχουμε ξαναεξηγήσει και σε προηγούμενα άρθρα, η εμμονή της Γερμανίας σε τόσο μεγάλη λιτότητα, και η άρνηση της να τυπώσει τόσο πολύ όσο πχ οι ΗΠΑ ή η Ιαπωνία, κτλ, έχει έναν βαθύτερο στόχο: Η Γερμανία θέλει να κρατήσει σχετικά σταθερό το ευρώ, αντί να το πληθωρίσει μέχρι τέλους, ώστε το ευρώ να αναδειχθεί ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Στη μάχη της λοιπόν αυτή, στην οποία έχει ήδη θυσιάσει ούτε και εγώ ξέρω πόσους από εμάς, η Γερμανία πέτυχε μια σημαντική νίκη, καθώς πλέον η ευρωζώνη ως σύνολο αρχίζει να καταγράφει εμπορικά πλεονάσματα αντί για ελλείμματα.

Παλιότερα, μόνο η Γερμανία, άντε και καμιά Φινλανδία, κτλ ήταν πλεονασματικές, οι υπόλοιποι ήταν ελλειμματικοί. Τώρα όμως, η μία μετά την άλλη οι χώρες της ευρωζώνης εμφανίζουν πλεονάσματα, και το συνολικό ισοζύγιο ολόκληρης της ευρωζώνης είναι πλέον θετικό. Ναι, ακόμα και η Ελλάδα έχει πλέον εμπορικά πλεονάσματα (!), αν και θα πρέπει να σημειώσουμε, ειδικά για χώρες όπως η Ελλάδα, ότι τα πλεονάσματα αυτά οφείλονται περισσότερο στην πτώση των εισαγωγών/φτώχεια του κόσμου, και όχι τόσο σε κάποια υποτιθέμενη "ανάπτυξη"/αύξηση των εξαγωγών.

Αυτό όμως εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα ούτε τη Γερμανία, ούτε την εγχώρια άρχουσα τάξη, ούτε κανέναν από αυτούς. "Οι αριθμοί ευημερούν", και αυτό αρκεί για αυτούς, μιας και πλέον έχουν καταφέρει να κάνουν την ευρωζώνη οικονομικά-εμπορικά ισορροπημένη, ενώ παράλληλα το ευρώ διατηρείται σταθερό χωρίς να πληθωρίζεται.

Από τη σκοπιά του ιμπεριαλιστή, αυτό είναι θετικό, διότι δείχνει ότι η οικονομική και πολιτική οντότητα που λέγεται ευρωζώνη  μπορεί πλέον να σταθεί στα πόδια της χωρίς να έχει ελλείμματα και χωρίς να χρειάζεται να τυπώνει πληθωριστικά ευρώ (σε αντίθεση πχ με ΗΠΑ, Ιαπωνίες, κτλ, που αν σταματήσουν να τυπώνουν όλα αυτά τα δις και τα τρις θα καταρρεύσουν, λόγω των εμπορικών ελλειμμάτων που έχουν στους προυπολογισμούς τους). Ποιά είναι λοιπόν η ιμπεριαλιστική εκείνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί ότι το δικό της νόμισμα θα είναι σταθερό, και άρα κατάλληλο για αποταμίευση: Η ευρωζώνη που έχει ισοσκελισμένους προυπολογισμούς και δεν τυπώνει, ή οι ΗΠΑ που τυπώνουν αβέρτα για να καλύψουν τα ελλείμματα τους; Ποιο από τα δύο νομίσματα κάνει για το ρόλο του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος από εδώ και πέρα, το ευρώ ή το δολάριο;

Ανατροπή στο εμπορικό ισοζύγιο ευρωζώνης (πλεόνασμα αντί ελλείμματος)

Spoiler:

Ξεπέρασε τις προσδοκίες το εμπορικό πλεόνασμα που κατέγραψε η ευρωζώνη το Φεβρουάριο.

Συγκεκριμένα άγγιξε τα 10,4 δισ. ευρώ, ενώ οι αναλυτές (σύμφωνα με δημοσκόπηση του Reuters) προέβλεπαν κατά μέσο όρο πλεόνασμα 3 δισ. ευρώ. Επισημαίνεται ότι πριν από 12 μήνες, το εμπορικό πλεόνασμα της ευρωζώνης περιοριζόταν στα 1,3 δισ. ευρώ. Τον Ιανουάριο του 2013, η ευρωζώνη είχε καταγράψει έλλειμμα 4,7 δισ. ευρώ.

Οι εξαγωγές της ευρωζώνης αυξήθηκαν το Φεβρουάριο κατά 0,1% σε μηνιαία βάση, ενώ αντιθέτως οι εισαγωγές συρρικνώθηκαν 2,1% σε μηνιαία βάση. Σε ετήσια βάση, οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 1% και οι εισαγωγές κατέγραψαν κάθετη πτώση 7%.

