Saturday, November 30, 2013

Γενικότερες σκέψεις με αφορμή την κινητοποίηση των γιατρών του ΕΟΠΥΥ


Ένα από τα μεγάλα θέματα των ημερών είναι το θέμα της υγείας, με την κυβέρνηση και του γιατρούς να βρίσκονται στα χαρακώματα.

Το λεγόμενο "κοινωνικό κράτος" συρρικνώνεται μέχρι τέλους, μιας και δεν είναι ανταγωνιστικό να ξοδεύεις λεφτά για την υγεία των εργατών, όταν οι περισσότεροι απ' αυτούς "περισσεύουν" και είναι αναλώσιμοι. Μάλιστα, θα έλεγα ότι πολλοί απ' αυτούς "πρέπει" να υποφέρουν ή/και να ψοφήσουν, ώστε να μειωθεί η ανεργία λόγω θανάτων, αλλά και να αναγκαστούν όσοι επιβιώσουν να δεχτούν τα μεροκάματα πείνας, τα άγρια ωράρια, την ανασφάλεια, κτλ [όλα αυτά είναι "θετικά" διότι αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα - πάρτε για παράδειγμα τους Κινέζους που χάρη σε αυτά έχουν κυριαρχήσει, προσελκύοντας εκεί όλα τα κεφάλαια. Το ότι οι εργάτες υποφέρουν είναι γενικά κάτι το θετικό για τον κεφαλαιοκράτη, αφού έτσι αυξάνει τα κέρδη του].

Τέλος πάντων όμως, αυτά τα ξέρουμε, μιας και τα έχουμε αναφέρει εδώ και χρόνια, πριν καν ξεσπάσει η κρίση που τα έφερε όλα αυτά στην επιφάνεια. Σε αυτή την ανάρτηση λοιπόν θα ασχοληθούμε με κάτι άλλο: Με την απεργία των γιατρών του ΕΟΠΥΥ.

Κατά βάση λοιπόν, πολλά από αυτά που λένε οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ εναντίον της κυβέρνησης είναι σωστά. Και δεν τους αδικώ που κινητοποιούνται (κάθε άλλο).

Το πρόβλημα είναι ότι κινητοποιούνται "κατόπιν εορτής", και μόνο όταν κάποιο από τα μέτρα της κυβέρνησης τους έτσουξε άμεσα. Για να μην τους αδικήσω βέβαια, θα πρέπει να πω ότι κάπως έτσι λειτουργεί το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο οι γιατροί. Και γι' αυτό και όλες οι κινητοποιήσεις αποτυγχάνουν.

(με αποκορύφωμα τους ανεκδιήγητους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που όταν απολύθηκαν, ξαφνικά ανακάλυψαν ότι οι κυβερνητικές πολιτικές είναι άθλιες (μέχρι τότε τις εκθείαζαν σαν καλά παπαγαλάκια που είναι), και άρχισαν να παίζουν "απεργιακά δελτία ειδήσεων", στα οποία παρουσίαζαν...μόνο το δικό τους πρόβλημα (ειδικά τις πρώτες μέρες, δεν βρήκαν τίποτα άλλο να πουν, παρότι εδώ και χρόνια η εργατική τάξη, αλλά και οι μικροαστοί στενάζουν. Και η πλειοψηφία της αριστεράς έκανε τα στραβά μάτια σε αυτή την αισχρή συντεχνιακή συμπεριφορά, και αποθέωνε τους "ηρωικούς" δημοσιογράφους της ΕΡΤ, που "κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά εδώ χρόνια, δηλαδή "καλή δημοσιογραφία"(!!!)" (εδώ)).

Κάποτε, υπήρχε πολύ μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη, και υπήρχαν κοινοί στόχοι και οργάνωση για τους εργαζόμενους. Ίσως να μην ήταν 100% σωστός ο σχεδιασμός, ούτε η στόχευση, αλλά τουλάχιστον πρέπει να αναγνωρίσουμε τις καλές προθέσεις, με τους εργάτες να σκέφτονται και λίγο σαν εργάτες που αμφισβητούν την εξουσία του εκμεταλλευτή τους, και τους αντιστέκονται.

