Thursday, August 15, 2013

Σαν σήμερα, 15/08/1971, ο Νίξον καταργεί τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό


Λόγω δουλειάς και άλλων υποχρεώσεων, δε μπορώ αυτές τις μέρες να γράφω στο blog (και δε ξέρω πότε θα μπορέσω να ξαναγράψω στο μέλλον).

Σαν σήμερα πάντως, ο Νίξον κατάργησε τον "κανόνα του χρυσού", με το δολάριο πλέον να μην έχει καμία αντιστοιχία με το χρυσό.

Ακόμα και σήμερα, η κίνηση αυτή δεν έχει πλήρως κατανοηθεί  - αλλά είτε το καταλαβαίνει κάποιος είτε όχι, έχει έρθει η ώρα για να πληρωθούν αυτές οι κινήσεις:


Μέχρι το 1971, οι ΗΠΑ πλήρωναν τις υποχρεώσεις τους σε δολάρια, τα οποία αντιστοιχούσαν σε χρυσό. Ο χρυσός αυτός είναι το χρηματικό ισοδύναμο όλων των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών, όπως έχουμε εξηγήσει αναλυτικά σε παλιότερα άρθρα μας (πχ εδώ).

Αυτό σημαίνει ότι ότι μέχρι το 1971, η Αμερική (αλλά και όλες οι υπόλοιπες χώρες) πλήρωναν τους λογαριασμούς τους με πραγματικό πλούτο.

Αυτό που έκανε ο Νίξον ήταν ότι από το 1971 και μετά, άρχισε να πληρώνει τους λογαριασμούς...με πίστωση (δείτε και το αρχικό καρτούν της ανάρτησης).

Η Αμερική άρχισε να τυπώνει δολάρια με τη σέσουλα - βλέπετε, οι Αμερικάνοι έχαναν έδαφος στη "μάχη της ανταγωνιστικότητας", και άρχιζε η αποβιομηχάνιση τους, με αποτέλεσμα ο πραγματικός παραγόμενος πλούτος να μην αρκεί για να ικανοποιήσουν την όρεξη τους.

Οπότε άρχισαν να "ζουν πάνω από τις δυνατότητες τους", όπως θα έλεγαν και οι ίδιοι οι καπιταλιστές. Πχ ο Νίξον ήθελε να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ - κανένα πρόβλημα, απλά τύπωσε μερικά δισεκατομμυριάκια και το το θέμα λύθηκε.

Μια διαφήμιση που καλεί τους πελάτες του μαγαζιού "να αγοράσουν σήμερα, και να πληρώσουν αργότερα". Ακούγεται ωραίο, και σε κάποιες περιπτώσεις ίσως όντως να είναι βολικό, αλλά πάντως εξακολουθεί να πρέπει να πληρώσεις, έστω και αργότερα. Το ότι θα πληρώσεις αργότερα δε σημαίνει ότι δε θα πληρώσεις ποτέ. 
Και αν έχεις αγοράσει πολλά πράγματα με αυτή τη μέθοδο, τότε όταν τελικά έρθει η ώρα να πληρώσεις, ο λογαριασμός θα είναι πολύ μεγάλος...

Αυτή ακριβώς είναι και η κατάσταση της Αμερικής: Εδώ και χρόνια χρηματοδοτεί με πίστωση:
  • πολέμους, 
  • εισαγωγές πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή, 
  • εισαγωγές εμπορευμάτων από την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, κτλ, 
  • "υψηλούς μισθούς και παροχές" για τους εργάτες της Αμερικής, κτλ (οι μισθοί στις ΗΠΑ, όπως και γενικά οι μισθοί στη Δύση, είναι "υπερβολικά υψηλοί" σε σχέση πχ με τους μισθούς στην Κίνα, που είναι η πιο ανταγωνιστική χώρα => άρα οι μισθοί στη Δύση πρέπει να πέσουν, ώστε η Δύση να ξαναγίνει ανταγωνιστική, δηλαδή να μπορεί ένας κεφαλαιοκράτης να επενδύσει το κεφάλαιο του στη Δύση, και να βγάλει εκεί το μέγιστο δυνατό κέρδος. Αυτή τη στιγμή, ο κεφαλαιοκράτης δεν επενδύει και πολύ στη Δύση, διότι στους περισσότερους κλάδους ΔΕΝ τον συμφέρει. Γιατί να επενδύσει στη Δύση, όταν μπορεί να επενδύσει στην Κίνα με πολύ μικρότερο εργατικό κόστος;)
Τέλος πάντων, όλα αυτά έχουν συσσωρευτεί, καιέχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο χρέος που δεν μπορεί να αποπληρωθεί, ειδικά από τη στιγμή που οι ΗΠΑ εξακολουθούν και έχουν μεγάλα ελλείμματα, αυξάνοντας ολοένα και περισσότερο αυτό το χρέος.