Εδώ και το πλεόνασμα της Ελλάδας:

Χρ. Σταϊκούρας: Πρωτογενές πλεόνασμα 508 εκ. ευρώ το α’ τρίμηνο

Αυτό που αποτυπώνεται στα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του τριμήνου είναι ότι η Ελλάδα με σκληρή δουλειά και υψηλό κοινωνικό κόστος συνεχίζει την πορεία δημοσιονομικής πειθαρχίας, εξυγίανσης και προσαρμογής, δήλωσε ο κ. Σταϊκούρας.

Αξίζει πάντως, ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας, να δούμε και κάτι από τον [νεοφιλελεύθερο] Αρίστο Δοξιάδη, ο οποίος εξηγεί με στοιχεία ότι η παραγωγική βάση της Ελλάδας δεν είναι ανταγωνιστική, και άρα η ύφεση βαθαίνει, παρά τη μείωση των μισθών, των εργασιακών δικαιωμάτων,κτλ (δηλαδή ουσιαστικά μας λέει ότι η Ελλάδα "Βουλγαροποιείται", καθώς εκεί οι μισθοί είναι πολύ πιο χαμηλοί, αλλά η ανεργία θερίζει, διότι η παραγωγική βάση είναι μη-ανταγωνιστική, και απαιτείται να εκσυγχρονιστεί, να εκπαιδευτεί καλύτερα η νέα γενιά σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς, κτλ. Βέβαια, ο Δοξιάδης δε βγάζει τσιμουδιά για το γιατί η ανεργία θεριεύει παντού, ακόμα και στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, και εννοείται ότι δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσει για την αναγκαιότητα ενός άλλου τρόπου οργάνωσης της παραγωγής, ειδικά σήμερα που η πρόοδος της τεχνολογίας επιτρέπει να ζούμε με πολύ λιγότερες ώρες δουλειάς, και αυτό είναι μάλιστα στην πραγματικότητα το "κλειδί" για να λυθεί το ζήτημα της ανεργίας. Πάντως, οι παρατηρήσεις του είναι σημαντικές):

Οι επιχειρήσεις που λείπουν

Ενα θλιβερό γράφημα δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ινστιτούτου Bruegel πριν από λίγες μέρες. Δείχνει τις αλλαγές στο εμπορικό ισοζύγιο των χωρών της Ευρωζώνης. Φαίνεται ανάγλυφα η διαφορά της Ελλάδας από την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

Από το 2007 έως το 2012, στην Ιρλανδία οι εξαγωγές αυξήθηκαν μέσα στην κρίση κατά 14% του ΑΕΠ, στην Πορτογαλία 6% και στην Ισπανία 5%. Σ’ εμάς μειώθηκαν οριακά.
Οι εισαγωγές μειώθηκαν μόλις κατά 2-3% του ΑΕΠ σε Ισπανία και Πορτογαλία, και αυξήθηκαν λίγο στην Ιρλανδία. Σ’ εμάς έπεσαν κατακόρυφα, κατά 12% του ΑΕΠ.

Ενώ, δηλαδή, οι άλλοι προσαρμόστηκαν προς τα πάνω εξάγοντας, εμείς αναγκαστήκαμε να κόψουμε την κατανάλωση χωρίς οφέλη.

Στο παρελθόν, διώξαμε από τη χώρα μας τον τύπο των επιχειρήσεων που θα μπορούσαν τώρα να ωφεληθούν από την κρίση και να μας βγάλουν γρήγορα από αυτήν (σημείωση: Το ότι οι καπιταλιστές φεύγουν από μόνοι τους για Βουλγαρία ή για Κίνα ή για οπουδήποτε αλλού βρίσκουν φτηνά μεροκάμματα ούτε καν αναφέρεται από τον νεοφιλελεύθερο. Μιλάμε για ανάλυση βάθους δηλαδή, όχι ψέματα...). Αν είχαμε βιομηχανικές επιχειρήσεις ακόμα ζωντανές και αρκετά μεγάλες, το μειωμένο εργατικό κόστος θα ήταν αρκετή αιτία για να προσλάβουν δεύτερη βάρδια και να πουλήσουν πιο πολύ. Αν είχαμε επιχειρηματική γεωργία, οι εργοδότες θα μπορούσαν να βρουν εργάτες, να ενοικιάσουν μερικά στρέμματα ακόμα, και να εξαγάγουν. Αν ο τουρισμός μας δεν ήταν μόνο καλοκαιρινός, θα έρχονταν περισσότεροι τουρίστες την άνοιξη στις πόλεις και στα βουνά, αξιοποιώντας τις φθηνές προσφορές. Αν κάναμε εξαγωγή επιστημονικών υπηρεσιών, το μειωμένο κόστος της ανθρωποώρας θα μας έδινε αμέσως νέο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Δεν είχαμε προετοιμάσει τίποτε από αυτά. Ο θερινός τουρισμός πιάνει ταβάνι κάθε Αύγουστο και δεν μπορεί να δεχτεί πολύ περισσότερους επισκέπτες στις υπάρχουσες μονάδες. Η ναυτιλία είναι εξωχώρια και δεν έχει να ωφεληθεί από την εσωτερική υποτίμηση. Τίποτε άλλο δεν υπάρχει σε σημαντικά μεγέθη για να κατακτήσει γρήγορα μεγαλύτερο μερίδιο στη διεθνή αγορά. Συνεπώς, θα πρέπει να δημιουργηθούν από το μηδέν νέες δραστηριότητες. Αυτό χρειάζεται χρόνο (σημείωση: Βέβαια, ώσπου να περάσει αυτός ο χρόνος, θα έχει γίνει σιοπέδωση μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ και ένα μεγάλο κομμάτι των νέων εργατών που έχουν μεγάλες δεξιότητες/εκπαίδευση θα έχει φύγει από την Ελλάδα, οπότε πάμε για "Βουλγαροποίηση", αλλά εντάξει, μην τους τα λέμε αυτά και τρομάξουν).