Γι' αυτό και κάποτε οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν αν θυμάστε να "σαλαμοποιήσουν" τους εργάτες, δηλαδή να τους χωρίσουν, στρέφοντας τον έναν εναντίον του άλλου ("διαίρει και βασίλευε").

Οι κυβερνήσεις βέβαια εξακολουθούν να εφαρμόζουν αυτή την τακτική, αλλά πλέον δε πολυχρειάζεται, διότι έχουν καταφέρει εκ των προτέρων να χωρίσουν τους εργάτες (πόσο μάλλον τους μικροαστούς, που ποτέ δε φημίζονταν για την ταξική τους συνείδηση).

Έτσι, παρατηρούμε μια σειρά από μεγάλους κοινωνικούς αγώνες στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην ΕΡΤ, και ξέρω και εγώ που αλλού, που είναι "σαλαμοποιημένοι" από την πρώτη κιόλας στιγμή:

Είδατε εσείς πχ τους γιατρούς να ασχολούνται καθόλου με το τι γίνεται στην εκπαίδευση; Εγώ όχι (καλά, να ασχοληθούν με καθαρά εργατικές απεργίες, όπως αυτές που γίνονται σε εργοστάσια, κτλ δεν το συζητάμε καν). Έτσι, ο κάθε κλάδος μένει μόνος του εναντίον του κράτους, και έτσι τελικά ισοπεδώνεται.

Επίσης, να σημειωθεί ότι οι αγώνες που δίνονται έχουν έντονο συντεχναικό χαρακτήρα, με τον κάθε κλάδο όχι μόνο να ασχολείται μόνο με τα δικά του προβλήματα, αλλά να μην κάνει και καμία αυτοκριτική:

Αποκορύφωμα ήταν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, αλλά και οι δάσκαλοι και οι γιατροί δεν μου δίνουν την εντύπωση (πχ) ότι θέλουν να χτυπηθεί το "φακελάκι", αλλά απλά θέλουν να συνεχίσουν να ζουν με βάση τα δεδομένα που ίσχυαν μέχρι τώρα [ΔΕΝ είναι τυχαίο που για πρώτη φορά οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ ψήφισαν στις εκλογές τους τον ΣΥΡΙΖΑ, που γενικά τάζει ακριβώς αυτό το πράγμα στην ελληνική κοινωνία, ότι δηλαδή τάχα μπορούμε να επιστρέψουμε-παραμείνουμε στην κατάσταση που ίσχυε μέχρι τώρα].

Και δεν είναι μόνο οι γιατροί, ξαναλέω ότι είναι γενικότερο το φαινόμενο. Και όσο αυτό το φαινόμενο ισχύει, και δεν γίνεται καν μια στοιχειώδη προσπάθεια αλλαγής του, τόσο οι ήττες θα διαδέχονται η μία την άλλη. Δυστυχώς, η αριστερά απλά χαϊδεύει αυτιά. Και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ, από αυτούς δεν περιμένω τίποτα, αλλά και η "ριζοσπαστική αριστερά" δε βλέπω να ασχολείται με αυτά που ο κάθε κλάδος κρύβει κάτω από το χαλάκι, κινούμενος με συντεχνιακή λογική.

Δε θέλω να τσουβαλιάσω ούτε τους εκπαιδευτικούς, ούτε τους γιατρούς, ούτε καν τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ. Δεν είναι όλοι το ίδιο. Τυχαίνει πχ να γνωρίζω μερικούς γιατρούς που είναι σε σχετικά νεαρή ηλικία, και έχουν μεταναστεύσει επειδή δεν τα έβγαζαν πέρα, ή σκέφτονται σύντομα να μεταναστεύσουν. Ξέρω γιατρούς που ο ΕΟΠΥΥ τους χρωστάει πολλά λεφτά και αν δεν τους έδιναν λεφτά οι γονείς τους, θα πείναγαν. Ειδικά δηλαδή στις νέες ηλικίες, που δεν πρόλαβαν τα "χρυσά χρόνια", η κατάσταση είναι ζόρικη. Επίσης, πολλοί γιατροί ΔΕΝ παίρνουν φακελάκι, δεν κοροιδεύουν τους ασθενείς, και γενικά είναι άψογοι στη δουλειά τους. Δεν είναι όμως όλοι έτσι, και γνωρίζω και μερικούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ μήπως τυχόν και μπορέσουν να συνεχίσουν να αρπάζουν λεφτά από χίλιες-δυο μεριές, και τώρα το παίζουν "επαναστάτες".