Η πίστωση δεν είναι απαραίτητα κάτι το "κακό" - για παράδειγμα, κάποιος μπορείνα πάρει πίστωση, να φτιάξει μια κερδοφόρα επιχείρηση, να βγάλει μεγάλα κέρδη και να ξεπληρώσει πλήρως την πίστωση που είχε πάρει.

Μόνο που η Δύση μοιάζει με τον τύπο στο σούπερμαρκετ του αρχικού σκίτσου, που απλά αγοράζει πράγματα, υποσχόμενος ότι θα τα πληρώσει στο μέλλον. Δεν υπάρχει καμία προοπτική για παραγωγική ανασυγκρότηση - άλλωστε, όπως εξηγήσαμε, το κεφάλαιο πηγαίνει αλλού για επενδύσεις, όχι στη Δύση (με εξαίρεση τη Γερμανία).

Κάποια στιγμή λοιπόν, το "σουπερμάρκετ" απ' όπου η Αμερική παίρνει πράγματα με πίστωση (Κίνα, πετρελαιάδες, κτλ) θα του κόψει την πίστωση.

 Και αν δεν έχεις να πληρώσεις, ούτε τώρα, αλλά ούτε και στο μέλλον;

Προς το παρόν, οι ΗΠΑ πληρώνουν με πιστωτικό χρήμα (δολάρια), με χρήμα δηλαδή που δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό πλούτο, αλλά σε μια μελλοντική υπόσχεση παραγωγής πλούτου.

Κάποια στιγμή, μέσα σε αυτή τη δεκαετία, οι πιστωτές των ΗΠΑ θα πουν "αυτό το δολάριο δεν έχει αξία, διότι οι υποσχέσεις περί μελλοντικής παραγωγής πλούτου είναι κούφιες". Εκτός και αν νομίζετε ότι υπάρχουν "σούπερμαρκετ" τα οποία χορηγούν απεριόριστη πίστωση για πάντα (αν τα ξέρετε ρε παιδιά, πείτε τα μου και εμένα, να σταματήσω να εργάζομαι και να αρχίσω να  πηγαίνω εκεί πέρα, να παίρνω ότι θέλω χωρίς να πληρώνω, δίνοντας απλά μια αόριστη υπόσχεση ότι "θα τα πληρώσω αργότερα").

ΥΓ1: Τόσο το Reuters, όσο και η Wall Street Journal αναφέρουν σε άρθρα τους ότι μετά τη χρεωκοπία του Ντιτρόιτ, πολλές άλλες πόλεις των ΗΠΑ έχουν πρόβλημα να πουλήσουν ομόλογα, διότι πλέον οι πιστωτές είναι πιο επιφυλακτικοί. Έως τώρα, υπήρχε μια σχετική "αισιοδοξία" ότι τάχα οι πόλεις των ΗΠΑ ήταν φερέγγυες, και δε θα χρεωκοπήσουν, άρα οι πιστωτές ήταν πρόθυμοι να τους δανείσουν λεφτά αγοράζοντας τα ομόλογα τους. Τώρα όμως το ξανασκέφτονται...

ΥΓ2: Με αφορμή ίσως και τη σημερινή επέτειο της κατάργησης του "κανόνα του χρυσού", το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Κίνας CNTV παρουσίασε ένα αφιέρωμα στην αγορά του χρυσού, στο οποίο είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι ΗΠΑ έχουν πληθωρίσει την αγορά μέσω του paper gold, και αυτό δεν το θέλει η Κίνα. Το άρθρο το βρήκα μεταφρασμένο στα αγγλικά μέσω google translate εδώ και το βάζω για να δείξω ότι στην Κίνα η επίσημη κρατική τηλεόραση ασχολείται συστηματικά με το χρυσό, ωθώντας τον κόσμο να αγοράσει πραγματικό χρυσό, ενώ παράλληλα προσφέρει πολύ ανώτερη οικονομική ανάλυση στον κόσμο, μιλώντας για paper gold, κτλ. Αυτά στη Δύση δεν υπάρχουν, αλλά η Κίνα που ανεβαίνει και θέλει να χτυπήσει τη Δύση και τη νομισματική της κυριαρχία, τα λέει ευθέως και δημοσίως προς τους "απλούς πολίτες", την ίδια ώρα που στη Δύση τέτοια θέματα δεν υπάρχουν ούτε καν στους "ειδικούς" οικονομικούς αναλυτές που προωθούνται, πόσο μάλλον σε mainstream ΜΜΕ.