Την ίδια που όσοι δεν είναι ανταγωνιστικοί χάνουν ακόμα περισσότερο έδαφος, διότι τους εκμεταλλεύονται οι πιο ισχυροί (πχ η Γερμανία κυριαρχεί έναντι των PIIGS και τους ρημάζει), υπάρχουν και κάποια ακόμα ερωτήματα που αξίζουν της προσοχής μας: Για παράδειγμα, πολλοί λένε ότι "τώρα που η Γερμανία επιβάλλει λιτότητα και φτωχοποιεί μέχρι τέλους τις χώρες της περιφέρειας, ποιός θα αγοράσει τις εξαγωγές της;". Η Γερμανία έχει μεγάλη παραγωγική βάση, και είναι και πολύ ανταγωνιστική. Όμως, χρειάζεται να βρει και αγοραστές για όλα αυτά τα προιόντα της.

Πράγματι, η "περιφέρεια" της Ευρώπης φτωχαίνει και άρα ο κόσμος εκεί δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να αγοράσει όπως πριν τα γερμανικά (και όχι μόνο) προιόντα. Το ίδιο ισχύει και για τις  ΗΠΑ, όπου η φτώχεια φουντώνει, και ο αριθμός των Αμερικάνων που ζει με κουπόνια σίτισης σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Άρα, ούτε οι Αμερικάνοι μπορούν να απορροφήσουν τις εξαγωγές των Γερμανών.

Ποιος θα αγοράσει λοιπόν όλα αυτά τα προιόντα; Έχει άραγε η Γερμανία βρει το μπελά της...ή μήπως έχει βρει κάποιον άλλον αγοραστή;

Όπως βλέπετε και στο διάγραμμα που βάλαμε παραπάνω, η Γερμανία προσανατολίζεται πλέον να εξάγει τα προιόντα της προς την Κίνα, το νέο μεγάλο της σύμμαχο. Η Κίνα ανεβαίνει, σιγά-σιγά αρχίζει μάλιστα να δημιουργεί και μια "μεσαία τάξη" που αγοράζει αυτοκίνητα, τηλεοράσεις και ένα σωρό άλλα τέτοια προιόντα που εξάγει η Γερμανία. Οπότε η Γερμανία δε νοιάζεται για την πτώση των εξαγωγών της προς τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, διότι καλύπτει αυτή την πτώση με τις αυξανόμενες εξαγωγές της προς την Κίνα.

40 years of Sino-German relations

The core of the relationship is expressed in one figure: 140 billion euros ($181 billion). That was the volume of trade between the two countries in 2011.

Germany is China's most important trading partner in Europe; Europe is China's biggest trading partner in the world. China is the fifth largest importer of German products, and the second biggest trading partner outside of Europe.

German China expert Sebastian Heilmann says economic ties between the two countries have the utmost priority. "Everything else is subordinate to economic relations," he said. "The two countries have a complementary relationship - even today. In other words, Germany supplies things China can use. And China supplies things Germany can use."

Άρα, η Γερμανία έχει καλύψει το "εξαγωγικό" της πρόβλημα με την Κίνα, και έχει πλέον καλύψει και το νομισματικό της πρόβλημα χάρη στο ευρώ, που της επιτρέπει να ενώσει όλο το χρυσό της Ευρώπης, να ελέγξει την Κεντρική Τράπεζα ολόκληρης της Ευρώπης (και άρα και ολόκληρη την Ευρώπη), να έχει μια σχετικά χαμηλή ισοτιμία σε σχέση με αυτή που θα είχε το μάρκο (διότι τώρα το ευρώ πέφτει λιγάκι, μιας και επηρεάζεται όχι μόνο από τη Γερμανία, αλλά και από τα PIIGS). Καταφέρνει μάλιστα να λύσει α' ότι φαίνεται και το αγκάθι των ελλειμματικών προυπολογισμών των PIIGS, και -μέχρι τώρα- έχει τυπώσει το ελάχιστο δυνατό ποσό ευρώ που απαιτούνταν για να διασώσει τις τράπεζες, και δε φαίνεται διατεθειμμένη να τυπώσει άλλο, διατηρώντας τη "νομισματική σταθερότητα" με κάθε κόστος.