Είναι ΚΑΙ αυτό μια πραγματικότητα, και αντί να την κρύβουμε κάτω από το χαλάκι και να χαϊδεύουμε αυτιά, καλό θα ήταν να το αντιμετωπίσουμε το συντομότερο δυνατόν.

Αν το κάνουμε αυτό, τότε μπορεί στο μέλλον να γίνει αντιληπτό ότι ΚΑΝΕΝΑΣ κλάδος δε μπορεί να επιβιώσει χωριστά από τους άλλους. Όταν ο εργάτης ισοπεδώνεται, πώς θα βγουν λεφτά για τους γιατρούς που τον περιθάλπουν; (εντάξει, μερικοί περιθάλπουν τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας, και αυτοί θα τα πάνε καλά. Οι υπόλοιποι όμως;).

Τέλος πάντων, η υγεία, όπως και όλες οι "κοινωνικές παροχές", θα συρρικνωθεί δραματικά. Αν όντως θέλουμε καλύτερο μέλλον, καλό θα ήταν να το αναζητήσουμε σε μία γενικότερη ανατροπή, και όχι σε κινητοποιήσεις που απλά ζητούν να παραμείνει η προηγούμενη κατάσταση. Αυτές οι κινητοποιήσεις θα μπορούσαν να έχουν κάποια περιορισμένα (και προσωρινά) αποτελέσματα, μιας και η κυβέρνηση επιλέγει μια πολύ γραμμή άγριων περικοπών (και άφθονου τσαμπουκά, από τον Άδωνη Γεωργιάδη μάλιστα που αν γλιτώσει την γκιλοτίνα στη ζωή του, θα πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του πολύ τυχερό!).

Απέναντι σε αυτή την πού άγρια γραμμή περικοπών, ίσως να μπορέσουν οι γιατροί να περισώσουν κάτι. Όχι όμως να περισώσουν πολλά - αυτό είναι αδύνατον.

Ομοίως για εκπαιδευτικούς, ή -ακόμα περισσότερο- για δημοσιογράφους της πλάκας που δεν έχουν τη γνώση, ούτε τη θέληση να γράψουν για την εργατική τάξη.

Όλοι αυτοί κοιτάζουν ο καθένας πως θα σώσει τον εαυτό του (ή μάλλον όχι όλοι, αλλά πολλοί απ' αυτούς).

Κάποιοι λοιπόν όντως θα τα καταφέρουν και θα σώσουν τον εαυτό τους. Αλλά αυτή η σαλαμοποίηση είναι "βούτυρο στο ψωμί" του κράτους, που εύκολα μπορεί να αντιμετωπίσει τον κάθε κλάδο ξεχωριστά, ειδικά όταν ο κάθε κλάδος αρνείται να ενωθεί με εργατικούς αγώνες άλλων κλάδων, πόσο μάλλον να κάνει και μια αυτοκριτική στα δικά του "τρωτά σημεία" 

 (και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν "τρωτά σημεία" σε γιατρούς, εκπαιδευτικούς και -κυρίως- στους δημοσιογράφους της ΕΡΤ, γιατί τότε θα σας παρακαλέσω πολύ ευγενικά να πάτε σε κάποιο από τα πολλά sites και blogs της "αριστεράς" που αποθεώνουν όλες αυτές τις "μεγάλες" κινητοποιήσεις, χωρίς να βρίσκουν κανένα μειονέκτημα - εδώ ο Χατζηστεφάνου έφτασε να λέει ότι οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ κάνουν εδώ και χρόνια "σωστή δημοσιογραφία" προκειμένου να χαϊδέψει αυτιά, έλεος. Σόρρι κιόλας, αλλά έτσι δεν γίνεται ανατροπή. Έτσι διαπαιδαγωγείς μια γενιά κακομαθημένων εργατών και μικροαστών, που έχουν -λανθασμένα- ταυτίσει τους ταξικούς αγώνες με το να γεμίζουν βραχυπρόθεσμα τη δική τους τσέπη και μόνο, χωρίς να ενδιαφέρονται για το παραπέρα).