ΥΓ3: Όπως θα έχετε παρατηρήσει, δε γράφω και πολύ για Ελλάδα - έχουμε φτάσει στο σημείο να μιλάμε για πληστηριασμούς σπιτιών, και εγώ γράφω για fracking, για την κατάργηση του "κανόνα του χρυσού" από τον Νίξον, κτλ. Αυτό προφανώς και δεν είναι ότι καλύτερο, διότι γενικά δεν πιστεύω στο μοντέλο του "υπερόπτη διανοούμενου" που λέει τα δικά του, την ίδια ώρα που ο κόσμος καίγεται. Πρέπει να γίνεται βέβαια και μια πιο εξειδικευμένη ανάλυση, αλλά πρέπει και να βλέπουμε και την καθημερινότητα του εργάτη, όχι να είμαστε ξεκομμένη από αυτή. Παρόλα αυτά, πλέον δεν πολυγράφω για τέτοια θέματα διότι απλούστατα δε θέλω να κοροϊδεύω ότι τάχα έχω κάποια λύση, ούτε θέλω απλά να γκρινιάζω, να βρίζω, να καταγγέλλω, κτλ, χωρίς όμως να προσφέρω μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση, όπως κάνει η σημερινή αριστερά (που σιγά-σιγά εξατμίζεται, διότι ακριβώς αδυνατεί να δώσει λύση). Βέβαια, και η αριστερά δε δημιουργείται από το πουθενά, βγαίνει από τα "σπλάχνα του λαού", και αυτό δείχνει ότι όλοι έχουμε να μάθουμε πολλά τα επόμενα χρόνια. Και αφού δεν ήμασταν έτοιμοι "με το καλό", θα τα μάθουμε με το άγριο, γιατί η αριστερά που θαυμάζει τον Πέπε Γκρίλο (Αλαβάνος-ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ή που δεν αποδέχεται ότι το περιεχόμενο του 902 είναι σάπιο (ΚΚΕ), δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δε σχολιάζω καν, αυτοί οι λαοπλάνοι λένε στον λαό αυτά που θέλει να ακούσει[*], και το κάνουν και με αριστερό μανδύα, κάτι που θα στιγματίσει ολόκληρη την αριστερά στο μέλλον στην Ελλάδα.

[*] Αυτά που θέλουν να ακούσουν οι περισσότεροι σήμερα είναι ότι υπάρχει καπιταλισμός χωρίς χρεωκοπία, ότι υπάρχει καπιταλισμός που τους δίνει δωρεάν πρόσβαση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο, ότι υπάρχει καπιταλισμός που τους δίνει δωρεάν σπίτια, ότι υπάρχει καπιταλισμός όπου καμία επιχείρηση δε χρεωκοπεί, ότι υπάρχει καπιταλισμός όπου καμία θέση εργασίας δεν καταργείται, ότι υπάρχει καπιταλισμός όπου ο καπιταλιστής δε θέλει να ρίξει τα μεροκάματα όσο το δυνατόν πιο κάτω, σε επίπεδα εξαθλίωσης, κτλ.

Και το χειρότερο είναι ότι η αριστερά σε μεγάλο βαθμό τροφοδοτεί αυτά τα ψεύτικα όνειρα, ζητώντας από τους καπιταλιστές αυτά ακριβώς τα πράγματα (!), ζητώντας  δηλαδή από τους καπιταλιστές να μην βγάζουν κέρδη (εδώ γελάνε).

Όταν η αριστερά πάψει να ζητά από το βρυκόλακα να ρουφάει αίμα, και αρχίσει να τον παλουκώνει στην καρδιά, τότε όντως το ξανασυζητάμε. Και αν έχει και σχέδιο-οργάνωση για να πετύχει αυτά τα πράγματα, τότε μπορεί και οι εργάτες να την ακολουθήσουν. Προς το παρόν, με τα παρακάλια, τη γκρίνια και την καταγγελιολογία δε βγαίνει άκρη.