Όσο για τους λαούς, περίμεναν μια "Αθηναική Συμμαχία" για την ευρωζώνη, αλλά, για μια ακόμα φορά στην ιστορία, τους πρέκυψε μια "Αθηναική Ηγεμονία". Και σε αυτές τις καταστάσεις, ή θα παλέψεις και θα κάνεις την ανατροπή, ή απλά θα εξοντωθείς.

Μια σημαντική είδηση για τα ασφαλιστικά ταμεία

Έχουμε ήδη γράψει αρκετά αναλυτικά για το θέμα των συντάξεων σε πρόσφατο άρθρο μας, αλλά είχαμε και μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη στην Ελλάδα, με το ταμείο των Μηχανικών (ΤΣΜΕΔΕ) να αρνείται να συμμετέχει στην αύξηση κεφαλαίου στην Εθνική, διότι όπως λέει και το ίδιο "ξέρει ότι θα χάσει τα λεφτά του". Οπότε σιγά μη θέλει επενδύσει σε κάτι που θα το οδηγήσει σε χασούρα. Το ίδιο θα συμβεί σιγά-σιγά και σε άλλα ταμεία και φορείς:

H Διοίκηση του ΤΣΜΕΔΕ δηλώνει «δεν θα συμμετάσχουμε στην αύξηση κεφαλαίου της Εθνικής λόγω αρνητικής καθαρής θέσης» - Περίπου όλα τα ασφαλιστικά ταμεία θα απέχουν

Σε ερώτηση που ετέθη στην διοίκηση του ΤΣΜΕΔΕ αν θα συμμετάσχει στην αμκ της Εθνικής η απάντηση ήταν η εξής «το ΤΣΜΕΔΕ δεν θα συμμετάσχει στην αμκ της Εθνικής γιατί έχει αρνητική καθαρή θέση».
Ποιο διοικητικό συμβούλιο Ταμείου θα λάβει απόφαση συμμετοχής στην αμκ όταν θα γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα υποστεί ζημία;
Σύμφωνα με νομικούς κύκλους, τα διοικητικά συμβούλια των ασφαλιστικών ταμείων μπορούν να βρεθούν αντιμέτωπα με ποινικές ευθύνες αν επενδύσουν τα χρήματα των φορολογουμένων – ασφαλισμένων πολιτών γνωρίζοντας ότι η επένδυση είναι ζημιογόνος. 

Τα ασφαλιστικά ταμεία, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν υποστεί τεράστιες ζημίες λόγω του PSI+ και σχεδόν έχουν αποδεκατισμένη ρευστότητα θα κληθούν να αποφασίσουν αν θα συμμετάσχουν στην αύξηση κεφαλαίου της Εθνικής ύψους 7,9 δις ευρώ.

Εμείς ξαναλέμε αυτά που λέγαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας επί  του θέματος:

[...] Το συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, ειδικά στις ευρωπαικές χώρες όπου προχώρησε περισσότερο το λεγόμενο "κοινωνικό κράτος", βασίζεται στην εξής αρχή:

Η κάθε γενιά εργατών που έρχεται, παράγει πλούτο μέσα από την εργασία της, και ένα μέρος αυτού του πλούτου συγκεντρώνεται στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, ώστε να πληρωθούν οι συντάξεις των παλιότερων εργατών που τώρα έχουν βγει στη σύνταξη. Με λίγα λόγια, η κάθε γενιά εργατών που βγαίνει στη σύνταξη, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον πλούτο που θα παράξει και θα αποταμιεύσει η επόμενη γενιά εργατών στο μέλλον, ώστε να γεμίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία και να μπορέσουν να καταβάλλουν τις συμφωνημένες συντάξεις.

Ο καπιταλισμός στη Δύση πέρασε μερικές δεκαετίες σχετικά "ομαλής" και "συνεχόμενης" ανάπτυξης (εντάξει, υπήρχαν και διάφορα σκαμπανεβάσματα, όπως πχ η πετρελαική κρίση του 1973, που τέλος πάντων ξεπεράστηκε μέσω της αύξησης της πίστωσης/δανείων και συνοδεύτηκε από την κυριαρχία των τραπεζών). Επειδή λοιπόν ο καπιταλισμός βρισκόταν σε αυτή την φάση "ανάπτυξης",  η γενιά των παππούδων μας μπόρεσε να βγει σε σύνταξη, διότι η επόμενη γενιά εργατών (οι γονείς μας) μπόρεσε να βρει δουλειές, και μάλιστα  με "σχετικά καλούς" μισθούς, ώστε να παράγει πλούτο και να γεμίσει τα ασφαλιστικά ταμεία.

Μέχρι τώρα λοιπόν το σύστημα των συντάξεων δούλευε (ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν). Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν: Η νεότερη γενιά εργατών δε μπορεί εύκολα να βρει δουλειά, ή αν βρει δουλειά είναι κακοπληρωμένη, με λίγα ή και καθόλου ένσημα. Άρα, τα ασφαλιστικά ταμεία δε γεμίζουν πλέον, και άρα αργά ή γρήγορα θα σταματήσουν να έχουν τα απαραίτητα χρήματα για να δίνουν τις συντάξεις που έδιναν ή που υποτίθεται ότι θα δώσουν σε κάποιον "ανυποψίαστο και φουκαρά" εργάτη, που περιμένει πώς και πώς να βγει στη σύνταξη.

[...] Επίσης, θα πρέπει να δούμε και μερικούς άλλους σημαντικούς παράγοντες, που ισχύουν τόσο στη Ελλάδα (όλα θυμόμαστε τα "δομημένα ομόλογα" που οδήγησαν σε μεγάλες ζημιές τα ασφαλιστικά ταμεία, ή το κούρεμα των Ελληνικών ομολόγων που επίσης οδήγησε τα ταμεία σε μεγάλες απώλειες), όσο και παγκοσμίως:

Όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές, ο καπιταλισμός στη Δύση έχει χάσει την "ανταγωνιστικότητα" του, με το βιομηχανικό κεφάλαιο να μεταναστεύει εδώ και χρόνια προς Ασία. Προκειμένου να "καλυφθεί" αυτή η φυγή, τα δυτικά κράτη πολλαπλασίασαν τον τραπεζικό δανεισμό και την πίστωση. Μέσα στα πολλά που έκαναν, ήταν να επενδύσουν και τα χρήματα που είχαν συσσωρεύσει οι εργαζόμενοι στα ασφαλιστικά τους ταμεία σε κρατικά ομόλογα, ή "δομημένα ομόλογα", ή ξέρω και εγώ τι άλλο. Αντί δηλαδή τα κεφάλαια αυτά να "λιμνάζουν" και να μην "αξιοποιούνται" προκειμένου να "κινηθεί η αγορά", τα χρήματα αυτά επενδύθηκαν (χωρίς βέβαια να ερωτηθούν ή έστω να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι, που νόμιζαν ότι τα λεφτά τους είναι ασφαλισμένα).

Το πρόβλημα είναι πως αυτές οι επενδύσεις δεν πάνε καλά, διότι οι "δυτικές οικονομίες" πάνε από το κακό στο χειρότερο (το βιομηχανικό κεφάλαιο εξακολουθεί να μην κάνει επενδύσεις στη Δύση, και έτσι όχι μόνο δεν παράγεται αρκετός νέος πλούτος για να ικανοποιήσει και τους καπιταλιστές (που προφανώς είναι αχόρταγοι) και τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά πλέον η Δύση έχει να αντιμετωπίσει και ένα σωρό δάνεια που είχαν δωθεί στο παρελθόν και τώρα δε μπορούν να εξοφληθούν). Δεν είναι μόνο "ελληνικό" το πρόβλημα, είναι παγκόσμιο - πχ πριν λίγες μέρες διαβάσαμε την είδηση ότι το 97% των χρημάτων ενός ασφαλιστικού ταμείου στην Ισπανία έχει επενδυθεί...σε ομόλογα του Ισπανικού δημοσίου!

Πόσο καλή είναι αυτή η επένδυση για τους εργαζόμενους; Προφανώς είναι χάλια, και συμφέρει μόνο το Ισπανικό κράτος, που βγήκε επενδυτή πρόθυμο να αγοράσει τα ομόλογα του χωρίς καν να χρειαστεί να ψάξει (μιας και το ίδιο το ισπανικό κράτος ελέγχει άμεσα ή έμμεσα τα ασφαλιστικά ταμεία). Αυτά τα ομόλογα όμως νομοτελειακά θα κουρευτούν κάποια στιγμή (μιας και η Ισπανία δεν παράγει αρκετό πλούτο για να εξοφλήσει πλήρως όλα αυτά τα ομόλογα). Τότε τα ασφαλιστικά ταμεία θα χάσουν πολλά χρήματα, όπως έχει ήδη γίνει στην Ελλάδα (μάλιστα, εμείς ως πιο "έμπειροι" θυμόμαστε και κάτι ακόμα: Ότι την ίδια ώρα που οι κυβερνήσεις έδιναν και δίνουν αμύθητα ποσά για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες, και επίσης φρόντισαν να εξαιρέσουν από το κούρεμα των ομολόγων μερικούς μεγάλους διεθνείς ομολογιούχους, άφησαν επίτηδες τα ταμεία απροστάτευτα, ή και τα ανάγκασαν να επενδύσουν σε ομόλογα, ώστε αρχικά να χρηματοδοτήσουν το κράτος με τα λεφτά των εργατών, και μετά να "τινάξουν στον αέρα" τα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να επιβάλλουν ως "αναγκαίες" τις περικοπές των συντάξεων).

[...] Πάντως, θα "αντισταθούμε στον πειρασμό" να επικεντρωθούμε στα "δομημένα ομόλογα", διότι όπως αναφέραμε και πιο πάνω τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων επενδύθηκαν κατ' αυτό τον τρόπο ώστε να ενισχύσουν τον τραπεζικό δανεισμό, και να υποκαταστήσουν έτσι το βαθύτερο πρόβλημα για τη Δύση, που είναι η φυγή του βιομηχανικού κεφαλαίου προς Ασία.

Επειδή λοιπόν τα ασφαλιστικά ταμεία αντιμετωπίζουν πλέον μεγάλο οικονομικό πρόβλημα, δε δέχονται να χρησιμοποιηθούν άλλο ως "πηγή ρευστότητας" από τις κυβερνήσεις. Οπότε είτε οι κυβερνήσεις θα τα αναγκάσουν με το ζόρι να συμμετέχουν, είτε οι κυβερνήσεις δε θα τα καταφέρουν, και μετά θα έχουν πρόβλημα στο να βρουν αγοραστές για τα ομόλογα τους.

Δε θα βρίσκουν δηλαδή κανέναν να επενδύσει σε αυτές, διότι κανένας δε θα πιστεύει ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους (κάπως σαν το ΤΣΜΕΔΕ, που λέει ότι "δε θέλω να επενδύσω στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής, διότι είναι προφανές ότι θα χάσω τα λεφτά μου"). Μόνη λύση για τις κυβερνήσεις θα είναι τότε είτε η χρεωκοπία, είτε η ακόμα πιο μαζική εκτύπωση δολαρίων/γιεν, κτλ, ώστε να καλυφθούν έτσι οι τρύπες στο κρατικό προϋπολογισμό μέσω της υποτίμησης του νομίσματος.

Σας αφήνω με ένα σύντομο βιντεάκι (διάρκειας ενός λεπτού) από μια τηλεοπτική σειρά, που με εύστοχο και σατυρικό τρόπο περιγράφει ΑΡΙΣΤΑ την κατάσταση: Εδώ και χρόνια, οι κυβερνήσεις στηρίζονταν [και] στα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή στα λεφτά των εργαζομένων, για να καλύψουν τους ελλειμματικούς προϋπολογισμούς τους. Τώρα όμως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί πλέον, οπότε πολλοί που βασίζονταν σε αυτά τα λεφτά, τώρα θα βρεθούν σε δύσκολη θέση (με μεγαλύτερα θύματα βέβαια τους εργαζόμενους, που τόσα χρόνια πλήρωναν ασφαλιστικές εισφορές, και τώρα διαπιστώνουν ότι αυτές οι εισφορές έχουν επενδυθεί "για να κρατήσουν την αγορά να κινείται", και δεν μπορούν να αποπληρωθούν. Οπότε...συντάξεις γιοκ)

Η Αγία Τράπεζα

Μέσα σε όλα τα άλλα, διαβάσαμε μια παρέμβαση του Άνθιμου, του γνωστού ακροδεξιού Μητροπολίτη, ο οποίος προέτρεψε τους πιστούς σε κήρυγμα του...να δώσουν λεφτά για να σωθεί η Εθνική τράπεζα:

Ο θαυμαστής της χούντας και γνωστός σκοταδιστής δεσπότης της  Θεσσαλονίκης, Ανθιμος,  βγήκε χτες στον άμβωνα και μας έψαλε ένα καινούργιο τροπάρι. Τον έπιασε ο πόνος για την οικονομική κρίση που περνάει, λέει, η Εθνική Τράπεζα και δηλώνοντας την πρόθεση του να την ενισχύσει προσφέροντας δυο μισθούς του,  ζήτησε από το θρησκόληπτο ποίμνιο να κάνει το ίδιο. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τον «θεόσταλτο» λόγο που εκφέρει «Αν καταρρεύσει η τράπεζα θα καταρρεύσουμε όλοι»

Λεπτομέρεια: Η Ελληνική εκκλησία είναι απ' τους βασικούς μετόχους της Εθνικής τράπεζας και όπως διαβάζουμε στο πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων "Ρομφαία": «Μετά την Εκκλησία της Κύπρου και η Εκκλησία της Ελλάδος φαίνεται πως θα ζημιωθεί σε μεγάλο βαθμό από την τραπεζική κρίση… Η αποτυχία συγχώνευσης της Εθνικής Τράπεζας με την Eurobank προκαλεί τριγμούς στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα και, σύμφωνα με εκτιμήσεις, θα επιφέρει μεγάλες ζημιές και στους μεγάλους μετόχους της Εθνικής και, επομένως, και της Εκκλησίας.... Η ζημιά δεν είναι καθόλου αμελητέα για την Εκκλησία της Ελλάδος... το πλήγμα στο χαρτοφυλάκιο της Εκκλησίας και συνακόλουθα στα ταμεία της προβλέπεται σαρωτικό».  

Έχουμε ήδη αναλύσει το τι παίζεται με την Εθνική, και την προσπάθεια της ντόπιας ολιγαρχίας να τη συνενώσει με τη Eurobank για να την κρατήσει υπό τον έλεγχο της και να ελέγξει μέσω αυτής το τραπεζικό σύστημα της χώρας (και άρα και ολόκληρη τη χώρα, μιας και οι τράπεζες είναι ξεκάθαρα σήμερα το οικονομικό κέντρο των πάντων).

Η Εθνική είναι με διαφορά η σημαντικότερη τράπεζα στην Ελλάδα, και γι' αυτό η ντόπια ολιγαρχία θέλει να την κρατήσει "πάση θυσία". Όμως, η Εθνική, όπως όλες οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένη, διότι έχει δώσει ένα σωρό δάνεια που τώρα δε μπορούν να εξοφληθούν (από στεγαστικά δάνεια μέχρι...κρατικά ομόλογα που δε μπορεί να εξοφλήσει το χρεωκοπημένο ελληνικό κράτος).

Αυτό το ξέρουν οι ξένοι πιστωτές, οπότε τώρα μπορούν και εκβιάζουν: "Θα σας δώσουμε τα πακέτα σωτηρίας που χρειάζονται για τις τράπεζες, αλλά δεν σας αφήνουμε να συγχωνεύσετε την Εθνική με τη Eurobank ώστε η νέα τράπεζα να σωθεί".

Τελικός στόχος είναι είτε η τράπεζα να διασπαστεί σε good/bad bank και να πουληθεί, ή να κρατικοποιηθεί, αλλά με τον έλεγχο να περνάει σε μεγάλο βαθμό σε κάποιον "κοινοτικό επίτροπο". Δηλαδή οι ξένοι πιστωτές, μέσω της τρόικας, θέλουν να βάλουν χέρι στην Εθνική, ώστε να ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό το τραπεζικό σύστημα της χώρας (και άρα την ίδια τη χώρα).

Η εκκλησία είναι μέτοχος της Εθνικής, και ο Άνθιμος προφανώς έχει χάσει τον ύπνο του (διότι κινδυνεύει να χάσει τα λεφτά του). Η εκκλησία θέλει προφανώς τα λεφτά της τρόικας για να διασωθεί η τράπεζα, αλλά από την άλλη δε θέλει να χάσει τον έλεγχο της Εθνικής. Όμως, αν δεν υποκύψει σε αυτόν τον εκβιασμό των ξένων πιστωτών, τότε η τράπεζα θα χρεωκοπήσει, οπότε τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα για αυτήν ως μεγάλος μέτοχος που είναι.

Οπότε τώρα ο Άνθιμος...ζητά από τους πιστούς να δώσουν αυτοί λεφτά, ώστε να μαζέψει ότι μπορεί η εκκλησία και να μην αναγκαστεί να παραχωρήσει τον έλεγχο της Εθνικής.

Την ίδια ώρα βέβαια που ο Άνθιμος ζητά από τους οικονομικά εξαθλιωμένους "πιστούς" να δώσουν κι άλλα λεφτά, η εκκλησία παραμένει αφορολόγητη, και αντιδρά πεισματικά σε κάθε σχετική συζήτηση. Και επειδή έχει άκρες με τους ντόπιους πολιτικάντηδες που κυβερνούν, έχει καταφέρει μέχρι τώρα να αποφύγει τη φορολόγηση, έχει καταφέρει να αποφύγει το χαράτσι στα ακίνητα (όταν μέχρι και το Βατικανό αναγκάστηκε να πληρώσει φόρο στην Ιταλία), και βέβαια οι παπάδες ακόμα πληρώνονται το μισθό τους από το κράτος, δηλαδή από τους φόρους μας.

Με λίγα λόγια, η εκκλησία θέλει η ίδια να μην πληρώσει τίποτα, και προτρέπει τους πιστούς να πληρώσουν ουσιαστικά...άλλο ένα χαράτσι, για να διασώσουν την Εθνική και η εκκλησία να συνεχίσει να την ελέγχει σε μεγάλο βαθμό, χωρίς να χρειαστεί να βάλει καν το χέρι στην τσέπη (άλλωστε, γιατί να βάλεις το χέρι την τσέπη σου, όταν μπορείς να αναγκάσεις ένα σωρό πιστούς να βάλουν αυτοί το χέρι στη δική τους τσέπη; Γιατί δηλαδή να πληρώσεις εσύ το λογαριασμό, όταν μπορείς να μεταφέρεις τα βάρη σε κάποιους άλλους;).

Κάποια συμπληρωματικά άρθρα, για να μην ξεχνιόμαστε:

Πάνω από 100 εκατ. ευρώ χάνει η Εκκλησία της Κύπρου λόγω του κουρέματος

"Το κεφάλαιο της Εκκλησίας, που ήταν πάνω από εκατό εκατομμύρια ευρώ, φαίνεται ότι έχει απωλεσθεί", δήλωσε ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ για το πόσο θα επηρεαστεί η Εκκλησία από τις μετοχές που έχει στην Τράπεζα Κύπρου.

(τώρα που αποκαλύφθηκε η χρεωκοπία τους, τα βγάζουν όλα στη φόρα):

Καταγγελία: Δάνειο στο Βατοπέδι είχε δώσει η Λαϊκή

Στην αποκάλυψη ότι η Λαϊκή Τράπεζα έδωσε στην Ελλάδα δάνειο κίνησης στη Μονή Βατοπεδίου το ποσό των 175 εκατ. ευρώ αποκάλυψε το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της τράπεζας, Μάριος Χατζηγιαννάκης.

Την ίδια ώρα, μερικά στατιστικά στοιχεία για την Ελλάδα από το 2008 που βρήκαμε στο κεντροαριστερό Blog "Ροίδη Εμμονές":

«η θρησκεία είναι η γενική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου, η ψυχή ενός κόσμου χωρίς ψυχή, το πνεύμα ενός κόσμου δίχως πνεύμα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού»
-Κ. Μαρξ

Μαρξισμός και Θρησκεία (αποσπάσματα από Λένιν)

«Αυτό το απόφθεγμα του Μαρξ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλης της κοσμοθεωρίας του μαρξισμού στο ζήτημα της θρησκείας. Ο Μαρξισμός όλες τις σύγχρονες θρησκείες και εκκλησίες, όλες τις κάθε λογής θρησκευτικές οργανώσεις τις βλέπει πάντα σαν όργανα της αστικής αντίδρασης, που χρησιμεύουν για την υπεράσπιση της εκμετάλλευσης και την αποχαύνωση της εργατικής τάξης…»

«Ο Ένγκελς…χαρακτηρίζει ανοησία τη θορυβώδη κήρυξη πολέμου από μέρους των Μπλανκιστών (Παρισινή Κομμούνα) κατά της θρησκείας, και δηλώνει πως μια τέτοια κήρυξη πολέμου είναι ο καλύτερος τρόπος να ζωντανέψει το ενδιαφέρον προς την θρησκεία και να δυσκολευτεί η πραγματική απονέκρωση της θρησκείας…

…Η ανακήρυξη σε πολιτικό καθήκον του εργατικού κόμματος του πολέμου κατά της θρησκείας είναι αναρχική λογοκοπία.»

Επίσης, ο Φ. Ένγκελς «καταδικάζει…την δήθεν επαναστατική ιδέα του Ντύρινγκ για απαγόρευση της θρησκείας στη σοσιαλιστική κοινωνία.»

Το εργατικό κόμμα πρέπει «να είναι ικανό να δουλεύει υπομονετικά για το έργο της οργάνωσης και της διαφώτισης του προλεταριάτου, έργο που οδηγεί στην απονέκρωση της θρησκείας, και όχι να ρίχνεται στους τυχοδιωκτικού πολέμους κατά της θρησκείας.»

«Ο μαρξισμός λέει: πρέπει να ξέρουμε να αγωνιζόμαστε κατά της θρησκείας και γιαυτό πρέπει να εξηγήσουμε υλιστικά την πηγή της πίστης και της θρησκείας μέσα στις μάζες. Την πάλη κατά της θρησκείας δεν μπορούμε να την περιορίζουμε σε ένα αφηρημένο ιδεολογικό κήρυγμα, δεν μπορούμε να την ανάγουμε σε ένα τέτοιο κήρυγμα. Την πάλη αυτή πρέπει να την συνδέσουμε με την συγκεκριμένη πρακτική του ταξικού κινήματος που αποβλέπει στην εξάλειψη των κοινωνικών ριζών της θρησκείας.

Γιατί διατηρείται η θρησκεία στις συνειδήσεις των μαζών; Εξαιτίας της αμορφωσιάς του λαού απαντάει ο αστός προοδευτικός, ο ριζοσπάστης, ή ο αστός υλιστής. Μια τέτοια απάντηση όμως είναι επιφανειακή. Στις σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες οι ρίζες είναι κυρίως κοινωνικές. Η κοινωνική εξάρτηση των εργαζόμενων μαζών, η καταφανής απόλυτη αδυναμία τους μπροστά στις τυφλές δυνάμεις του καπιταλισμού, που προξενεί κάθε μέρα χίλιες φορές φρικτότερα βάσανα, αγριότερα μαρτύρια στους απλούς ανθρώπους της δουλειάς από ότι οποιαδήποτε έκτακτα γεγονότα όπως πόλεμοι, σεισμοί κλπ. Να που βρίσκεται η σύγχρονη ρίζα της θρησκείας: στο φόβο…